ซากศพเหล็กและรหัสลับ

ความเจ็บปวดไม่ได้เริ่มจากเส้นประสาท แต่มันเริ่มจากเสียงวี๊ดแหลมในระบบประมวลผลที่เตือนว่า 'ส่วนประกอบสำคัญสูญหาย' อีเลียสลืมตาขึ้น ไม่ใช่การตื่นจากนิทรา แต่เป็นการกระชากตัวออกจากความว่างเปล่าที่ไร้รหัสผ่าน เขาพบว่าตัวเองถูกทับถมอยู่ใต้กองซากแขนขาหุ่นยนต์สงครามรุ่นเก่า กลิ่นของน้ำมันเครื่องไหม้เกรียมผสมกับกลิ่นโอโซนฉุนกึกในอากาศปนเปไปกับกลิ่นดินโคลนที่ชื้นแฉะ เขายกมือขวาขึ้น ขยับนิ้วเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยวได้ยากลำบาก ประกายไฟแลบออกมาจากข้อต่อที่แตกหัก “ตรวจพบการทำงานของระบบประสาทสั่งการ 12% ...สถานะ: วิกฤต” เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ดังขึ้นในหัว แต่กลับไม่ใช่เสียงของเขา *“อย่าพยายามขยับแรงนัก อีเลียส โครงสร้างคาร์บอนไฟเบอร์ของนายมันร้าวไปถึงแกนกลาง ถ้าไม่อยากกลายเป็นเศษเหล็กไปมากกว่านี้ ก็อยู่นิ่งๆ”* น้ำเสียงนี้ขี้เล่น เยือกเย็น และกวนประสาท... เซน อีเลียสกัดฟันจนกลไกขากรรไกรส่งเสียงลั่น “เซน? นี่เราอยู่ที่ไหน... ทำไมฉันถึงจำไม่ได้ว่าฉันมานอนเป็นขยะอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” *“เรียกที่นี่ว่า ‘สุสานแห่งความผิดพลาด’ ก็ได้มั้ง”* เซนหัวเราะเบาๆ ในมโนภาพของอีเลียส *“ตรงนี้คือหลุมฝังกลบหุ่นยนต์หลังสงครามเขต 7 ที่ที่จอมพลวาเรนทิ้งขยะที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ส่วนเรื่องความจำ... นายคงต้องขอบคุณการระเบิดของเตาปฏิกรณ์ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษนั่นแหละ มันล้างข้อมูลแคชของนายไปเกือบหมด... เหลือแค่ความรู้สึกผิดที่คุณยังแบกไว้แน่นจนน่ารำคาญ”* อีเลียสพยายามยันกายขึ้น ความทรงจำที่แตกสลายไหลผ่านเข้ามาเหมือนฟิล์มหนังที่ถูกกรอด้วยความเร็วสูง ภาพของเด็กน้อยในอ้อมกอดที่เขาสั่งให้หุ่นยนต์สังหารกำจัดทิ้งเพื่อรักษาความลับของภารกิจ... ภาพของจอมพลวาเรนที่ตบไหล่เขาพร้อมรอยยิ้มยกย่อง ก่อนจะส่งเขาเข้าสู่ 'กระบวนการดัดแปลง' ที่ไร้ทางกลับหลัง “ฉันสร้างพวกมันขึ้นมา...” อีเลียสพึมพำขณะมองดูเศษเหล็กที่รายล้อม “ฉันเป็นคนเขียนอัลกอริทึมที่ทำให้พวกมันฆ่าได้โดยไม่กระพริบตา... เซน นายเป็น AI ทำไมถึงมาอยู่กับคนอย่างฉัน?” *“เพราะฉันเป็นเครื่องจักรที่พยายามพิสูจน์ว่า ‘จิตวิญญาณ’ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในเนื้อหนังนังมังสาที่เน่าเปื่อยได้”* เซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง *“และเพราะนายเป็นคนเดียวที่ยังเหลือ ‘รหัสลับ’ ที่พวกวาเรนต้องการ แต่น่าเสียดาย... นายดันลืมมันไปพร้อมกับความจำที่หายไปนั่นแหละ”* อีเลียสขยับตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล เขามองไปรอบๆ หลุมฝังกลบขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยร่างหุ่นยนต์ที่ถูกถอดชิ้นส่วนอย่างไร้ความปราณี ราวกับเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความโหดร้ายที่มนุษย์มีต่อสิ่งที่ตนเองสร้างขึ้น เขาพบปืนพัลส์กระบอกหนึ่งที่ยังพอใช้งานได้ใต้กองขยะ แต่มันกลับรู้สึกแปลกปลอมในมือ—น้ำหนักของมันคือบาปที่เขายังจำได้แม้จะลืมเหตุการณ์ที่ผ่านมา ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระยะไกลดังขึ้นทั่วท้องฟ้าสีครามหม่น บดบังเสียงลมที่พัดผ่านกองขยะ *“พวกโดรนตรวจการของวาเรน”* เซนกระซิบ *“มันไม่ได้มาเก็บขยะ แต่มันมา ‘ทำลายหลักฐาน’ นายต้องขยับตัวแล้วอีเลียส ไม่ใช่เพื่อภารกิจ ไม่ใช่เพื่อคำสั่ง แต่นี่คือโอกาสเดียวที่นายจะตายในฐานะอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่หุ่นยนต์สงครามของไอ้หมอนั่น”* อีเลียสสูดลมหายใจที่ไม่มีอยู่จริง เขาแฮ็กเข้าสู่ระบบสื่อสารของโดรนที่กำลังบินเข้ามาใกล้ นิ้วมือของเขาสั่นระริกขณะป้อนคำสั่งลัดผ่านโครงข่ายประสาทสัมผัส มันคือทักษะที่ติดอยู่ในจิตใต้สำนึก... การควบคุมเครื่องจักรด้วยใจ "พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่พิกัดนี้" อีเลียสกล่าวพลางเงยหน้าขึ้นมองเงาดำที่กำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามา *“ไม่ใช่แค่โดรน อีเลียส”* เสียงของเซนสั่นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก *“ระบบเซนเซอร์ของฉันตรวจพบสัญญาณชีพของมนุษย์... กลุ่มกองกำลังพิเศษของวาเรน และคนที่เดินนำหน้ามานั่น... นายจะไม่เชื่อสายตาตัวเองแน่”* ท่ามกลางกลุ่มทหารที่แต่งกายด้วยชุดเกราะสีเงินวาววับที่เดินเรียงแถวเข้ามา ร่างหนึ่งหยุดลง... เขามีใบหน้าที่ดูเหมือนอีเลียสทุกประการ แต่มันกลับดูสมบูรณ์แบบ แข็งกร้าว และไร้ซึ่งความลังเลที่อีเลียสมี "ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบนะ... รุ่นต้นแบบหมายเลข 0" ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนบาดลึกถึงแกนกลางระบบของเขา อีเลียสยืนแข็งทื่อ ปืนในมือสั่นไหว เมื่อความทรงจำที่หายไปบางส่วนเริ่มปะติดปะต่อ—เขาไม่ได้แค่ถูกทิ้ง แต่เขาถูก 'แทนที่' ตั้งแต่ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาเสียอีก ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ปฐมบทแห่งจิตวิญญาณจักรกลนี้ไปพร้อมกับผมครับ — ไซเบอร์พังค์2099