อัลกอริทึมเจ้ากรรม

เสียงตบแป้นพิมพ์รัวเร็วดั่งเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีในฤดูมรสุม หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบเข้ากับนัยน์ตากลมโตที่ฉายแววความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยว ลลินกวาดสายตาผ่านโค้ดนับพันบรรทัดด้วยความเร็วที่แทบจะเรียกได้ว่ามนุษย์ปกติไม่มีทางตามทัน นิ้วเรียวยาวกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความมั่นใจ ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะเปลี่ยนเป็นกราฟิกสีนีออนพาสเทลสดใส พร้อมกับเสียงป๊อปอัปแจ้งเตือนที่ดังขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ระบบอัลกอริทึมจับคู่รักแท้ด้วยคลื่นสมอง... Version 1.0 พร้อมรันการทดสอบภาคสนามค่ะ!" รอยยิ้มมุมปากของโปรแกรมเมอร์สาวปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ ทว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที เมื่อประตูห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงจากภายนอก ร่างโปร่งระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่วของ มินตรา ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังกลบเสียงแอร์ในห้องจนมิด "หึ! คิดว่าทำโปรแกรมบ้านๆ นี้ขึ้นมาแล้วจะทำให้เธอหลุดพ้นจากความเป็นยัยจนตรอกได้หรือไง ยัยลลิน?" มินตรากอดอกเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความดูแคลน "โปรแกรมจับคู่บ้าบออะไรของเธอก็เป็นได้แค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์นั่นแหละ อย่าลืมสิว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าท่านประธานคนใหม่จะเข้ามาตรวจประเมินโปรGect ของเรา และเขาน่ะ... เกลียดชังความเพ้อฝันไร้สาระที่สุด!" ลลินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง หมุนปากกาในมือเล่นด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังฟังเพลงกล่อมเด็ก "ขยะหรือเพชร เดี๋ยวเราคงได้รู้กันค่ะคุณมินตรา... แต่ก่อนจะไปห่วงอนาคตบริษัท ช่วยเช็คสมองตัวเองก่อนดีไหมคะว่าอัลกอริทึมความอิจฉาริษยาในตัวคุณมันกินพื้นที่แรมไปกี่เปอร์เซ็นต์แล้ว ถึงได้เดินมาเห่าหอนเสียงดังกลางห้องทำงานคนอื่นแบบนี้" "นี่เธอ! ปากดีนักนะ!" มินตราหน้าเสีย กัดริมฝีปากจนแทบห้อเลือดด้วยความโกรธจัด "ก็ลองให้ระบบปัญญาอ่อนของเธอมันรันผลลัพธ์ออกมาสิ ถ้าคนที่ระบบจับคู่ให้เธอไม่ใช่เศรษฐีหมื่นล้าน แต่เป็นภารโรงหน้าตาอัปลักษณ์ขึ้นมา ฉันนี่แหละจะฉีกโปรแกรมนี้ทิ้งแล้วไล่เธอออกไปให้พ้นตึกนี้เอง!" "ดีค่ะ พนันกันเลยไหมล่ะคะ?" ลลินท้าทายกลับทันควัน นัยน์ตาสุกใสเปล่งประกายความสนุกสนาน เธอเอื้อมมือไปแตะปุ่มสแกนลายนิ้วมือบนแป้นพิมพ์เพื่อเปิดใช้งานระบบทดสอบสดๆ ต่อหน้าบอร์ดบริหารที่ทยอยเดินเข้ามารวมตัวกันในห้องประชุมโดยไม่ได้นัดหมาย เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นระงม บรรดาผู้บริหารต่างมองหน้ากันด้วยความเคลือบแคลงใจ มินตราแอบยิ้มเยาะอยู่ในใจอย่างมั่นใจว่ายัยเด็กกะโปโลคนนี้กำลังจะทำลายอนาคตตัวเองด้วยมือของเธอเอง ลลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดปุ่ม 'Start Matching' ระบบอัลกอริทึมประมวลผลอย่างรวดเร็ว หน้าจอแสดงกราฟการวิ่งของคลื่นสมองและอัตราการเต้นของหัวใจที่เชื่อมโยงกับฐานข้อมูลขนาดใหญ่ทั่วประเทศ วงล้อสีทองหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา และวินาทีนั้นเอง... ประตูห้องประชุมใหญ่ก็ถูกเปิดออกอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ แต่กลับทรงพลังจนทุกคนต้องหันไปมอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยออร่าความเยือกเย็นและทรงอำนาจ ใบหน้าคมคายราวกับงานประติมากรรมชั้นยอดสันจมูกโด่งเป็นคม นัยน์ตาสคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผู้คนในห้องด้วยความเรียบเฉย ทว่ากลับทำให้ทุกคนต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ นั่นคือ คีย์ ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ ผู้ชายที่แม้แต่นิตยสารธุรกิจชื่อดังยังต้องแย่งกันเอาขึ้นปก และเป็นบุคคลที่ลลินไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องช็อกตาค้างจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่การปรากฏตัวของซีอีโอหนุ่ม... แต่เป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของลลิน ที่จู่ๆ ก็หยุดหมุนกะทันหัน พร้อมกับตัวอักษรสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นกลางจอภาพขนาดใหญ่ยักษ์ พร้อมเสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องประชุมเงียบสงบ: [ระบบตรวจพบเนื้อคู่ที่มีคลื่นสมองตรงกัน 100% สมบูรณ์แบบที่สุดในรอบทศวรรษ!] [ผู้ถือครองสิทธิ์ความสัมพันธ์: คุณคีย์ - ประธานเจ้าหน้าที่บริหารสูงสุด และ คุณลลิน - หัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์] ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสนิทราวกับป่าช้า มินตราอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลนออกมา ส่วนลลินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน หันขวับไปมองหน้าจอแล้วสลับกับมองร่างสูงที่หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู คีย์ชะงักฝีเท้าลง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นหันขวับมามองหน้าจอโปรแกรม ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเหวิๆ ของลลิน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และล้ำลึกเกินกว่าใครจะคาดเดา "อืม... ระบบของเธอนี่ฉลาดไม่เบานี่ ลลิน" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับก้าวย่างทรงพลังที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ "ในเมื่ออัลกอริทึมมันสั่งมาแบบนี้แล้ว... เธอรับผิดชอบความรู้สึกฉันไหวหรือเปล่าล่ะ หм?" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้ "เมล่อนโซดา" ค่ะ!