ดันเจี้ยนแห่งความทรงจำ

"อย่าขยับ." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นกังวานในความเงียบงัน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากร่างในชุดคลุมสีขาวสนิทที่เพิ่งก้าวเข้ามา ประตูห้องรับรองที่ลงอาคมระดับสูงไว้กลับถูกเปิดออกราวกับไม่มีอยู่จริง เรย์ชะงักค้างในท่าเตรียมหยิบไอเทม ร่างกายของเขาเกร็งโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักวางแผนกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด ทว่าเมื่อสายตาปรับโฟกัสไปยังผู้มาเยือน ดวงตาของเขาก เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ภายใต้ฮู้ดสีขาวที่คลุมศีรษะ เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวลงคลอเคลียกับลำคอระหง และดวงตาสีอัมพันคู่สวยคู่นั้น... ริน "อาจารย์..." เรย์หลุดปากเรียกชื่อออกไปด้วยความโล่งอกปนฉงน พร้อมกับผ่อนลมหายใจยาว "คุณเข้ามาได้อย่างไรครับ ระบบป้องกันของห้องนี้เป็นเวทมนตร์ระดับตำนาน..." รินไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ปลายรองเท้าบูทหนังไร้เสียงกระทบลงบนพื้นพรมราวกับเธอกำลังลอยอยู่เหนือพื้นดิน รินกวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสถิติการต่อสู้ที่เรย์เพิ่งเปิดค้างไว้ นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดรอยรั่วของข้อมูลที่แสดงผลผิดพลาดบนกราฟ "ระบบป้องกันที่สมบูรณ์แบบที่สุด มักจะมีรอยต่อที่เปราะบางที่สุดเสมอ นายมองข้ามช่องว่างตรงเศษเสี้ยววินาทีที่ม่านพลังงานรีเซ็ตตัวเองไป เรย์" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของรินดังขึ้น เธอนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีอัมพันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา "เตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เราจะไป 'ที่นั่น' กัน" คำว่า 'ที่นั่น' ทำให้ลมหายใจของเรย์สะดุดไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นเมื่อหกเดือนก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว สมรภูมิรกร้างแห่งหุบเขาผาสقดรักษ์ (Crumbled Peak) สถานที่ที่เขาเคยพ่ายแพ้อย่างยับเยินต่อทีมคู่แข่งในรอบชิงชนะเลิศรายการใหญ่ ความพ่ายแพ้ที่พรากความมั่นใจ พรากชื่อเสียง และเกือบจะพรากตัวตนของเขาในฐานะนักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพไปตลอดกาล เรย์กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความทรงจำอันเจ็บปวดนั้นกัดกินหัวใจของเขามาโดยตลอด เขาพยายามหลีกหนีมันมาโดยตลอด แต่วันนี้... อาจารย์สาวกลับเอ่ยปากชวนเขากลับไปที่จุดเริ่มต้นของความพ่ายแพ้ "ทำไมต้องเป็นที่นั่นล่ะครับ..." เรย์ถามเสียงแผ่วเบา ร่องรอยความลังเลปรากฏชัดเจนบนใบหน้า "ผม... ผมยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง" รินหันมามองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ย แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ความกลัวไม่ได้หายไปเพราะเราวิ่งหนีมัน เรย์ นายเป็นนักวางแผนที่เก่งกาจ แต่บางครั้งนายก็ฉลาดน้อยเกินไปในเรื่องของหัวใจตัวเอง บักที่ฝังรากลึกที่สุดในจิตใจของนาย จะถูกลบออกได้ก็ต่อเมื่อนายเขียนโค้ดทับลงไปใหม่ในสถานที่ที่มันเคยถูกสร้างขึ้นมาต่างหาก" คำพูดของรินราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ เรย์นิ่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนที่มุมปากของเขาจะค่อยๆ ยกยิ้มฝืนๆ ออกมา สมกับเป็นอาจารย์ของเขาจริงๆ มองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าระบบสแกนไอเทมเสียอีก "เข้าใจแล้วครับ... ถ้าอาจารย์บัญชามาเช่นนั้น ผมคงปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว" เรย์สูดหายใจเข้าลึก and ปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจัง ดวงตาคมกริบทอประกายความมุ่งมั่นขึ้นมาอีกครั้ง "ไปชำระประวัติศาสตร์กันครับ" แสงสว่างวาบจากไอเทมวาร์ปพิเศษส่องประกายครอบคลุมร่างของทั้งสองคน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยว และในพริบตาเดียว กลิ่นอายของความอัปยศและความหนาวเหน็บของหุบเขาผาสกดรักษ์ก็โถมเข้าใส่พวกเขาทันที ลมพัดกรรโชกแรงพัดพาเศษฝุ่นและเศษซากปรักหักพังปลิวว่อน ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเป็นสีเทาหม่นไร้ซึ่งแสงอาทิตย์ เบื้องหน้าของเรย์คือซากอารามโบราณที่พังทลาย จุดที่เขาเคยล้มลงและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในอดีต บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านจนผิวหนังรู้สึกชา "จำความรู้สึกนี้ไว้ให้ดี เรย์" รินก้าวเดินนำไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "นี่คือ 'ดันเจี้ยนแห่งความทรงจำ' ดันเจี้ยนลับเฉพาะที่ระบบสร้างขึ้นมาจากจิตใต้สำเนาของผู้เล่นที่มีบาดแผลในใจ ที่นี่ไม่มีผู้เล่นคนอื่น มีเพียงนายกับเงาของอดีตของนายเอง" เรย์ก้าวตามหลังอาจารย์สาวไปติดๆ มือขวาจับด้ามจับอุปกรณ์ควบคุมเสมือนจริงแน่น สติสัมปชัญญะทุกตารางนิ้วถูกปลุกเร้าให้ตื่นตัวถึงขีดสุด เขากวาดสายตาวิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว โครงสร้างของเสาหินที่หักพัง มุมองศาของลมที่พัดผ่าน และร่องรอยการต่อสู้ที่ถูกบันทึกไว้ในระบบ ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! เสียงคำรามต่ำทุ้งดังสะท้อนมาจากใต้พื้นดิน เศษหินและฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นกระแทก บังคับให้เรย์ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก เบื้องหน้าของพวกเขา กลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬค่อยๆ รวมตัวกันกลายเป็นรูปร่างของอัศวินเกราะเหล็กสีดำสนิท ร่างสูงใหญ่ถือดาบยักษ์ที่อาบไปด้วยเปลวเพลิงสีคราม ดวงตาสีแดงฉานภายใต้หมวกเหล็กจ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับรู้จักเขาเป็นอย่างดี เรย์เบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของบอสตรงหน้า... นั่นคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในอดีต ตัวละครที่สมบูรณ์แบบแต่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและช่องโหว่ทางความคิด "โฮost ปรากฏตัวแล้วสินะ..." เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เริ่มปรากฏขึ้น ความกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักสู้และการวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์ รินถอยฉากออกไปยืนกอดอกพิงซากเสาหินด้านข้าง เธอมองดูลูกศิษย์ของตัวเองด้วยแววตาพึงพอใจ เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากราวกับกำลังรอชมการแสดงชุดใหญ่ "แสดงให้ฉันเห็นหน่อยสิ เรย์ นายในวันนี้ กับนายในวันนั้น ใครกันแน่ที่จะเหนือกว่า" เรย์ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปล่อยให้ลมหนาวพัดผ่านร่าง เปลวไฟแห่งความท้าทายลุกโชนขึ้นในดวงตาทั้งสองข้าง เขาเตรียมพร้อมที่จะใช้สมองและกลยุทธ์ทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะอดีตของตัวเองให้จงได้! แต่ทว่า... ในวินาทีที่เรย์กำลังจะออกคำสั่งเรียกใช้สกิลวิเคราะห์ขั้นต้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน กลับดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาทอย่างกะทันหัน! *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบรอยแยกของข้อมูลระดับ SSS แหล่งที่มาไม่ทราบแน่ชัด]* *[คำเตือน: บอสดันเจี้ยนกำลังถูกแทรกแซงโดย 'ผู้เล่นปริศนา' ภายนอกขอบเขตเซิร์ฟเวอร์]* *[ความลับแห่งความทรงจำกำลังจะถูกเปิดเผย...]* เรย์ชะงักก้าง ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาหรี่ลงด้วยความตกใจระคนสงสัย เมื่อจู่ๆ ร่างของอัศวินสีดำตรงหน้าก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีขาว และแทนที่ด้วยเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเดินออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นนี้นะครับ!