อาวุธวิเศษที่ซ่อนอยู่ในยันต์

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าการหลอมรวมจิตวิญญาณศาสตราลงในกระดาษยันต์เพียงแผ่นเดียว จะไม่ทำให้มิติรอบข้างฉีกขาด?" เหมยซูเอ่ยถามเบาๆ ขณะที่ดวงตาคู่สวยจ้องมองแผ่นโลหะผสมนิลกาฬในมือของหลี่เฟย นางขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของชายหนุ่มนั้นมิใช่พลังปราณธรรมดา แต่มันคือแรงดึงดูดของความว่างเปล่าที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง หลี่เฟยไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงขยับนิ้วดุจดั่งร่ายรำ พู่กันขนหางมังกรเพลิงในมือตวัดวาดอักขระโบราณลงบนพื้นผิวของโลหะชิ้นเล็กจิ๋วด้วยจังหวะที่แม่นยำดุจนาฬิกาทรายที่เที่ยงตรง ความเงียบในห้องลับใต้ดินสำนักเร้นลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหวีดหวิวของมวลอากาศที่ถูกบีบอัด "หากมันไม่ฉีกขาด สิ่งที่ข้ากำลังทำก็ย่อมล้มเหลวครับเหมยซู" หลี่เฟยกล่าวเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องที่จุดศูนย์กลางของอักขระ "ศัตรูของเราคือเทพเทียนหยาง ผู้ซึ่งมองเห็นอนาคตผ่านกระดานหมากแห่งสวรรค์ หากข้าใช้อาวุธที่มันคาดเดาได้ ก็เท่ากับข้าเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายที่มันเป็นคนถือ" หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา ทว่ามือข้างนั้นกลับนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก อักขระสีทองอร่ามเริ่มสั่นไหวและฝังรากลึกลงไปในเนื้อโลหะ กลิ่นอายของ 'อาวุธลับ' เริ่มก่อตัว มันไม่ใช่ดาบ ไม่ใช่หอก แต่มันคือ 'อาณัติแห่งความเงียบ' ที่หลี่เฟยรังสรรค์ขึ้นจากความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของจักรวาล เหมยซูสังเกตเห็นมือของเขาที่สั่นเล็กน้อย "เจ้ากำลังดึงพลังงานจากเส้นชีพจรมังกรใต้สำนักใช่ไหม? นั่นมันอันตรายเกินไป หากเจ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว พลังย้อนกลับจะทำลายอวัยวะภายในของเจ้าจนละเอียด" "ความแค้นของตระกูลข้าหนักหนากว่านั้นหลายเท่านัก หากแลกกับการที่ข้าสามารถปลิดชีพสุนัขรับใช้ของเทียนหยางได้เพียงตัวเดียว ความเสี่ยงนี้ถือว่าเล็กน้อยครับ" หลี่เฟยหยุดพู่กัน อักขระสุดท้ายถูกจารึกเสร็จสิ้น ทันใดนั้น แสงสีครามเข้มก็วาบขึ้นจากตัวอาวุธ ก่อนจะดับวูบลงราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาวางอุปกรณ์ชิ้นนั้นลงบนโต๊ะหิน มันดูเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ไร้ความคม ทว่ารอบๆ เข็มนั้นอากาศกลับบิดเบี้ยวเป็นวงกว้าง "สำเร็จแล้วหรือ?" เหมยซูถาม พลางยื่นมือไปหมายจะหยิบขึ้นมาดู "อย่าแตะต้อง!" หลี่เฟยร้องเตือนพร้อมกับคว้าข้อมือนางไว้ทันควัน "อาวุธชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฟาดฟัน แต่มีไว้เพื่อ 'ลบเลือน' หากสัมผัสโดยไม่มีอักขระคุ้มครอง ตัวตนของเจ้าจะถูกลบออกจากห้วงความจำของทุกคนในโลกใบนี้" เหมยซูชะงัก ลมหายใจของนางสะดุดไปครู่หนึ่งเมื่อตระหนักได้ว่าชายตรงหน้าเพิ่งสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด "นี่เจ้า... กำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าของการต่อสู้ไปตลอดกาลเลยใช่หรือไม่?" หลี่เฟยเก็บอาวุธนั้นลงในกล่องไม้อาคม สายตาของเขาเหม่อมองไปยังทิศทางของยอดเขาสวรรค์ชั้นฟ้า แววตาของเขาลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง "เทพเทียนหยางคิดว่าข้าจะใช้กระบวนท่าของตระกูลหลี่มาท้าทายมัน แต่สิ่งที่มันไม่รู้คือ ข้าได้ทิ้งมรดกที่ล้ำค่ากว่าวิชาดาบใดๆ นั่นคือความสามารถในการแก้ไขอักขระของสวรรค์เอง" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนจากค่ายกลดักจับรอบนอกสำนักก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนทำให้อากาศในห้องเย็นยะเยือก หลี่เฟยขมวดคิ้ว "มันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามชั่วยาม" "ใครมา?" เหมยซูชักอาวุธออกมาทันที "ผู้ที่ถืออาณัติแห่งการกวาดล้าง... มือสังหารเงาจากสวรรค์ชั้นฟ้า" หลี่เฟยลุกขึ้นยืน พลางหยิบกล่องไม้บรรจุอาวุธลับขึ้นมา "เหมยซู เจ้าจงไปเตรียมค่ายกลเคลื่อนย้ายที่จุดเหนือสุดของยอดเขา หากข้าไม่กลับมาภายในหนึ่งชั่วยาม จงทำลายตำราอักขระทั้งหมดทิ้งเสีย" "หลี่เฟย! อย่าพูดเหมือนสั่งเสียเช่นนั้น!" หลี่เฟยหันกลับมามองนาง แววตาของเขากลับมาเยือกเย็นและมั่นคงอีกครั้ง "ข้าไม่ได้สั่งเสีย แต่ข้ากำลังวางหมากตานี้เพื่อรุกฆาตครับ เพราะในวินาทีที่ประตูด้านนอกถูกพังเข้ามา สิ่งที่พวกมันจะได้รับต้อนรับไม่ใช่คมดาบ แต่เป็นความว่างเปล่าที่พวกมันมิอาจหลีกเลี่ยง" ประตูห้องลับถูกกระแทกจนพังทลายลงในพริบตา เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ร่างในชุดคลุมสีเงินไร้ใบหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับรัศมีแห่งเทพที่กดดันจนพื้นหินแตกร้าว แต่ก่อนที่ผู้มาเยือนจะทันได้เอ่ยวาจา หลี่เฟยกลับเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูประหนึ่งว่าทุกอย่างถูกกำหนดไว้ในฝ่ามือของเขาแล้ว เขายกกล่องไม้ขึ้นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ข้าไม่ได้ตระเตรียมไว้เพื่อสังหารพวกเจ้า... แต่เพื่อลบเลือนพวกเจ้าออกจากประวัติศาสตร์" นิ้วของหลี่เฟยดีดกล่องไม้จนเปิดออก พลันนั้น ความมืดมิดที่ไม่อาจนิยามได้ก็แผ่ซ่านออกมาจากกล่อง อักขระบนผนังห้องที่เขาแอบจารึกไว้ก่อนหน้านี้เริ่มส่องแสงสีเลือดพร้อมกันทั่วทั้งห้อง ร่างในชุดคลุมสีเงินที่เคยดูน่าเกรงขามชะงักค้าง ราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้โดยฉับพลัน ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุม หลี่เฟยกลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ผิดปกติ มันไม่ใช่พลังของเทพเทียนหยาง... แต่มันคือพลังที่คุ้นเคยอย่างประหลาด แรงสั่นสะเทือนนั้นมาจาก 'เข็ม' ที่เขาสร้างขึ้น ซึ่งกำลังตอบสนองต่ออะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในเงามืดด้านหลังของมือสังหาร เงาดำที่ไร้รูปร่างค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังมือสังหารชุดเงิน ร่างนั้นมีเค้าโครงที่ทำให้หัวใจของหลี่เฟยกระตุกวูบ "เจ้าคิดว่าอาวุธที่สร้างจากความแค้น จะสามารถทำลายผู้ที่เขียนบทโศกนาฏกรรมขึ้นมาเองได้งั้นรึ หลี่เฟย?" เสียงที่แหบพร่าและคุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางความตื่นตะลึงของหลี่เฟยและเหมยซู ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการลุ้นระทึกในเส้นทางของปราชญ์อักขระผู้ไร้พ่ายไปกับผมนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ