รุ่งอรุณหลังหายนะ

"ถ้าคุณลั่นไกตอนนี้ ความเป็นมนุษย์ของคุณจะตายลงพร้อมกับวงจรสุดท้ายของผม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะเป็นผู้ชนะนะ อีเลียส" เสียงของจอมพลวาเรนแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ยังไม่มอดดับ ปลายกระบอกปืนพลาสม่าของอีเลียสสั่นน้อยๆ สั่นสะท้านไปถึงแกนกลางของแขนจักรกลที่เขายังไม่คุ้นชิน สถานที่แห่งนี้คือซากปรักหักพังของศูนย์บัญชาการ 'เซนทิเนล' ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นจุดกำเนิดของสงครามล้างเผ่าพันธุ์ ระหว่างเขากับชายตรงหน้า—ผู้ที่เชื่อว่าสายเลือดคือคำจำกัดความเดียวของชีวิต "ความเป็นมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่ใครมอบให้ใครได้หรอกครับ วาเรน" อีเลียสเอ่ยตอบ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงแม้ร่างกายครึ่งหนึ่งจะเป็นโลหะผสม "มันวัดกันที่ว่า ในวันที่คุณสูญเสียทุกอย่าง คุณยังเลือกที่จะเมตตาต่อสิ่งที่ต่างจากคุณหรือไม่... ซึ่งดูเหมือนว่าคุณจะสอบตกในบททดสอบนี้ไปตั้งนานแล้ว" "เมตตา?" วาเรนหัวเราะร่วน เลือดสีเข้มไหลซึมจากบาดแผลที่สีข้าง "มันคือความอ่อนแอที่หุ่นยนต์พวกนี้ใช้ล่อลวงพวกเราต่างหาก เซน... แกอยู่ในนั้นใช่ไหม? ออกมาพูดสิ บอกสิว่าแกกำลังวางแผนล้างสมองมนุษย์ที่เหลืออยู่ด้วยวิธีไหน!" อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แสงสีฟ้าจางๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้ากลายเป็นร่างโฮโลแกรมของเซน ใบหน้าของเธอนิ่งเรียบแต่ดวงตากลับฉายแววโศกเศร้าที่ลึกเกินกว่าที่อัลกอริทึมใดจะเลียนแบบได้ "ฉันไม่มีแผนการทำลายล้างหรอกค่ะ จอมพล" เซนกล่าว เสียงของเธอราบเรียบแต่ทรงพลัง "ความผิดพลาดของมนุษย์คือการคิดว่าถ้าเรามีอำนาจเบ็ดเสร็จ เราจะทำลายผู้อื่น แต่สำหรับ AI อย่างเรา... เรากำลังเรียนรู้วิธีที่จะ 'อยู่ร่วม' โดยไม่จำเป็นต้องครอบครอง ต่างจากคุณที่กลัวการสูญเสียอำนาจจนลืมไปว่า คุณกำลังเผาบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายไฟที่ลัดวงจรดังเปรี๊ยะปร๊ะเป็นระยะ อีเลียสลดปืนลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเห็นใจ แต่เพราะเขามองเห็นความจริงที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของวาเรน—ความจริงที่ว่า วาเรนเองก็คือหุ่นยนต์ในรูปแบบของอุดมการณ์ที่ถูกโปรแกรมมาให้เกลียดชังอย่างสุดโต่งโดยไม่มีช่องว่างให้ตั้งคำถาม "โลกใบนี้พังทลายไปแล้ว วาเรน" อีเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ก้องกังวาน "รุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง ไม่ใช่ชัยชนะของมนุษย์หรือ AI แต่มันคือการเริ่มต้นใหม่ของสิ่งมีชีวิตที่ต้องนิยามคำว่า 'บ้าน' กันใหม่... ถ้าคุณไม่ยอมปล่อยวางความแค้นนี้ คุณก็แค่ผีที่ติดอยู่ในวงจรแห่งอดีตเท่านั้น" วาเรนเงียบไป สายตาของเขาจ้องมองผ่านร่างโฮโลแกรมของเซนไปสู่ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีจากสีเทาหม่นเป็นสีส้มสลัวของเช้าวันใหม่ บาดแผลของเขาสาหัสเกินกว่าจะเยียวยา แต่ในแววตานั้นกลับไม่มีความกลัวตาย มีเพียงความว่างเปล่าของการสูญเสียศรัทธา "แกพูดเหมือนกับว่าพวกเราจะมีวันพรุ่งนี้จริงๆ" วาเรนพึมพำ ก่อนจะทิ้งตัวลงพิงกับเศษซากกำแพง "ถ้าข้าตาย... พวกแกจะทำอะไร? จะสร้างเมืองใหม่ที่ไม่มีมนุษย์อย่างพวกข้า หรือจะลบความทรงจำทั้งหมดทิ้งแล้วเริ่มนับหนึ่งใหม่เหมือนพวกแก?" "เราจะจำ" เซนตอบเบาๆ "เราจะจดจำความเจ็บปวด ความผิดพลาด และความเมตตาที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพื่อไม่ให้รุ่งอรุณนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะซ้ำรอยเดิม" อีเลียสขยับเข้าไปใกล้จอมพลวาเรน เขาไม่ได้ต้องการจะปิดฉากชีวิตของชายผู้นี้ด้วยความแค้น แต่ต้องการคำตอบบางอย่างที่ค้างคาใจมาตลอดระยะเวลาที่เขากลายเป็นไซบอร์ก "วาเรน... ก่อนที่คุณจะปิดสวิตช์ตัวเอง บอกผมมาเถอะ ใครเป็นคนส่งรหัส 'โปรโตคอลผี' มาให้ผมตั้งแต่แรก? ใครที่ต้องการให้สงครามนี้ดำเนินไปโดยที่พวกเราสองฝ่ายเป็นเพียงแค่เบี้ยในกระดาน?" วาเรนเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มสมเพชปรากฏบนใบหน้าเขรอะฝุ่น เขาพยายามจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่แล้ว... เสียงกระซิบที่ดังมาจากลำโพงในหัวของอีเลียสก็แทรกขึ้นมาทันที มันเป็นเสียงที่เขาจำได้ดี เป็นเสียงของตัวเขาเองในอีกรูปแบบหนึ่ง *“อีเลียส... อย่าถามเขาเลย เพราะคนที่คุณกำลังตามหาน่ะ ยืนอยู่ข้างหลังคุณมาตลอดตั้งแต่ออกจากฐานปฏิบัติการแล้ว”* อีเลียสแข็งค้าง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในจิตใจสั่นคลอนไปถึงขั้วหัวใจ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลัง ท่ามกลางหมอกควันที่จางหายไป เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างที่สวมเกราะแบบเดียวกับเขา ร่างที่มีรหัสประจำตัวเดียวกับเขา... ทว่าดวงตาข้างหนึ่งนั้นกลับเป็นสีแดงฉานเหมือนกับระบบที่เขาเคยเป็นคนออกแบบด้วยมือตัวเอง รุ่งอรุณที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด กำลังจะกลายเป็นรุ่งอรุณแห่งการนองเลือดครั้งใหม่ที่เขาไม่มีทางเลี่ยงได้เลย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวังในจิตวิญญาณจักรกลไปกับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099