บทลงโทษจากสวรรค์

"เจ้าจงหยุดมือเดี๋ยวนี้ หากขยับแม้เพียงกึ่งก้าว... เส้นชีพจรในกายของเจ้าจะถูกฉีกกระชากจนมิอาจประสานได้อีกตลอดกาล" น้ำเสียงของหลี่เฟยเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยความกดดันมหาศาล เขาไม่ได้มองหน้าศัตรูที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตูค่ายกลกักวิญญาณ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่พู่กันขนสัตว์วิญญาณในมือที่กำลังตวัดวาดอักขระสีทองลงบนพื้นศิลาหยกอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เหมยซูที่ยืนอยู่ข้างกายเขานิ่งเงียบ นางไม่ได้ร้องทักหรือแสดงความตื่นตระหนก แม้ว่าภายนอกกำแพงสำนัก บรรยากาศจะเปลี่ยนไปจนน่าสะพรึงกลัว ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำดั่งรอยช้ำ พลังงานกดทับจากเบื้องบนเริ่มบีบอัดจนศิลาในสำนักสั่นสะท้านเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังจะแตกสลาย "พี่เฟย..." เหมยซูเอ่ยขึ้นเบาๆ มือของนางกระชับหยกสื่อสารในมือแน่น "แรงกดดันนี้ไม่ใช่ระดับผู้บำเพ็ญธรรมดา มันคือ 'ทัณฑ์สวรรค์' ที่จักรพรรดิเทพเทียนหยางส่งลงมาเพื่อกำจัดเราโดยเฉพาะ ท่านแน่ใจหรือว่า 'ค่ายกลหมื่นดาราเปลี่ยนทิศ' จะต้านทานอำนาจระดับเทพได้?" หลี่เฟยตวัดปลายพู่กันจบลงด้วยการกระตุกข้อมือเบาๆ เกิดประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทั่วพื้นดินรอบสำนัก "การต้านทานคือทางเลือกของคนโง่ เหมยซู... ในเมื่อมันประทานภัยพิบัติลงมา ข้าก็แค่ต้องทำให้ภัยพิบัตินั้น 'เดินหลงทาง' ไปหาเจ้าของที่ส่งมันมาก็เท่านั้น" ทันใดนั้น เสียงคำรามลั่นราวกับฟ้าถล่มก็ดังกึกก้อง สายฟ้าฟาดสีเลือดพุ่งตรงลงมาจากกลางกลุ่มเมฆดำสนิท ทิศทางของมันแม่นยำดั่งคมหอกที่หมายปักลงบนใจกลางสำนักของหลี่เฟย! แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นดินรอบๆ ยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ผู้บำเพ็ญในสำนักต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ในจังหวะที่สายฟ้ากำลังจะสัมผัสกับเกราะป้องกัน อักขระที่หลี่เฟยทิ้งไว้บนพื้นก็พลันเปลี่ยนสีเป็นสีเลือดเช่นกัน ค่ายกลที่เขาออกแบบไว้ไม่ใช่เพื่อป้องกัน แต่เพื่อ 'หักเห' เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังสนั่นจนแก้วหูแทบฉีกขาด สายฟ้าฟาดไม่ได้ทำลายสำนัก แต่ถูกเบี่ยงเบนออกไปด้านข้าง ก่อนจะย้อนศรพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ราวกับมังกรเพลิงที่ถูกผลักกลับสู่รังเก่าของมัน หลี่เฟยปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม เขาไม่ได้แสดงสีหน้าดีใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองผ่านรูโหว่ของเมฆดำขึ้นไปยังท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งเขาสัมผัสได้ถึง 'สายตา' คู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องลงมาด้วยความโกรธเกรี้ยว "มันรู้ตัวแล้ว" หลี่เฟยกล่าวเสียงต่ำ "เทียนหยางไม่ได้ส่งมาแค่สายฟ้า มันส่ง 'พยาน' มาด้วย" เหมยซูเงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้าที่แตกสลายเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างสีทองอร่ามที่เลือนรางอยู่ท่ามกลางมิติที่บิดเบี้ยว ร่างนั้นดูสูงส่งและเย่อหยิ่งเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ และในมือของร่างนั้นถือม้วนคัมภีร์ที่แผ่รังสีแห่งการพิพากษาออกมาไม่ขาดสาย "นั่นคือ 'ทูตแห่งการทำลาย' หรือ?" เหมยซูถาม มือของนางสั่นระริกด้วยความกลัวที่ยากจะควบคุม "ใช่" หลี่เฟยขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้เหมยซูขนลุกซู่ เพราะมันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบกับเหยื่ออันโอชะ "มันคิดว่าการส่งทูตลงมาจะทำให้ข้าหวาดกลัว แต่หารู้ไม่... สิ่งที่ข้าต้องการที่สุดในตอนนี้ คือการจับตัวมันไว้สักหนึ่งตน เพื่อใช้เป็น 'กุญแจ' เปิดประตูไปสู่สวรรค์ชั้นที่เก้า" เขาก้าวเท้าออกไปกลางสนามสำนักที่พังทลาย มือหนึ่งหยิบยันต์สีดำทมิฬขึ้นมาประกบไว้กลางอก ก่อนจะท่องมนตราโบราณที่แผ่ไอเย็นเยือกไปทั่วบริเวณ "เตรียมตัวให้พร้อม เหมยซู... คืนนี้เราจะไม่ใช่ผู้ถูกล่า แต่เราจะเป็นผู้เปิดฉากสงคราม" ทว่าในจังหวะที่หลี่เฟยกำลังจะปลดปล่อยค่ายกลขั้นสูงสุด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา เป็นฝีเท้าที่ไม่ควรจะปรากฏอยู่ในสถานที่ปิดตายแห่งนี้ ชายชราในชุดคลุมสีเทาขาดวิ่นเดินก้าวออกมาจากเงามืดของตำหนักหลัก เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่ราวกับเพิ่งผ่านการเดินทางอันยาวนาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หลี่เฟยต้องหยุดกึก "เจ้าใช้ค่ายกลได้ล้ำลึกนักหลี่เฟย... แต่น่าเสียดาย ที่ค่ายกลของเจ้า มันมี 'รอยโหว่' ที่ข้าทิ้งไว้ให้เมื่อสิบห้าปีก่อนตอนที่ตระกูลเจ้ายังไม่ดับสูญ" ร่างของชายชราคนนั้นค่อยๆ เปลี่ยนไป ใบหน้าที่เหี่ยวย่นเริ่มขยายตัวและแปรสภาพเป็นใบหน้าของคนที่หลี่เฟยเกลียดชังที่สุด... จักรพรรดิเทพเทียนหยาง "ข้าไม่ได้ส่งทูตมาเพื่อฆ่าเจ้า" เทียนหยางยิ้มเย็นชา "ข้ามาเพื่อทวงคืน 'เศษเสี้ยวแห่งจิตวิญญาณ' ที่ข้าฝากไว้ในร่างของเจ้า... ถึงเวลาที่แกะน้อยต้องกลับไปที่เขียงแล้ว" หลี่เฟยเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแปลบแล่นปรากฏขึ้นที่กลางอกตรงตำแหน่งหัวใจ ราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงพร้อมกันจากภายใน สิ่งที่เขาคิดมาตลอดว่าเป็นพลังวิเศษจากการฝึกฝน แท้จริงแล้วคือเหยื่อล่อที่ทำให้เขาตกหลุมพรางของศัตรูมาตลอดชีวิต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับข้าพเจ้าครับ หมึกทองคำข้ามภพ