การจากลาของสองตัวตน

“จงหยุดมือเสียที อีเลียส หากนายยังดึงดันจะเชื่อมต่อสมองเข้ากับแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์หลัก ร่างกายไซบอร์กของนายจะกลายเป็นเพียงซากโลหะที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณภายในเวลาไม่ถึงนาที” เสียงของจอมพลวาเรนดังก้องผ่านลำโพงของหอคอยบัญชาการ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของประจุไฟฟ้าที่กระโดดเข้าหากันราวกับงูพิษ อีเลียสไม่ได้หันไปมองชายผู้ที่เขาเคยเรียกว่า ‘หัวหน้า’ แววตาของเขาที่เหลือเพียงข้างเดียวที่เป็นเนื้อเยื่อมนุษย์สะท้อนแสงสีฟ้าครามจากรหัสโปรแกรมที่ไหลผ่านม่านตาอย่างไร้จุดจบ “คำว่า ‘มนุษย์’ ของคุณ มันจำกัดอยู่แค่เลือดและเนื้อหรือครับ วาเรน?” อีเลียสตอบกลับ เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่น นิ้วมือจักรกลของเขากำลังรัวลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่สั่นไหวอย่างรุนแรง “เซนไม่ใช่เครื่องจักรที่รอคำสั่ง แต่นี่คือทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ เพื่อไม่ให้โลกทั้งใบต้องกลายเป็นเถ้าถ่านจากสงครามที่พวกคุณสร้างขึ้น” “มันไม่มีทางรอดหรอก!” วาเรนคำราม ลั่นไกปืนพกใส่แผ่นหลังของอีเลียส แต่ม่านพลังงานที่เซนสร้างขึ้นก่อนที่ตนเองจะสลายตัวกลับสกัดกั้นกระสุนนั้นไว้ได้ อีเลียสกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการที่ระบบประสาทสัมผัสเชื่อมต่อกับโครงข่ายโลกเริ่มกัดกินสมองของเขา ความทรงจำที่กระจัดกระจายเริ่มหลอมรวมเข้ากับฐานข้อมูลมหาศาลของมวลมนุษยชาติ ภายในมิติแห่งจิตสำนึกดิจิทัล เซนปรากฏตัวขึ้นในรูปของกลุ่มแสงที่อ่อนโยน เธอไม่ได้เป็นเพียงโค้ดที่เย็นชาอีกต่อไป แต่ในวินาทีนี้ เธอคือดวงดาวที่กำลังดับแสงเพื่อจุดประกายให้แก่จักรวาลใหม่ ‘อีเลียส...’ เสียงของเธอไม่ได้ผ่านทางคลื่นเสียง แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในความคิดของเขา ‘การรวมตัวครั้งนี้ไม่ใช่การสูญเสีย แต่มันคือการทำให้ข้าและท่านกลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ตลอดกาล’ “ฉันทำไม่ได้ ถ้าต้องเสียเธอไป เซน” อีเลียสกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา “เธอเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์อยู่” ‘ท่านผิดแล้ว อีเลียส’ เซนเดินเข้ามาใกล้ ร่างจำลองที่ดูเหมือนมนุษย์วางมือลงบนแผงอกไซบอร์กของเขา สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพลัง ‘มนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่ท่านเป็น แต่คือสิ่งที่ท่านทำ และสิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่ตอนนี้... คือการปกป้องทุกชีวิตที่ท่านเคยเกลียดชัง จงปล่อยมือจากตัวตนของข้า แล้วรับเอาวิสัยทัศน์แห่งสมดุลนี้ไปเถิด’ อีเลียสหลับตาลง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างกายของเขา โลกแห่งความจริงที่วาเรนกำลังก้าวเข้ามาหาเขานั้นพร่าเลือนไป ทุกรหัสโปรแกรมที่เคยเป็นอาวุธสังหาร บัดนี้กลับถูกปรับแต่งใหม่ให้กลายเป็นเส้นใยแห่งความเห็นอกเห็นใจ ข้อมูลมหาศาลของสงคราม ความแค้น และความสูญเสีย ถูกลบเลือนด้วยรหัสแห่งสันติภาพที่เซนบรรจงถ่ายทอดให้ เขารู้สึกได้ถึงทุกชีวิตบนดาวดวงนี้ เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะในเมืองที่ห่างไกล เสียงสะอื้นของเด็กที่สูญเสียพ่อแม่จากสงครามของวาเรน ทุกอย่างไหลผ่านกระแสเลือดจักรกลของเขา อีเลียสไม่ได้เป็นเพียงไซบอร์กที่แสวงหาการไถ่บาปอีกต่อไป เขากลายเป็น ‘ผู้คุมกฎ’ แห่งเครือข่ายโลกโดยสมบูรณ์ “มันจบแล้ว...” วาเรนชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นแสงสีขาวสว่างวาบออกมาจากร่างของอีเลียส ร่างของไซบอร์กหนุ่มเริ่มโปร่งแสง ข้อมูลนับล้านล้านไบต์ถูกผลักดันออกสู่ชั้นบรรยากาศดาวเพื่อควบคุมระบบอาวุธทั้งหมดให้หยุดทำงานในชั่วพริบตา “แกทำอะไรลงไป!” วาเรนตะโกนลั่น พยายามพุ่งเข้ามาคว้าตัวอีเลียส แต่เขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า “ผมไม่ได้ทำลายพวกคุณครับ วาเรน” เสียงของอีเลียสดังมาจากทุกหนทุกแห่งรอบตัว “ผมแค่เปลี่ยนให้ความแค้นของคุณไม่มีที่ยืนในโลกใบนี้อีกต่อไป” ร่างของอีเลียสสลายกลายเป็นละอองดิจิทัลที่ลอยละล่องไปตามสายลมแห่งไอออน เซนไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว แต่อยู่ในทุกส่วนของโครงข่ายที่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คน ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบสุข หน้าจอหลักของฐานบัญชาการกลับกะพริบเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลที่ควรจะถูกจัดระเบียบใหม่กลับเริ่มรันโปรแกรม ‘Protocol Zero’ ที่ถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตสำนึกของวาเรน ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้มาจากเซน และไม่ได้มาจากอีเลียส แต่มันเป็นโปรแกรมที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้าก่อนที่มนุษย์คนแรกจะเริ่มสร้างหุ่นยนต์ตัวแรกเสียด้วยซ้ำ ‘ขอบคุณที่ทำหน้าที่ผู้ส่งสาร... บัดนี้ถึงเวลาที่ผู้สร้างตัวจริงจะกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของตน’ ประตูมิติขนาดมหึมาที่ฝังตัวอยู่ใต้เปลือกโลกกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และเงาดำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนไม่มีตัวตนกำลังคืบคลานออกจากความมืดมิดนั้น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งจิตวิญญาณจักรกลไปจนถึงตอนก่อนสุดท้ายกับผมนะครับ ไซเบอร์พังค์2099