รอยร้าวของความไว้ใจ

“คุณกำลังหลอกผมอยู่หรือเปล่าครับ ริน” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องโถงเก็บข้อมูลลับใจกลางดันเจี้ยน ‘วิหารแห่งบรรพกาล’ ความเงียบงันหลังประโยคคำถามนั้นหนักอึ้งพอๆ กับแรงกดดันจากมอนสเตอร์ระดับบอสที่เพิ่งถูกเราสองคนกำจัดไปเมื่อครู่ รินไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ชั่วขณะ สายตาที่มักจะเฉยเมยต่อโลกใบนี้ บัดนี้กลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เธอก้มลงมองหน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่ค้างอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวสวยของเธอปัดผ่านข้อมูลตัวเลขและโค้ดลับที่คนทั่วไปมองเห็นเป็นเพียงรอยตำหนิของเกม แต่สำหรับริน... มันคือภาษาแม่ “ความสงสัยเป็นจุดเริ่มต้นของกลยุทธ์ที่ดีเสมอ เรย์” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า “แต่บางครั้ง... การรู้มากเกินไปในโลกที่ถูกสร้างขึ้นด้วยคำสั่งโปรแกรม ก็อาจทำให้คนเราสูญเสียสิ่งที่เรียกว่าความสุขในการเล่นเกมไปนะ” ผมก้าวเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่รหัสสีแดงเข้มที่ปรากฏบนหน้าจอของเธอ มันไม่ใช่ไอเทมดรอป ไม่ใช่ค่าสเตตัส แต่มันคือ ‘รหัสยืนยันตัวตน’ ของผู้ดูแลระบบ (Admin) ที่มีตราสัญลักษณ์ของบริษัท ‘Omni-Verse Dynamics’ ประทับเด่นหราอยู่มุมขวาบน “รหัสเลขชุดนี้... ผมเคยเห็นมันในเอกสารลับของทัวร์นาเมนต์ที่ผมเคยโดนโกงเมื่อสามปีก่อน” ผมแค่นหัวเราะให้กับความตลกขบขันของโชคชะตา “ทำไมมันถึงมาอยู่บนหน้าจอของคุณ ริน? หรือว่าอาจารย์ของผม แท้จริงแล้วคือคนของบริษัทที่ทำลายชีวิตอีสปอร์ตของผมกันแน่ครับ?” รินหันกลับมาสบตาผม แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้ง “เรย์ คุณคิดว่าคนที่มองเห็น ‘รอยรั่ว’ ของโลกใบนี้มาตลอดอย่างฉัน จะยอมอยู่ฝั่งเดียวกับคนที่สร้างกรงขังนี้ขึ้นมาจริงๆ หรือ? ถ้าฉันเป็นพวกเขาล่ะก็... ฉันคงลบคุณทิ้งไปตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณเริ่มวิเคราะห์กลไกของเกมนี้จนเกือบทะลุปรุโปร่งแล้ว” “แล้วทำไมถึงไม่ทำ?” ผมถามเสียงแข็ง “เพราะคุณคือความผิดพลาดเดียวที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยเจอมาในเกมนี้ยังไงล่ะ” รินขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นอายของดาต้าจางๆ เหมือนโอโซนหลังฝนตก “รอยร้าวในความไว้ใจที่คุณกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้... คือบททดสอบที่ใหญ่กว่าบอสตัวไหนที่คุณเคยสู้มา คุณจะเลือกเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หรือจะเชื่อในสิ่งที่หัวใจวิเคราะห์ได้?” มือของเธอเอื้อมมาแตะที่หน้าต่างระบบของผม ก่อนจะกดปุ่มกดยืนยันบางอย่าง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจนผมต้องหรี่ตาลง ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลทะลักเข้าสู่หน่วยความจำของผม ความจริงที่ว่าบริษัทผู้สร้างเกมไม่ได้ต้องการแค่ยอดขาย แต่พวกเขากำลังใช้ข้อมูลการเล่นของเหล่าผู้เล่นระดับท็อปเพื่อพัฒนา ‘AI อัจฉริยะ’ ที่จะมาแทนที่มนุษย์ในสมรภูมิอีสปอร์ตจริงๆ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ต่างออกไป... เสียงที่ฟังดูเหมือนสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉิน [แจ้งเตือนจากระบบระดับสูง: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับโดยผู้บุกรุก: ยูสเซอร์ ‘Rin_Void’ และ ยูสเซอร์ ‘Ray_Analyst’] [สถานะ: กำลังถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์...] [คำสั่ง: บัญชีของคุณถูกระบุว่าเป็น ‘ไวรัส’ ของระบบ] รินเบิกตากว้าง เธอรีบคว้าข้อมือผมไว้แน่น “เรย์! พวกเขาไหวตัวทันแล้ว เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้! ถ้าคุณถูกลบในเกม ร่างกายในโลกจริงของคุณจะได้รับผลกระทบจากนิวรัลลิงก์ที่โอเวอร์โหลด!” ผมมองหน้าเธอ ความโกรธแค้นที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่กลับมาลุกโชนอีกครั้งในฐานะนักวางแผน ไม่ใช่แค่การเล่นเพื่อชนะ แต่เป็นการเล่นเพื่ออยู่รอด “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นริน! ถ้าพวกเขาจะลบเรา เราก็แค่ต้องหาช่องโหว่ของไอ้คำสั่ง ‘ลบ’ นี้ซะ!” ในจังหวะที่กำแพงข้อมูลรอบตัวเราเริ่มพังทลายลงเป็นพิกเซลสีดำสนิท ประตูมิติเบื้องหลังรินก็เปิดออก แต่ไม่ได้เปิดสู่เมืองเริ่มต้นอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับเผยให้เห็นห้องทำงานสุดหรูหราที่เต็มไปด้วยหน้าจอแสดงผลของทีมพัฒนาเกม และที่เก้าอี้ตัวประธานตรงกลางนั้น... ชายในชุดสูทสีเทาผู้คุ้นเคยกำลังนั่งจิบกาแฟราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองพวกเราผ่านหน้าจอที่เชื่อมโยงกับโลกเสมือน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ผมขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง “ยินดีด้วยนะครับ คุณเรย์... คุณใช้เวลาเร็วกว่าที่ผมคาดไว้ถึงสองวันในการค้นพบ ‘ทางเข้า’ มาสู่บริษัทของเรา” รอยยิ้มของชายคนนั้นเย็นเยียบไร้อารมณ์ ก่อนที่เขาจะวางถ้วยกาแฟลงแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน “ในเมื่อคุณรู้อดีตของที่นี่แล้ว... สนใจจะลองเข้ามาเป็น ‘ต้นแบบ’ ให้กับโปรเจกต์ทำลายล้างตัวเองของเกมนี้ดูหน่อยไหมครับ?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ หวังว่าจะสนุกกับปมที่เข้มข้นขึ้นในตอนนี้นะครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตครับ