การต่อสู้ด้วยหมากกระดานเดียว

"ขยับตัวหมากตัวนี้เสียทีเถอะท่านแม่ทัพหยาง... ก่อนที่กองทัพนับพันของท่านจะกลายเป็นเพียงเศษดินใต้กระดาน" เสียงเรียบเรื่อยดั่งสายน้ำไหลของหลี่เฟย ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับยอดเขาหุบเขาอเวจี เบื้องหน้าของเขาคือกระดานหมากรุกหินขัดเงาขนาดใหญ่ที่ทอดตัวยาวกินพื้นที่กว้างกว่าสิบจ้าง บนกระดานนั้นไม่ได้มีเพียงตัวหมากไม้ แต่เป็นภาพจำลองการจัดทัพของกองกำลังนับพันที่ซุ่มรออยู่รายรอบหุบเขา แม่ทัพหยางแห่งกองทัพจักรพรรดิเทพเทียนหยาง ใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดั่งเหยี่ยวจ้องมองหลี่เฟยด้วยความอาฆาต มือที่กุมกระบี่สั่นระริกด้วยโทสะ "เจ้าเป็นเพียงมดปลวกที่บังอาจบังอาจท้าทายอำนาจสวรรค์ คิดว่าการเล่นเกมปัญญาอ่อนนี่จะช่วยให้เจ้ามีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้งั้นหรือ?" หลี่เฟยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวจรดลงบนตัวหมาก 'ขุน' สีดำสนิท ก่อนจะดีดมันเบาๆ ไปยังช่องที่ว่างเปล่าบนกระดาน "สงครามไม่ใช่เรื่องของกำลังคน แต่มันคือเรื่องของจังหวะเวลา... ทันทีที่ท่านขยับขุนตัวนี้ ท่านก็ได้ก้าวเข้าสู่ค่ายกลที่ผมปูเอาไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ท่านก้าวเท้าเข้ามาในเขตนี้แล้วครับ" ทันใดนั้น ผืนดินรอบหุบเขาก็สั่นสะเทือน เลือดในกายของทหารนับพันที่ซุ่มอยู่รอบๆ ดูเหมือนจะเดือดพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อักขระสีทองที่ถูกฝังไว้ลึกใต้พื้นดินนานนับชั่วยามเริ่มเรืองแสงสว่างวาบ ผสานเข้ากับพลังปราณที่หลี่เฟยถ่ายทอดผ่านการดีดตัวหมาก "เหมยซู เตรียมรับมือ หากทัพหน้าของมันพังทลายลง พวกมันจะแตกตื่นและเข้าตาจน" หลี่เฟยกล่าวเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากกระดาน เหมยซูที่ยืนอยู่ด้านหลัง ขยับกายอย่างแคล่วคล่อง มือเรียวบางสะบัดพัดเหล็กกล้าในมือ วางอาคมป้องกันรอบตัวพวกเขาไว้ "ข้าเตรียมพร้อมไว้แล้ว ท่านวางใจเถอะ หลี่เฟย... ยิ่งเจ้าเล่นกับเส้นประสาทของพวกมันแบบนี้ ข้าเกรงว่าแม่ทัพหยางจะคลุ้มคลั่งจนทำลายทุกอย่างทิ้งเสียก่อน" "นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ" หลี่เฟยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เพราะยิ่งพวกมันคลุ้มคลั่ง พลังปราณที่รวบรวมไว้ก็ยิ่งกระจายตัว เมื่อพลังไม่รวมศูนย์ ค่ายกล 'ตารางหมากไร้ลักษณ์' ของผมก็จะทำงานได้อย่างไร้ที่ติ" แม่ทัพหยางแผดเสียงก้องด้วยความโกรธ "ฆ่ามัน! ถล่มมันให้ราบ! ใครก็ตามที่เอาหัวมันมาให้ข้าได้ ข้าจะตบรางวัลให้ด้วยตำแหน่งแม่ทัพกองหน้าแห่งสวรรค์!" สิ้นคำสั่ง ทหารนับพันพุ่งทะยานออกมาจากเงามืด ปราณกระบี่นับหมื่นสายประสานกันจนเกิดเป็นพายุสีเงินที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้เป็นผุยผง แต่หลี่เฟยกลับเพียงแค่ยกมือขึ้นขยับหมากตัว 'เรือ' ให้ไปขวางหน้าหมาก 'ม้า' ของศัตรูบนกระดานหิน ปัง! เสียงระเบิดกัมปนาทดังขึ้นกลางอากาศ พายุปราณที่ดูเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลับบิดเบี้ยวและปะทะกันเอง ทหารแนวหน้าถูกแรงอัดของพลังปราณที่ตีกลับเข้าใส่ร่างจนล้มระเนระนาดดั่งต้นข้าวที่ถูกพายุพัดผ่าน อักขระบนพื้นดินหมุนวนดั่งน้ำวน ดึงดูดพลังของกองทัพศัตรูให้ไหลเวียนอยู่ในวงจำกัด ทหารนับพันเริ่มไร้ทิศทาง ไม่สามารถแยกแยะได้ว่ามิตรหรือศัตรู "หมากที่วางผิดตำแหน่ง... ย่อมนำมาซึ่งความหายนะของตนเองครับท่านแม่ทัพ" หลี่เฟยยืนขึ้นช้าๆ สายลมพัดผ่านชายเสื้อคลุมสีครามของเขาจนพลิ้วไหว เขามองดูภาพความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาว่างเปล่าดั่งพระจันทร์เหนือน่านน้ำ แม่ทัพหยางหน้าถอดสี เขาชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความสิ้นหวัง พุ่งตัวเข้าใส่หลี่เฟยด้วยหมายจะเด็ดหัวอีกฝ่ายให้ได้ในดาบเดียว แต่ทันทีที่ก้าวพ้นขอบเขตกระดานหมากหิน ร่างของเขากลับชะงักงัน อากาศรอบตัวหนาแน่นดั่งแก้วผลึก แรงกดดันมหาศาลกดทับจนเข่าของเขาต้องทรุดลงกับพื้น "เจ้า... เจ้าทำอะไรกับข้า!" แม่ทัพหยางเค้นเสียงถามด้วยความทรมาน "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ" หลี่เฟยตอบพลางก้มลงเก็บหมากตัวสุดท้าย "ผมเพียงแค่บอกให้ท่านเดินตามหมากที่ผมวางไว้เท่านั้นเอง แต่ดูเหมือนว่า... หมากตัวที่ท่านเลือกเดิน จะเป็นตัวที่พาให้ท่านเดินเข้าสู่ 'กับดักความว่างเปล่า' ของตัวเองโดยสมบูรณ์" ในจังหวะที่หลี่เฟยกำลังจะสะบัดมือปิดฉากค่ายกลทั้งหมด ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมืดครึ้มลงอย่างประหลาด แรงกดดันมหาศาลที่ไม่ใช่ของแม่ทัพหยางกดทับลงมาจนพื้นดินแตกร้าวเป็นวงกว้าง เสียงหัวเราะแผ่วเบาทว่าเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังมาจากมิติที่บิดเบี้ยวเบื้องบน "ศิษย์ผู้น่าสงสารของข้า... เจ้ายังคงเล่นหมากได้ประณีตเหมือนเช่นเคยนะ" ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของคนผู้นั้นงดงามราวกับรูปสลัก แต่ดวงตากลับว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว เหมยซูหน้าถอดสีจนไร้เลือดเมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นี้ "จักรพรรดิเทพเทียนหยาง..." หลี่เฟยพึมพำ ชื่อที่เขาตามหามาตลอดสิบปีปรากฏอยู่ตรงหน้าในสภาพที่เขาคาดไม่ถึง ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการลุ้นระทึกในเส้นทางของปราชญ์อักขระผู้ไร้พ่ายไปกับผมนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ