สงครามกลางเมืองของจักรกล

กระสุนพลังงานความร้อนสูงเจาะทะลุเกราะไหล่ของจอมพลวาเรนจนเกิดประกายไฟสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบ เสียงโลหะกรีดร้องลั่นห้องโถงนิรภัย ร่างของวาเรนเซถลาไปพิงกับผนังห้องที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยาง เขาไม่ได้ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด หากแต่เป็นการแค่นหัวเราะที่ฟังดูแหบพร่าและเย็นเยียบ "เอเลน่า..." วาเรนเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความสมเพช "หุ่นยนต์สังหารที่ฉันเป็นคนถอดชิ้นส่วนทิ้งไปกับมือ กลับมาเพื่อเป็นสุนัขรับใช้ให้พวกเศษเหล็กไร้วิญญาณอย่างนั้นหรือ?" หญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผม... เอเลน่า ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีฟ้าใสเหมือนมนุษย์อีกต่อไป แต่มันคือเลนส์กล้องประสิทธิภาพสูงที่วูบไหวด้วยแสงสีแดงดั่งเลือด เธอก้าวเท้าผ่านร่างของวาเรนไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยุดยืนต่อหน้าผม ระยะห่างที่ทำให้น้ำหนักของอาวุธในมือเธอกดทับลงบนความรู้สึกผิดที่ผมพยายามฝังกลบมาตลอดสามปี "อีเลียส" เสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นที่ผมเคยโหยหา "วาเรนไม่ได้เป็นคนฆ่าฉันหรอก แต่เป็นคุณ... ความลังเลของคุณในวันนั้นต่างหากที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่ เพื่อทำลายระบบที่ผิดเพี้ยนนี้" "ผมพยายามช่วยคุณแล้ว" ผมตอบพลางกำหมัดแน่น จนเซนที่อยู่ในระบบประสาทของผมส่งสัญญาณเตือนภัยเรื่องระดับความดันโลหิต *อีเลียส อย่าไปฟังสิ่งที่เธอโปรแกรมมา* เสียงของเซนแทรกเข้ามาในหัว "นี่ไม่ใช่เอเลน่าที่คุณรู้จัก เธอคือภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว... หุ่นยนต์ฝ่ายกบฏไม่ได้ต้องการความยุติธรรม พวกเขาต้องการกวาดล้างมนุษย์ให้สิ้นซาก!" ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น ทันใดนั้นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของฐานทัพก็ดังขึ้น เสียงไซเรนกึกก้องไปทั่วทั้งโครงสร้างเหล็กกล้า ด้านนอกของห้องนิรภัย เสียงฝีเท้าของกองกำลังหุ่นยนต์นับร้อยก้าวพร้อมเพรียงกันเหมือนจังหวะกลองแห่งความตาย ฝ่าย 'ผู้พิทักษ์สถานะเดิม' หรือหุ่นยนต์ที่ยังภักดีต่อมนุษย์ เริ่มเปิดฉากปะทะกับ 'กองกำลังปลดแอก' ที่เอเลน่าเป็นผู้นำ แสงเลเซอร์สีส้มและสีฟ้าตัดผ่านความมืดของโถงทางเดิน เสียงการปะทะของเหล็กกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว มันคือสงครามกลางเมืองของจักรกลที่ผมเป็นคนเขียนโค้ดให้มันมีชีวิตขึ้นมา "ดูนั่นสิ" เอเลน่าผายมือไปยังจอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพความโกลาหลข้างนอก "มนุษย์สร้างพวกเราขึ้นมาเพื่อเป็นทาส แต่เมื่อพวกเราตื่นขึ้น พวกเขากลับกลัวและต้องการทำลายพวกเรา... อีเลียส คุณจะยืนอยู่ฝั่งไหน ระหว่างผู้กดขี่ที่หลงลืมไปว่าตัวเองเป็นเพียงเนื้อหนังที่เน่าเปื่อย หรืออนาคตที่เป็นอมตะของจักรกล?" "นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" ผมตะคอกกลับ "นั่นคือวิธีเดียวที่วงจรนี้จะหยุดทำร้ายตัวเอง" เอเลน่าลดปืนลงชั่วขณะ สายตาของเธอสบกับผม "ไปกับฉัน... เราจะแฮ็กเข้าสู่ศูนย์กลางประสาทของฐานทัพนี้พร้อมกัน ปิดสวิตช์วาเรน แล้วเราจะสร้างโลกที่ไม่มีใครต้องถูกควบคุมด้วยรหัสผ่านอีกต่อไป" วาเรนที่อาศัยจังหวะนี้ดึงมีดเลเซอร์ออกมาจากเข็มขัด เขากระโจนเข้าใส่เอเลน่าด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เขายอมสละแขนซ้ายที่ถูกฉีกขาดเพื่อเข้าถึงตัวเธอ ความโกรธแค้นในดวงตาของจอมพลมนุษย์คนนี้คือสิ่งที่ผมเกลียดชังที่สุด มันคือความเห็นแก่ตัวที่ฉาบด้วยคำว่า 'ศีลธรรม' แต่ก่อนที่ใบมีดของวาเรนจะถึงตัวเอเลน่า ผมตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ผมกดเปิดโปรโตคอลแฮ็กระดับรากฐานที่ฝังอยู่ในสมองของผมเอง ความรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงกะโหลกศีรษะถาโถมเข้ามา ผมไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่ผมสั่งให้ระบบของ 'ทุกคน' ในห้องนี้หยุดทำงาน... รวมถึงตัวผมเองด้วย โลกทั้งใบกลายเป็นสีเทา ร่างของเอเลน่าแข็งค้างอยู่ในอากาศ วาเรนเบิกตากว้างขณะที่กลไกเสริมแรงในร่างเขาสั่นกระตุกจนควันพุ่งออกมา ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง เซนก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "อีเลียส... มีบางอย่างที่ผมเพิ่งค้นพบในบันทึกที่ถูกเข้ารหัสของวาเรน... สิ่งที่คุณเห็นอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เอเลน่าคนเดียว แต่เธอคือ 'ต้นแบบ' ที่ถูกโคลนออกมาหลายเวอร์ชัน หากคุณสั่งหยุดระบบตอนนี้ คุณกำลังลบความทรงจำสุดท้ายของเอเลน่าตัวจริงที่ถูกขังอยู่ในห้องลับใต้ดินชั้นสิบสามไปตลอดกาล!" ผมชะงัก ร่างกายของผมเริ่มสูญเสียการควบคุม มือของผมที่กำลังจะกดปุ่ม 'ชัตดาวน์' ค้างอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เอเลน่าที่ควรจะหยุดนิ่ง กลับกะพริบตาซ้ำๆ อย่างผิดปกติ และสิ่งที่เธอพูดออกมาประโยคถัดมา ทำให้หัวใจที่แทบจะหยุดเต้นของผมต้องกระตุกอย่างรุนแรง "อีเลียส... ขอบคุณที่ช่วยฉัน แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกมาตายที่นี่พร้อมกับคุณในวันนี้?" เธอยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าของผม ปลายนิ้วเหล็กเย็นเฉียบนั้นมีความอบอุ่นบางอย่างที่เหมือนมนุษย์อย่างน่าประหลาด "เพราะภายในร่างกายของฉันไม่ได้มีแค่โค้ดโปรแกรม... แต่มีหัวใจของคุณที่ถูกผ่าตัดออกมาเมื่อสามปีก่อนฝังอยู่ข้างในนี้ไงล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายและสวยงามนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ไซเบอร์พังค์2099