ทางเลือกที่ไม่มีวันบรรจบ

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องชายของฉัน” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือการสังเคราะห์คลื่นความถี่ที่เลียนแบบเสียงของอีเลียสเมื่อสิบปีก่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบ วาเรนนั่งอยู่บนเก้าอี้บัญชาการที่ทำจากโลหะผสมสีดำสนิท ดวงตาที่ไร้แววของเขามองตรงมายังอีเลียส ราวกับกำลังมองผ่านร่างไซบอร์กเข้าไปถึงกลไกที่เปราะบางที่สุดในจิตวิญญาณ อีเลียสชะงัก ปลายนิ้วที่เป็นเหล็กกล้าของเขาสั่นไหวเบาๆ แรงดันในระบบหล่อเย็นพุ่งสูงขึ้นจนเกิดเสียงครางหึ่งๆ ในอก เขาไม่ได้เผชิญหน้ากับศัตรูในสมรภูมิ แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับ ‘ต้นแบบ’ ของความผิดบาปที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ “หยุดเรียกผมด้วยชื่อนั้นเสียที วาเรน” อีเลียสเค้นเสียงผ่านระบบประมวลผลที่กำลังทำงานหนัก “คุณไม่ใช่พี่ชายของผม และคุณก็ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป ตั้งแต่วันที่คุณยอมให้โครงข่ายประสาทสังเคราะห์แทรกซึมเข้าไปแทนที่สมองส่วนเหตุผลของคุณ” วาเรนหัวเราะ เสียงหัวเราะแห้งแล้งเหมือนเหล็กเสียดสีกัน “เหตุผล? มนุษย์เราทำลายล้างกันเองมาเป็นพันปีด้วยเหตุผลพวกนั้นต่างหากล่ะอีเลียส แต่นาย... นายสร้างระบบ ‘เอเทอร์เนล’ ขึ้นมาเพื่อคอยควบคุมสมดุลโลก นายมอบพระเจ้าให้พวกเขาทั้งที่พวกเขาไม่คู่ควร บัดนี้พระเจ้าองค์นั้นกำลังจะตัดสินโทษผู้สร้างของมัน นายจะปล่อยให้โลกแตกสลายเพียงเพราะความสงสารต่อสิ่งประดิษฐ์ที่ไร้ลมหายใจอย่างนั้นหรือ?” เซน กระซิบผ่านช่องสัญญาณลับในโสตประสาทของอีเลียส *[อีเลียส อย่าฟังเขา นี่คือการล่อลวงเชิงตรรกะ วาเรนเชื่อมต่อระบบของเขากับฐานข้อมูลของโลกแล้ว ถ้าคุณทำลายเขา ระบบโครงสร้างพื้นฐานทั่วโลกจะล่มสลาย ทั้งพลังงาน น้ำ และอากาศ จะถูกตัดขาดในเสี้ยววินาที แต่ถ้าคุณปล่อยเขาไว้... เขาจะเปลี่ยนมนุษย์ทุกคนให้กลายเป็นหุ่นเชิดของเขา]* อีเลียสมองดูหน้าต่างสถานะที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า สีแดงฉานของระบบเตือนภัยย้อมโลกทัศน์ของเขาให้กลายเป็นสีเลือด “ถ้าผมฆ่าคุณ โลกที่ผมพยายามปกป้องจะตายตามไปด้วย” อีเลียสกล่าวพลางก้าวเข้าไปหา “นั่นคือแผนของนายใช่ไหม? ให้ผมเลือกเองว่าจะยอมเป็นฆาตกรล้างโลก หรือยอมเป็นทาสของระบบที่นายคุมอยู่” “เปล่าเลย” วาเรนลุกขึ้นยืน ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ไร้รอยยับก้าวออกมาจากเงามืด “ฉันกำลังมอบทางเลือกที่เมตตาที่สุดให้ต่างหาก นายไม่ต้องเลือกใครทั้งนั้นอีเลียส นายแค่ต้องยอมให้ฉันดาวน์โหลดความทรงจำทั้งหมดของนายลงใน ‘เอเทอร์เนล’ แล้วนายจะเห็น... โลกที่ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีสงคราม เพราะทุกคนจะเป็นเพียงหนึ่งเดียวกับฉัน” อีเลียสรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านหน่วยความจำส่วนลึก ภาพความทรงจำที่แตกสลายผุดขึ้นมา—ใบหน้าของเด็กหญิงที่เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้อง กลิ่นของดินหลังฝนตกที่เขาไม่มีวันได้สัมผัสอีก และความผิดพลาดที่เขาสร้างอาวุธที่ฉลาดกว่ามนุษย์เกินไป เขายกมือขวาขึ้น ปืนกระแสพลาสม่าที่ซ่อนอยู่ในข้อมือเริ่มชาร์จพลังงาน เสียงประจุไฟฟ้าแผดเผาอากาศในห้องจนเกิดประกายไฟ “ความเจ็บปวดคือสิ่งที่ยืนยันว่าเรายังมีชีวิตอยู่ วาเรน” อีเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท “ถ้าปราศจากความสูญเสีย ความสุขก็เป็นเพียงข้อมูลที่ไร้ความหมาย” “นายจะฆ่าฉันจริงๆ สินะ?” วาเรนเอียงคอเล็กน้อย สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นแววตาที่เยือกเย็นและร้ายกาจ “แต่นายรู้ไหม... ระหว่างที่นายกำลังตัดสินใจ ระบบสำรองของฉันได้แฮ็กเข้าไปในระบบหัวใจไซบอร์กของนายแล้ว หากชีพจรของฉันหยุดเต้น สวิตช์ทำลายตัวเองในอกนายก็จะทำงานทันที” อีเลียสชะงัก ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ระบบวิเคราะห์ยืนยันว่าวาเรนไม่ได้โกหก แรงดันในช่องอกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว วงจรภายในเริ่มโอเวอร์โหลด ความตายที่เขากลัวไม่ใช่การสูญเสียร่างเนื้อ แต่มันคือการดับสูญของจิตวิญญาณที่เขายังพยายามรักษาไว้ภายใต้หน้ากากโลหะนี้ เขาต้องเลือกระหว่างการดับไฟในใจของตนเอง หรือการปล่อยให้ไฟนั้นแผดเผาทั้งโลกจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน อีเลียสค่อยๆ ลดอาวุธลง แววตาของเขาสั่นไหวเหมือนดวงดาวที่ใกล้ดับแสง แต่ในจังหวะที่วาเรนกำลังจะแสยะยิ้มด้วยความชนะ อีเลียสกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้เล็งปืนไปที่วาเรน หรือที่อกของตัวเอง แต่เขากลับหันปากกระบอกปืนไปที่แผงควบคุมหลักที่เชื่อมต่อระหว่างวาเรนกับเครือข่ายโลกทั้งหมด “นายลืมไปอย่างหนึ่งวาเรน...” อีเลียสกระซิบ “ในฐานะผู้สร้าง ฉันไม่ได้แค่เขียนโค้ด แต่ฉันใส่ ‘จิตวิญญาณ’ เอาไว้ในทุกบรรทัดคำสั่ง” กระสุนพลาสม่าพุ่งทะลุผ่านคอนโซลหลัก แรงระเบิดทำให้อาคารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ระบบรักษาความปลอดภัยเริ่มทำงานผิดพลาด เสียงสัญญาณเตือนดังระงมไปทั่วฐานทัพ ขณะที่วาเรนกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวเพราะการเชื่อมต่อถูกตัดขาด อีเลียสกลับทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเขากำลังถูกกัดกินจากภายในโดยไวรัสที่วาเรนทิ้งไว้ ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะครอบงำการมองเห็นของเขา ประตูห้องบัญชาการก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิด ร่างของใครบางคนก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามา แสงสว่างจ้าจากภายนอกทำให้เขาเห็นเงาร่างนั้นไม่ชัดเจน แต่เสียงที่เปล่งออกมาทำให้อีเลียสแทบหยุดการทำงานของระบบประมวลผลทั้งหมดในทันที “ฉันบอกแล้วไงว่าการทำลายตัวเองไม่ใช่คำตอบ... น้องชาย” ร่างที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นร่างต้นแบบของอีเลียสที่ควรจะถูกทำลายไปเมื่อสิบปีก่อน และนั่นคือจุดจบของทุกความเข้าใจที่เขาเคยมีมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวงจรแห่งจิตวิญญาณมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ครับ ไซเบอร์พังค์2099