การทรยศของคนใกล้ชิด

"พวกเจ้าสามคน... กล้าสบตาข้าหรือไม่?" น้ำเสียงของหลี่เฟยราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงที่ไร้ลมพัดผ่าน แต่สำหรับหานตง เยว่หลิง และจ้าวเหว่ย ผู้เป็นแกนนำพรรคร่วมพันธมิตรที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานปี ประโยคนี้กลับหนักอึ้งราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนทรวงอก ภายในโถงลับใต้ดินของสำนักเร้นลับ บรรยากาศอัดแน่นไปด้วยไอสังหารที่ไม่ได้มาจากอาวุธ แต่มาจากมวลพลังปราณที่ผันผวนของบุคคลทั้งสี่ หลี่เฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักเบื้องหน้าโต๊ะหิน ในมือถือพู่กันขนสัตว์ปักษาที่หมึกยังคงหยดลงบนม้วนกระดาษยันต์สีทองอย่างเชื่องช้า หานตง ผู้เป็นสหายร่วมสาบานที่เคยรับดาบแทนหลี่เฟยเมื่อสามปีก่อน ขยับเท้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือของเขาสั่นระริกจนต้องซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ "หลี่เฟย... เจ้าควรเข้าใจ โลกของการบำเพ็ญเพียรไม่มีมิตรแท้ที่ยั่งยืน มีเพียงความอยู่รอดที่ไม่มีวันจบสิ้น" "ความอยู่รอด?" หลี่เฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาคมกริบดุจมีดโกนที่ถูกลับจนใสวาว "เจ้าหมายถึงความอยู่รอดที่แลกมาด้วยการนำหัวของข้าไปถวายจักรพรรดิเทพเทียนหยาง เพื่อแลกกับโอสถสวรรค์และตำแหน่งเจ้าสำนักในเขตแดนชั้นในงั้นหรือ?" เยว่หลิง สตรีผู้เยือกเย็นที่สุดในกลุ่ม กัดริมฝีปากจนห่อเลือด "จักรพรรดิเทียนหยางมีอำนาจล้นฟ้า ท่านจะสู้กับแสงอาทิตย์ด้วยหิ่งห้อยเพียงไม่กี่ตัวได้อย่างไร? พวกเราไม่อยากตาย... และเราไม่ต้องการให้สำนักของเราต้องกลายเป็นเถ้าถ่านเหมือนตระกูลหลี่ของเจ้า" หลี่เฟยไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแต่วางพู่กันลง เสียงของไม้กระทบหินดังกังวานไปทั่วห้องเงียบสงัด เขาเดินผ่านหน้าพวกเขาทั้งสามไปอย่างใจเย็นราวกับเดินเล่นในสวน แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องให้เห็นอักขระที่เขาวาดค้างไว้บนพื้นหิน ซึ่งบัดนี้เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาเป็นระยะ "พวกเจ้ากลัวอำนาจของจักรพรรดิ... ข้าเข้าใจ" หลี่เฟยหยุดเดินเมื่อถึงใจกลางค่ายกลที่เขาวางไว้ล่วงหน้า "แต่สิ่งที่พวกเจ้ามองข้ามไป คืออำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในมือของผู้ที่นั่งบนบัลลังก์ แต่อยู่ในมือของผู้ที่รู้ว่าบัลลังก์นั้นสร้างขึ้นมาจากอะไร" เหมยซู ซึ่งยืนหลบอยู่ในมุมมืดก้าวออกมา ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความผิดหวัง นางโยนป้ายคำสั่งลับของพรรคลงบนพื้น "ข้าจัดหาทรัพยากรล้ำค่าให้พวกเจ้าด้วยความหวังว่าเราจะเป็นดั่งจันทร์กระจ่างฟ้า แต่พวกเจ้ากลับเลือกที่จะเป็นเพียงสุนัขรับใช้ที่รอคอยเศษเนื้อจากผู้ทำลายชีวิตคนอื่น" จ้าวเหว่ยที่เงียบมาตลอดชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันดังก้อง "เลิกพูดมากได้แล้ว! จักรพรรดิให้สัญญาว่าหากเรากำจัด 'ปราชญ์อักขระ' ผู้นี้ได้ สำนักของพวกเราจะรุ่งเรืองไปอีกหมื่นปี! ลงมือ!" ทว่า ทันทีที่จ้าวเหว่ยพุ่งตัวเข้ามา พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็พลันสั่นสะท้าน เส้นอักขระสีทองที่หลี่เฟยวาดไว้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพวาด แต่มันคือ 'ค่ายกลพันธนาการดารา' ที่ถูกกระตุ้นด้วยเจตจำนงสังหารของเป้าหมาย แสงสีทองพุ่งขึ้นจากพื้นดั่งโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ตรึงร่างของทั้งสามคนไว้กับที่ อากาศรอบตัวพวกเขาหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หานตงเบิกตากว้าง พยายามเค้นพลังปราณออกมาแต่กลับพบว่าเส้นชีพจรของตนถูกปิดผนึกด้วยอักขระข่มวิญญาณ "ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่าทรยศข้า" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในสายตากลับมีความเย็นชาที่ลึกสุดหยั่ง "พวกเจ้ากลัวอำนาจจักรพรรดิเทพจนลืมไปว่า... การที่ข้ายังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ ไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่เป็นเพราะข้าอนุญาตให้พวกเจ้าอยู่ต่างหาก" เขายกนิ้วขึ้นเขียนอักขระกลางอากาศด้วยปลายนิ้วที่ไร้หมึก รัศมีพลังกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจนเยว่หลิงกระอักเลือดออกมาคำโต "อย่า... หลี่เฟย ข้าผิดไปแล้ว..." หานตงเริ่มคร่ำครวญ แต่หลี่เฟยเพียงแค่โบกมือเบาๆ โซ่ตรวนอักขระก็รัดแน่นขึ้นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น "พวกเจ้าไม่มีค่าพอที่จะตายด้วยน้ำมือข้า" หลี่เฟยหันหลังให้พวกเขา แล้วเดินไปที่ผนังหินที่ซ่อนแผนที่ลับของจักรพรรดิเทียนหยางเอาไว้ "แต่จงดูให้ดี... ว่าใครกันแน่ที่กำลังจะถูกทำลายในค่ำคืนนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยดังก้องจากภายนอกประตูหิน ประตูที่ปิดตายถูกทำลายลงด้วยพลังปราณมหาศาลที่คุ้นเคย แสงสีขาวเจิดจ้าฉายเข้ามาจนทุกคนต้องหรี่ตา ท่ามกลางแสงสว่างนั้น ร่างของชายผู้หนึ่งในชุดเกราะเทพสีทองสว่างไสวเดินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดี ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยความตาย 'คนผู้นี้...' เหมยซูอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากทองคำ ไม่ใช่จักรพรรดิเทพเทียนหยาง... แต่เป็นคนสนิทที่สุดที่หลี่เฟยเคยไว้ใจที่สุด และคนผู้นี้คือผู้ถือครอง 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูมิติสู่ยุคอดีตที่หลี่เฟยพยายามปกปิดมาตลอดทั้งชีวิต! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับข้าพเจ้าครับ หมึกทองคำข้ามภพ