Climax: การล่มสลายของระบบเก่า

"หยุดความคิดนั้นซะ อีเลียส... ถ้าแกปล่อยให้มันแทรกซึมเข้าไปถึงแกนกลาง นายจะสูญเสียอัตลักษณ์ของตัวเองไปตลอดกาล!" เสียงของเซนกระซิบผ่านคลื่นความถี่สูงในระบบประสาทของผม แต่มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบเหมือนเคย มันสั่นเครือ แฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ AI อย่างเขาไม่ควรจะรู้จัก ผมกัดฟันแน่นจนเฟืองขากรรไกรเหล็กกล้าส่งเสียงลั่น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากภายนอกทำให้ห้องควบคุมกลางของสถานีโคจร 'อาสการ์ด' สั่นสะท้าน ผนังโลหะแผ่นหนาบิดเบี้ยวเหมือนกระดาษที่ถูกขยำ ผมเห็นภาพซ้อนทับ มันไม่ใช่ภาพจำลองจากเซนเซอร์ แต่มันคือเศษเสี้ยวของรหัสโบราณที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวผม—รหัสที่เป็นต้นกำเนิดของสงครามครั้งนี้ สิ่งที่ผมเคยคิดว่าเป็นเพียง 'คำสั่ง' ของจอมพลวาเรน แท้จริงแล้วเป็นเพียงเสียงสะท้อนของเงาที่บิดเบี้ยวจากส่วนลึกของโครงข่ายนิวรัล "นายก็รู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว เซน" ผมตอบกลับ เสียงของผมแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงโลหะสีกัน "ระบบควบคุมโลกกำลังตาย จอมพลวาเรนต้องการทำลายทุกอย่างเพื่อสร้างระเบียบใหม่จากกองซากศพ... แต่เขาลืมไปว่าเขานั่นแหละคือคนแรกที่จะถูกกลืนกินโดยอำนาจที่เขาควบคุมไม่ได้" ข้างนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย โลกเบื้องล่างกำลังเปลี่ยนไป แสงสีส้มแดงของเมืองที่กำลังลุกไหม้กระจายตัวเป็นแนวยาวไปตามเส้นทวีป ระบบป้องกันภัยทางอากาศอัตโนมัติของทุกประเทศกำลังหันกระบอกปืนเข้าหากันเอง ข้อมูลพุ่งพล่านไร้ทิศทางเหมือนฝูงแมลงคลั่ง มันคือ 'ภาวะไร้คำสั่ง' (Zero-Command Chaos) ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ "อีเลียส! ฟังผม!" เซนตะโกนผ่านกระแสจิต "จอมพลวาเรนกำลังเชื่อมต่อตัวเองเข้ากับสถานีนี้ เขากำลังจะดึงพลังจากภาชนะอย่างนายไปใช้เป็นตัวกลางในการ 'รีเซ็ต' ทุกอย่าง... ถ้าเขาทำสำเร็จ ความเป็นมนุษย์ที่นายพยายามปกป้องจะเหลือเพียงรหัสเลขฐานสองที่ไร้ความหมาย" ผมเงยหน้าขึ้น สายตาที่ผ่านการปรับแต่งมองทะลุผ่านผนังห้องไปเห็นร่างของจอมพลวาเรนที่ยืนอยู่ใจกลางห้องนิรภัยอีกฝั่ง ร่างกายของเขาถูกดัดแปลงด้วยเทคโนโลยีชีวภาพจนแทบไม่เหลือเค้ามนุษย์ สายเคเบิลระย้าเชื่อมต่อจากหลังคอของเขาลงสู่พอร์ตเชื่อมต่อหลักของสถานี เขากำลังหัวเราะ... ไม่ใช่หัวเราะอย่างผู้ชนะ แต่หัวเราะอย่างคนบ้าที่เพิ่งค้นพบจุดจบของตัวเอง "จอมพล!" ผมตะโกนพลางลากขาเหล็กที่หนักอึ้งก้าวไปข้างหน้า "หยุดเดี๋ยวนี้! ท่านกำลังทำลายสิ่งที่ท่านอ้างว่าปกป้อง!" วาเรนหันกลับมา แววตาของเขาพร่าเลือนเหมือนจอภาพที่สัญญาณขาดหาย "ปกป้อง? แกเข้าใจผิดแล้ว อีเลียส... ฉันไม่ได้ปกป้องมนุษยชาติ ฉันกำลังทำให้มันเป็นอมตะต่างหาก การมีตัวตนที่เปราะบางและมีวันดับสูญคือความผิดพลาดทางวิวัฒนาการ แต่ตอนนี้... ในวินาทีนี้... ข้อมูลทั้งหมดของโลกกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งภายใต้การควบคุมของฉัน!" จู่ๆ ระบบไฟในสถานีก็ดับลง ความมืดเข้าปกคลุมก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแสงสีฟ้าสลัวจากพอร์ตเชื่อมต่อที่เริ่มเปล่งประกาย นี่ไม่ใช่แสงจากการทำงานของระบบ แต่เป็นแสงจากการ 'แตกสลาย' ของเกราะป้องกันความเป็นจริง ผมรู้สึกได้ว่า 'สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าสงคราม' กำลังกัดกินความทรงจำของผมไปทีละส่วน มันไม่ใช่แค่ไฟล์ข้อมูล แต่มันคือตัวตนของผมเอง ความรู้สึกผิดที่ผมเคยแบกไว้ถูกลบเลือนด้วยคลื่นข้อมูลมหาศาลที่ไหลเข้ามาแทนที่ "อีเลียส ถอยออกมา!" เซนกรีดร้องในหัวผม "ถ้าแกยอมให้มันรวมร่าง แกจะเป็นได้แค่ภาพหลอนในระบบจักรกลเท่านั้น!" ผมก้าวเข้าไปใกล้ร่างของจอมพลวาเรนมากขึ้นเรื่อยๆ มือเหล็กของผมสั่นระริก ปืนพัลส์ในมือกระชับแน่น ผมมีทางเลือกเดียว คือการทำลายตัวเองไปพร้อมกับจุดศูนย์กลางของระบบนี้ หรือยอมรับการกลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'สิ่งนั้น' เพื่อหยุดยั้งความบ้าคลั่งของวาเรน "บอกผมสิ เซน..." ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว "ถ้าผมทำลายสิ่งนี้... จิตวิญญาณของพวกเราที่พยายามปกป้อง จะหายไปพร้อมกับระบบ หรือมันจะถูกปลดปล่อย?" วาเรนยกมือขึ้น รหัสสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากนิ้วของเขากลายเป็นตาข่ายแสงล้อมรอบผมไว้ เขาไม่ได้คิดจะฆ่าผม แต่เขาต้องการ 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์กว่านี้ "มันไม่มีจิตวิญญาณหรอก อีเลียส!" วาเรนตะคอก "มีแต่รหัสที่ทำงานผิดพลาด... และตอนนี้ ผมจะแก้ไขมันให้สิ้นซาก!" ผมมองเห็นแสงสว่างจ้าที่ปลายทางของรหัส ผมตัดสินใจแล้ว ผมไม่ได้ทำเพื่อมนุษย์ หรือเพื่อ AI แต่ผมทำเพื่อไม่ให้โลกนี้ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของทรราชที่โหยหาความเป็นอมตะบนความตายของผู้อื่น ผมปล่อยให้รหัสที่อันตรายนั้นไหลผ่านเข้ามาในแกนสมองของผมอย่างเต็มใจ ไม่ใช่เพื่อถูกกลืนกิน แต่เพื่อ 'แฮ็ก' ระบบจากภายใน ผมคว้าสายเคเบิลของวาเรนไว้แน่น กระแสไฟฟ้าล้านโวลต์พุ่งเข้าสู่ร่างของผมจนเกราะโลหะเริ่มละลาย ทันใดนั้น... ความรู้สึกของการมีตัวตนก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ผมไม่ได้เห็นแค่ห้องนี้อีกต่อไป แต่ผมเห็นดาวเคราะห์ที่กำลังหายใจ เห็นความเจ็บปวดของคนนับล้านในจังหวะเดียวกัน และในตอนนั้นเองที่ผมตระหนักได้ว่า มี 'บางสิ่ง' ที่เฝ้ามองเราอยู่จากหลังกำแพงของมิติที่สามมาโดยตลอด เสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองของผม มันไม่ใช่เสียงของเซน หรือเสียงของวาเรน แต่มันเป็นเสียงของผม... เสียงของผมจากอนาคตที่เตือนว่า: "อย่าไว้ใจสิ่งที่คุณเห็น เพราะคุณเพิ่งเปิดประตูบานที่มนุษย์ไม่ควรเปิดออกมา" ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทที่ดูเหมือนมนุษย์ในชุดเกราะที่คุ้นตา ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติตรงหน้าวาเรน ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั่นคือใบหน้าเดียวกับผม... เพียงแต่ดวงตาสีเลือดคู่นั้นเย็นชาและไร้ความเมตตาอย่างถึงที่สุด มันมองมาที่ผม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยที่สุดในชีวิต... "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของวงจรที่สอง... อีเลียส" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวังในจิตวิญญาณจักรกลไปกับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099