หน้าสั่นกลางที่ประชุม

"ในเมื่ออัลกอริทึมมันสั่งมาแบบนี้แล้ว... เธอรับผิดชอบความรู้สึกฉันไหวหรือเปล่าล่ะ หืม?" ประโยคท้าทายนั้นยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ท่ามกลางอุณหภูมิห้องทำงานที่เย็นเฉียบจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ลลินกะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องของโปรแกรมเมอร์สาวประมวลผลคำพูดของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ถอยหลังหนี ไม่ได้หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นมักจะเป็นเมื่อเผชิญหน้ากับความแพรวพราวระดับร้อยริกเตอร์ของคีย์ แต่เธอกลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ ออกมาทางจมูก "ถ้าพูดถึงเรื่องอัลกอริทึมและระบบประมวลผลความรู้สึกแล้ว..." ลลินยกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือชั้น ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ "ดิฉันเกรงว่าค่าความหน่วงในหัวใจของคุณคีย์ จะต่ำเกินกว่าที่ระบบจะทำการซิงโครไนซ์ด้วยนะคะ เกรงใจงบประมาณบริษัทแย่ค่ะที่ต้องมาลงทุนกับความรู้สึกที่อาจจะรันไม่เสร็จภายในชาติ" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงคมกริบหรี่ลงมองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งลึกขึ้น ความท้าทายในแววตานั้นระยิบระยับราวกับเด็กชายที่เจอของเล่นชิ้นโปรด แทนที่จะโกรธ เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ ลลิน" เขากระซิบเสียงพร่า ขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจาง "ระวังเถอะ... วันไหนที่ระบบมันรันติดขึ้นมาจริงๆ คนที่จะต้านทานไม่ไหว จะไม่ใช่ฉันหรอก" ยังไม่ทันที่ลลินจะได้สวนกลับด้วยวาทศิลป์เผ็ดร้อน เสียงกระแอมไออย่างจงใจก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องประชุมใหญ่ "อุ๊ย! ดิฉันขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะคุณคีย์?" เสียงหวานหยดย้อยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของมินตรา ไฮโซสาวทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงปรี๊ด เธอกวาดสายตามองลลินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ซีอีโอหนุ่ม พร้อมกับเอกสารในมือที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดิบดีเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ลลินผละถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างเนียนๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นโหมดโปรแกรมเมอร์มืออาชีพในเสี้ยววินาที เธอไม่ได้แสดงความสะทกสะทอกลดลงแม้แต่น้อย "เชิญตามสบายค่ะ พอดีดิฉันหมดธุระตรงนี้พอดี" ลลินเอ่ยเรียบๆ โค้งศีรษะให้คีย์เล็กน้อยตามมารยาททางธุรกิจ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเลี่ยงออกไป "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณลลิน" มินตราเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ชี้นิ้วไปยังหน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องประชุม "ไหนๆ คุณก็เป็นหัวหน้าทีมพัฒนาโปรเจกต์ 'Smart Sync' นี้แล้ว ช่วยอยู่ฟังการพรีเซนต์และชี้แจงข้อผิดพลาดของโค้ดที่คุณเขียนให้บอร์ดบริหารฟังหน่อยดีกว่าค่ะ ว่าทำไมระบบถึงรวนจนเกือบทำให้หุ้นของบริษัทร่วงกราวรูดเมื่อวานนี้" สิ้นคำพูดของมินตรา บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ที่เพิ่งเริ่มต้นก็พลันทึบตันขึ้นมาทันที บรรดาคณะกรรมการบริหารที่ทะยอยเดินเข้ามานั่งประจำที่ต่างส่งเสียงซุบซิบและมองมาที่ลลินด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย คีย์ขมวดคิ้วมุ่น รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาทันที ดวงตาสีเข้มตวัดมองมินตราด้วยแววตาตำหนิ "มินตรา ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาจัดการเรื่องนี้?" "อ้าวคุณคีย์คะ มินก็แค่อยากช่วยปกป้องผลประโยชน์ของบริษัทค่ะ!" มินตราตีหน้าเศร้าด้วยความน้อยอกน้อยใจอย่างเสแสร้ง "อีกอย่าง... คุณลลินเขาก็เป็นแค่พนักงานสัญญาจ้างอิสระ การที่เราจะปล่อยให้ระบบสำคัญแบบนี้อยู่ในมือคนที่มีประวัติคลุมเครือ มันเสี่ยงเกินไปนะคะ มินเอาข้อมูลความผิดพลาดทางเทคนิคทั้งหมดมาให้บอร์ดบริหารพิจารณาแล้วค่ะ" มินตราสб드รีบเปิดสไลด์บนจอโปรเจคเตอร์ ตัวเลขกราฟสีแดงฉานพุ่งดิ่งลงเหวถูกโชว์หรา พร้อมกับข้อความที่ชี้นำว่าเกิดจากความผิดพลาดของชุดคำสั่งหลัก ซึ่งถูกเขียนขึ้นโดย "ลลิน" เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องประชุม กรรมการอาวุโสคนหนึ่งขมวดคิ้ว "คุณลลินครับ อธิบายเรื่องนี้หน่อยครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมโค้ดของคุณถึงมีช่องโหว่ระดับวิกฤตแบบนี้?" ลลินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวเล็กล้วงกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้ากลับมาหยุดยืนอยู่หน้าจอโปรเจคเตอร์ด้วยท่าทีสง่างามราวกับรันเวย์ส่วนตัว "ช่องโหว่เหรอคะ?" ลลินทวนคำด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับทำให้มินตราถึงกับสันหลังวาบ "ท่านกรรมการผู้ทรงเกียรติคะ ก่อนที่เราจะกล่าวหาว่าโค้ดของใครมีปัญหา ดิฉันว่าเราควรตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนดีไหมคะว่า... ใครเป็นคนแก้ไขฐานข้อมูลล่าสุดเมื่อเวลาห้ามนากłของเมื่อวานนี้" มินตราหน้าถอดสีในเสี้ยววินาที รีบโพล่งขึ้นเสียงดัง "คุณหมายความว่ายังไง! คุณจะโบ้ยความผิดให้คนอื่นเหรอ ในเมื่อล็อกอินผู้ใช้มันโชว์หร่าอยู่ว่าเป็นชื่อคุณ!" "ค่ะ ล็อกอินเป็นชื่อดิฉันจริงค่ะ..." ลลินหันไปยิ้มหวานให้มินตรา ก่อนจะกดรีโมทคอนโทรลในมือ เปลี่ยนสไลด์บนหน้าจอเป็นภาพบันทึกกล้องวงจรปิดหน้าเซิร์ฟเวอร์รูม และประวัติการเข้าใช้งานระบบแบบเรียลไทม์ "แต่น่าเสียดายนะคะที่ระบบรักษาความปลอดภัยของดิฉัน มันฉลาดกว่าที่คุณมินตราคาดเอาไว้มาก" บนหน้าจอโปรเจคเตอร์ปรากฏภาพวิดีโอชัดเจนแจ่มแจ้ง ร่างของหญิงสาวที่สวมชุดคุ้นตาแอบย่องเข้าไปในห้องเซิร์ฟเวอร์ในช่วงดึก พร้อมกับเสียบแฟลชไดรฟ์ลงบนเครื่องแม่ข่าย แม้ภาพจะค่อนข้างมืด แต่เครื่องประดับแบรนด์หรูราคาแปดหลักที่ข้อมือซ้ายและการแต่งกายนั้น... คือมินตราไม่มีผิดเพี้ยน! ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ ชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ มินตราหน้าซีดเผือด ปากสั่นระริก มือไม้เย็นเฉียบจนทำแฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น "ทะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! คุณตัดต่อคลิปนี้ขึ้นมาใช่ไหม ลลิน! คุณใส่ร้ายฉัน!" ลลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่มีคีย์นั่งมองอยู่ด้วยสายตาพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด เธอกดแป้นพิมพ์บนแท็บเล็ตส่วนตัวส่งเสียง 'ติ๊ง' เบาๆ "ดิฉันจะตัดต่อทำไมล่ะคะ ในเมื่อไฟล์บันทึกการส่งข้อมูลผ่านไอપીแอดเดรสส่วนตัวของคุณมินตรา ที่พยายามจะดาวน์โหลดข้อมูลลับของบริษัทออกไปขายให้คู่แข่งเมื่อคืนนี้... ถูกส่งตรงไปยังอีเมลของท่านประธานและตำรวจกองปราบปรามเรียบร้อยแล้วค่ะ" ลลินหันไปสบตามินตราด้วยแววตาเฉียบคม "อ้อ... และระบบกำลังคำนวณมูลค่าความเสียหายที่คุณต้องชดใช้ น่าจะอยู่ที่ประมาณแปดหลักปลายๆ พอดีนะคะ สนใจให้ระบบออกใบเสร็จผ่อนชำระแบบรายเดือนไหมล่ะคะคุณมินตรา?" "กรี๊ดดด! แก! นังสารเลว!" มินตราสติแตก กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความโกรธแค้นจนภาพลักษณ์ไฮโซผู้ดีหลุดลอยหายไปหมดสิ้น เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้าไปตบหน้าลลินที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ หมับ! ข้อมือเรียวของมินตราถูกคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแรงด้วยมือหนาของคีย์ ซีอีโอหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วห้องจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ แววตาที่เขามองมินตรานั้นเย็นชาไร้ความปรานี ยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "พอกлได้แล้ว มินตรา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความน่ากลัว "ความอดทนของผมมีขีดจำกัด... และคุณก็ล้ำเส้นเกินกว่าที่บริษัทจะให้อภัยได้แล้ว" คีย์สะบัดข้อมือของมินตราออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันมามองลลินที่ยืนกอดอกอมยิ้มอยู่ข้างๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักและชื่นชมระคนกันในพริบตา แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผึงออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบหลายนายที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง "ขอโทษนะครับ มีใครชื่อมินตราไหมครับ? เรามีหมายจับข้อหาลักทรัพย์ข้อมูลลับทางการค้าและการโจรกรรมทางไซเบอร์ครับ" มินตราเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง ลลินหันไปสบตากับคีย์ที่ยืนอยู่ข้างกาย รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย คีย์โน้มตัวลงมาใกล้กระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงทุ้มพร่าชวนใจสั่น "เก่งมาก... โปรแกรมเมอร์คนเกียจคร้านของฉัน" คีย์กระซิบแผ่วเบา "แบบนี้... ฉันคงต้องให้รางวัลเธอกล่องใหญ่แล้วล่ะมั้ง" "รางวัลอะไรไม่ทราบคะ ดิฉันทำตามหน้าที่..." ลลินกำลังจะเถียงต่อ แต่แล้วโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร *[ยอดเงินเข้าบัญชี: 10,000,000 บาท จาก 'KEY HOLDING CO., LTD.' - โบนัสพิเศษสำหรับความสำเร็จของระบบ]* ลลินเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าซีอีโอหนุ่มจอมเปย์ที่ยืนยกยิ้มมุมปากให้อย่างผู้ชนะ --- **[Cliffhanger Hook ตัดจบตอนชวนใจสั่น]:** คีย์ก้มลงกระซิบชิดริมหูเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาหัวใจโปรแกรมเมอร์สาวเต้นรัวผิดจังหวะ "เงินจำนวนนี้... พอจะใช้เป็นค่าสินสอดมัดจำหัวใจเธอ ก่อนที่ระบบมันจะรันโปรแกรมรักบังคับ... ได้หรือยังล่ะ ลลิน?" --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมรันระบบความฟินและสะใจไปด้วยกันนะคะ - เมล่อนโซดา)*