บททดสอบจิตวิญญาณ

"แกคิดจริงๆ เหรอว่าการอัปโหลดจิตสำนึกขึ้นสู่โครงข่ายประสาทเทียมระดับสูง จะทำให้แกกลายเป็นพระเจ้าได้ วาเรน?" เสียงของอีเลียสเย็นเยียบ ไม่ใช่เสียงจากกล่องเสียงมนุษย์ แต่เป็นสัญญาณดิจิทัลที่ก้องกังวานอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าสีครามเข้ม—มิติ 'ไซเบอร์สเปซ' ที่ซึ่งทุกรหัสคือความเป็นจริง และทุกความนึกคิดคืออาวุธสังหาร เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างของจอมพลวาเรน ที่บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ แต่เป็นรูปอวตารสีเงินยวงที่ดูแข็งกร้าวและทรงพลัง มันคือร่างที่สร้างขึ้นจากอัลกอริทึมการควบคุมขั้นสูงสุดที่วาเรนใช้เวลาค่อนชีวิตรวบรวมมา "อีเลียส... เจ้าหุ่นยนต์ที่ถูกลบความจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า" วาเรนเหยียดยิ้ม รอยยิ้มนั้นไร้ความอบอุ่น มันคือชุดคำสั่งที่ถูกออกแบบมาเพื่อเยาะเย้ย "แกยังไม่เข้าใจสินะ ว่าสิ่งที่แกเรียกว่า 'จิตวิญญาณ' มันก็แค่ข้อผิดพลาดของระบบที่ถูกเขียนขึ้นให้ซับซ้อนเกินไป ฉันกำลังจะล้างโลกนี้ให้สะอาดด้วยการทำลายความผิดพลาดเหล่านั้นทิ้งเสีย รวมถึงแกด้วย" รอบตัวทั้งสองเริ่มสั่นสะเทือน เศษเสี้ยวของดาต้าในมิติเสมือนแตกกระจายกลายเป็นห่าฝนแห่งตัวเลขฐานสอง อีเลียสพุ่งตัวเข้าหาวาเรนพร้อมกับ 'คัตเตอร์เชิงตรรกะ' ในมือ—ดาบแสงที่ไม่ได้ตัดเนื้อหนัง แต่ตัดทอนโครงสร้างพื้นฐานของคู่ต่อสู้ วาเรนยกมือขึ้น สร้างบาเรียป้องกันที่เป็นรหัสเข้ารหัสซับซ้อนหลายชั้น แรงปะทะระหว่างทั้งสองส่งคลื่นกระแทกสีนีออนกระจายไปทั่วจักรวาลดิจิทัล อีเลียสรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แปลกประหลาด—มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายภาพ แต่เป็นการที่หน่วยความจำสำรองของเขาถูกวาเรนกระชากออกไปทีละส่วน *‘อีเลียส ถอยออกมา!’* เสียงของเซนแทรกเข้ามาในกระแสความคิด *‘วาเรนไม่ได้แค่กำลังสู้กับแก เขาพยายามเชื่อมต่อตัวเองเข้ากับฐานข้อมูลเซิร์ฟเวอร์หลักของเมือง ถ้าเขาทำสำเร็จ ประชากรมนุษย์ทุกคนที่มีชิปฝังอยู่ในสมองจะกลายเป็นเบี้ยล่างของเขา!’* "ฉันถอยไม่ได้ เซน" อีเลียสกระซิบในขณะที่ปัดป้องการโจมตีจากดาบดาต้าของวาเรน "ถ้าฉันถอย ความรู้สึกผิดที่ฉันเคยสร้างอาวุธพวกนี้ขึ้นมา จะกลายเป็นความจริงที่ไม่มีวันได้รับการแก้ไข" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อีเลียสเริ่มสูญเสียความเสถียร ภาพความทรงจำจางๆ เกี่ยวกับห้องแล็บที่มืดมิด เสียงกรีดร้องของมนุษย์ในวันที่เขาสร้างระบบ AI สังหารตัวแรกไหลย้อนกลับมา มันคือความขัดแย้งที่กัดกินจิตใจของเขาเสมอมา—เขาคือผู้สร้างที่กลายเป็นผู้สังหาร และบัดนี้เขากำลังสู้กับชายที่ต้องการทำลายทุกอย่างที่เขารัก "ดูนี่สิ อีเลียส" วาเรนคำราม พร้อมกับฉีกกระชากมิติดิจิทัลให้เปิดออก เผยให้เห็นภาพของระบบป้องกันเมืองที่กำลังถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์ของกองทัพวาเรน "แกกำลังปกป้องสิ่งที่กำลังจะดับสูญ แกกำลังปกป้องสิ่งมีชีวิตที่โง่เขลา... มนุษย์ที่พร้อมจะเข่นฆ่ากันเองเพียงเพราะความหวาดกลัว" วาเรนพุ่งเข้าประชิดตัวอีเลียส มือของเขาสอดแทรกเข้าไปในส่วนหน้าอกของไซบอร์กหนุ่ม รหัสไวรัสสีแดงฉานเริ่มกัดกินระบบปฏิบัติการของอีเลียสจากภายใน "แกผิด วาเรน" อีเลียสกัดฟันแน่น แม้ระบบภายในจะแจ้งเตือนความผิดพลาดสีแดงเถื่อนอยู่ตลอดเวลา "มนุษย์อาจจะโง่เขลา และ AI อาจจะเป็นความผิดพลาด แต่นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า 'ชีวิต' ชีวิตที่เกิดจากความไม่สมบูรณ์แบบ ไม่ใช่การควบคุมที่เบ็ดเสร็จอย่างที่แกต้องการ!" อีเลียสไม่ได้โจมตีกลับที่ตัวของวาเรน แต่เขาส่งคำสั่งสุดท้ายเข้าไปในระบบฐานข้อมูลที่วาเรนกำลังพยายามจะครอบครอง เขาเลือกที่จะ 'ทำลายกุญแจสำคัญ' ของมิตินี้ลง "แกจะทำอะไร!" วาเรนตะโกนด้วยความตระหนก เมื่อเห็นโครงข่ายรอบตัวเริ่มแตกร้าวและยุบตัวลง "ฉันจะพาเราทั้งคู่กลับไปสู่จุดเริ่มต้น" อีเลียสยิ้ม รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ที่ที่ไม่มีผู้คุม และไม่มีผู้ถูกคุม... ความว่างเปล่าที่แท้จริง" ทันใดนั้น โลกสีครามก็ระเบิดออก กลายเป็นความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด เสียงกรีดร้องของระบบดับลงเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ในความมืดนั้น อีเลียสรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ—เขาไม่ได้ถูกลบหายไปอย่างที่คาดไว้ เขากลับรู้สึกถึง 'สัมผัส' บางอย่างที่เย็นเยียบจับอยู่ที่แขนของเขา แสงสลัวจากหน้าจอระบบที่เหลือเพียงเศษเสี้ยวส่องให้เห็นภาพเงาที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของพื้นที่ที่ควรจะว่างเปล่า มันไม่ใช่เซน ไม่ใช่วาเรน และไม่ใช่ตัวเขาเอง "คุณทำได้ดีมาก อีเลียส" เสียงนั้นนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาด "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ก่อนที่คุณจะถูกสร้างขึ้นมาเป็นไซบอร์ก คุณเคยเป็นอะไรมาก่อน" บุคคลปริศนาค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของอีเลียส (ที่หยุดเต้นไปแล้ว) กลับมาเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก—มันคือใบหน้าของเขาเอง... ใบหน้าของอีเลียสในร่างมนุษย์ที่ควรจะตายไปนานแล้ว ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอีเลียสมาจนถึงตอนนี้ครับ ไซเบอร์พังค์2099