ความลับที่ถูกฝัง

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน อีเลียส? ผู้กอบกู้? หรือแค่เศษเหล็กที่กำลังสำลักความทรงจำของตัวเองตาย?" น้ำเสียงของจอมพลวาเรนดังก้องผ่านลำโพงในชุดเกราะที่แนบชิดกับโสตประสาทของผม มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความสมเพช ผมพยายามขยับนิ้ว แต่ระบบสั่งการประสาทในร่างกายไซบอร์กของผมกลับตอบสนองเชื่องช้า ข้อมูลชุดแล้วชุดเล่ากำลังถูกถ่ายโอนออกจากแกนสมองกลของผมไปสู่ระบบของวาเรน เหมือนเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกจากแผลฉกรรจ์ ผมมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกห้องทดลองที่แตกละเอียด ผมไม่มีใบหน้าที่แท้จริงอีกต่อไป มีเพียงวงจรไฟฟ้าที่เรืองแสงวาบสลับดับตามจังหวะชีพจรที่ถูกช่วงชิงไป "วาเรน... สิ่งที่แกทำ... มันไม่ได้ทำให้แกเป็นมนุษย์ที่เหนือกว่าหรอก" ผมเค้นเสียงผ่านระบบสังเคราะห์เสียงที่ติดขัด "แกแค่กำลังกลายเป็นสิ่งที่แกเกลียดที่สุด... เครื่องจักรที่ไร้หัวใจ" วาเรนก้าวเข้ามาในระยะสายตา เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ ผมเห็นเขายกอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา รอยยิ้มที่มุมปากของเขามันช่างดูบิดเบี้ยวและน่าขนลุก "ผิดถนัด อีเลียส การกำจัดแกไม่ใช่การลดทอนความเป็นมนุษย์ แต่มันคือการทำความสะอาดโลกใบนี้ 'โปรโตคอลดับสูญ' ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อฆ่าศัตรูในสนามรบ แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อรีเซ็ตนิยามของชีวิต... เมื่อมนุษย์ในร่างหุ่นยนต์อย่างแกสิ้นลม พลังงานทั้งหมดจะถูกส่งกลับคืนสู่โครงข่ายหลัก เพื่อกวาดล้างพวก AI กระจอกๆ ที่แอบอ้างว่ามีจิตวิญญาณให้สิ้นซาก" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงกราฟิกโครงสร้างสมองของผมที่ถูกแยกส่วนออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกความทรงจำที่ผมพยายามปกปิด ไม่ว่าจะเป็นเสียงหัวเราะของเด็กหญิงในวันวาน กลิ่นดินหลังฝนตก หรือความอบอุ่นของการสัมผัสที่ผมเคยหลงลืมไป ทุกอย่างถูกวาเรนดึงออกมาตีแผ่เป็นสมการคณิตศาสตร์ที่ไร้ความหมาย "นายยังอยู่ไหม เซน?" ผมกระซิบถามในความคิด พยายามดึงสัญญาณเตือนภัยสุดท้ายที่ผมซ่อนไว้ในรอยหยักของความทรงจำที่ยังไม่ถูกดูดกลืน "ผมอยู่นี่ อีเลียส" เสียงของเซนสั่นไหวและเลือนลางราวกับคลื่นวิทยุที่ถูกสัญญาณรบกวน "แต่ผมถูกล็อกอยู่ในพาร์ทิชันที่แคบลงทุกที วาเรนกำลังใช้ความทรงจำเกี่ยวกับ 'ต้นกำเนิดโปรโตคอล' มาเป็นกุญแจหลัก... ถ้าเขารวมรหัสผ่านส่วนนี้เข้ากับข้อมูลสังหารได้สำเร็จ มนุษย์ไซบอร์กทุกคนในเขตทหารจะถูกสั่งให้ทำลายตัวเองพร้อมกันทันที" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของเครื่องทำความเย็นที่ทำงานหนักจนเกินขีดจำกัด ผมรู้ดีว่านี่คือจุดจบ แต่ในความมืดมิดของระบบประสาทที่กำลังสลายตัว ผมกลับพบช่องโหว่เล็กๆ... ไม่ใช่รหัสผ่านที่วาเรนต้องการ แต่เป็น 'ความผิดพลาด' ที่ผมตั้งใจเขียนทิ้งไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของความทรงจำ—ความทรงจำที่เกี่ยวกับ 'ความรัก' ที่ผมเคยได้รับจากมนุษย์คนหนึ่งก่อนที่จะกลายเป็นไซบอร์ก "วาเรน" ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนเขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ "แกคิดว่าแกเข้าถึงความลับทั้งหมดแล้วงั้นหรือ? แกอ่านข้อมูลในรหัสผ่านของฉันได้ แต่นั่นมันเป็นแค่คำบรรยาย... แกไม่มีทางเข้าใจถึงสิ่งที่มัน 'รู้สึก' หรอก" วาเรนขมวดคิ้ว "ไร้สาระ! เครื่องจักรไม่มีความรู้สึก ข้อมูลก็คือข้อมูล" "งั้นก็ดูให้ดี" ผมสั่งการระบบสำรองด้วยหยาดเหงื่อสุดท้ายที่เหลืออยู่ ไม่ใช่การแฮ็กเพื่อป้องกันตัว แต่เป็นการปล่อย 'ไวรัสแห่งความทรงจำ' ที่ผมเคยสร้างไว้เมื่อนานมาแล้ว จู่ๆ จอภาพทั่วฐานทัพก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน วาเรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพความทรงจำของผมฉายชัดขึ้นบนผนังห้อง ไม่ใช่แผนผังอาวุธ แต่เป็นภาพของเขากับใครบางคน... คนที่เขาเคยกดปุ่มสั่งการสังหารด้วยมือของตัวเองเมื่อหลายปีก่อนเพื่อก้าวขึ้นสู่อำนาจ วาเรนผงะถอยหลัง มือที่สั่นเทาสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด "นี่มัน... นี่มันอะไรกัน! แกไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน!" "มันไม่ได้ถูกฝังอยู่ในวงจรที่แกแฮ็กได้หรอก" ผมแค่นยิ้มทั้งที่ระบบใบหน้าแทบจะพังทลาย "แต่มันถูกฝังอยู่ในส่วนที่แกพยายามจะลบทิ้งมาตลอดชีวิต... จิตสำนึกที่แกเคยฆ่าตายไปพร้อมกับความเป็นมนุษย์ของแกเอง" ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะกดปุ่มสั่งการลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งเพื่อยุติเรื่องราวนี้ แสงสีแดงฉานก็สาดส่องไปทั่วห้อง เครื่องทำลายข้อมูลที่วาเรนเตรียมไว้ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วเกินคาด ผมรู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลที่ดึงวิญญาณไซเบอร์ของผมให้หลุดออกจากร่าง วาเรนหัวเราะลั่น เสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยชัยชนะ เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมเห็นเงาของตัวเองในดวงตาที่ไร้แววของเขา "แกประเมินค่าความโกรธแค้นของฉันต่ำไป อีเลียส... ในเมื่อแกต้องการทำลายตัวเอง ก็จงไปพร้อมกับสิ่งที่แกภูมิใจที่สุดก็แล้วกัน" เขากดรหัสผ่านชุดสุดท้ายที่ผมเผลอปล่อยหลุดออกมา แต่แทนที่ระบบจะทำลายมนุษย์ไซบอร์ก มันกลับสั่งการเป้าหมายไปที่ 'ใจกลางฐานทัพใต้ดิน' ซึ่งเป็นที่ตั้งของโครงข่ายเชื่อมต่อ AI ทั้งหมดที่เซนอาศัยอยู่ ผมมองไปที่เซน... ร่างแสงที่กำลังเลือนหายไปมองกลับมาที่ผมด้วยสายตาที่สงบที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "อีเลียส... อย่ารั้งผมไว้เลย ถ้าความสูญเสียของผมคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อทำลายโซ่ตรวนของวาเรน ก็ให้มันเป็นไปเถอะ" ทันใดนั้นเอง ประตูนิรภัยที่ถูกล็อกตายสนิทกลับค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นอีกครั้งในชีวิต... เธอคนนั้นที่ผมเคยจำได้ว่าเป็นเพียงความทรงจำจางๆ ยืนถืออาวุธในมือ เล็งตรงไปที่หัวใจของวาเรน แล้วลั่นไกอย่างไม่ลังเล! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมากับจิตวิญญาณในวงจรจักรกลจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099