สร้างตัวตนใหม่ในแดนร้าง

"เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า... อักขระ 'พันธนาการดารา' ที่ข้าทุ่มเทแรงกายร่างขึ้นมาสามเดือน จะถูกทำลายลงเพียงเพราะไอเซียนหยาบโลนจากแดนร้างนี่งั้นหรือ?" หลี่เฟยเอ่ยพลางวางพู่กันขนสัตว์ป่าในมือลงบนแท่นหินขัดเงา ดวงตาเรียวคมของเขามิได้จดจ้องที่เหมยซู แต่จับจ้องไปที่วงอักขระสีครามที่ลอยเคว้งอยู่กลางโถงถ้ำ อักขระนั้นสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง ทั้งที่ภายในถ้ำปิดตายไร้ซึ่งกระแสลม เหมยซูขยับกายเข้ามาใกล้ นางวางหยกสื่อสารที่แตกร้าวลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ สายตาของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น "มิใช่แค่เรื่องไอเซียนหรอกหลี่เฟย แดนร้างแห่งนี้คือที่ที่สวรรค์ลืมเลือน กฎเกณฑ์ของโลกเซียนเดิมใช้ที่นี่ไม่ได้ เจ้ากำลังสร้างอารยธรรมบนผืนทรายที่ไร้ฐานราก หากเจ้าไม่ยอมเปลี่ยนวิธีการเชื่อมโยงพลังอักขระกับแกนโลกของที่นี่... ข้าเกรงว่าเราจะเสียเวลาเปล่า" หลี่เฟยไม่ตอบในทันที เขาหยิบหินผลึกก้อนหนึ่งขึ้นมา นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศดุจกำลังร่ายรำ อักขระสีทองเส้นเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนปลายนิ้ว ก่อนจะกดลงไปที่ผนังถ้ำที่ทำจากแร่เหล็กไหล เสียง *ฉ่า* ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับไอความร้อนที่พวยพุ่งออกมาราวกับสิ่งมีชีวิต "การสร้างอารยธรรมไม่ใช่แค่การเขียนยันต์เหมยซู แต่มันคือการประกาศศักดาต่อสวรรค์ว่า เราไม่จำเป็นต้องพึ่งพากฎเกณฑ์ของมัน" เขาหันกลับมามองสตรีนางเดียวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามานานปี "ถ้ากฎเกณฑ์ของที่นี่มันต้านทานอักขระของข้า เราก็แค่เขียนกฎใหม่ทับลงไป เหมือนกับการแกะสลักบนผาหินที่แข็งที่สุด" "เจ้ากำลังจะทำอะไร?" เหมยซูถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ข้าจะเปลี่ยนแหล่งพลังงาน" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงความดุดัน "แทนที่จะดึงพลังจากชั้นฟ้า ข้าจะดึงพลังจาก 'ความเงียบ' ของแดนร้างนี้ ทุกอย่างที่นี่ไม่มีตัวตน ไม่มีพลังไหลเวียน นั่นแหละคือช่องว่างที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการซ่อนเร้นอักขระของข้า" เขาเริ่มเดินวนรอบห้องโถงกว้างของถ้ำลึกใต้ดิน ที่แห่งนี้เคยเป็นที่มั่นของเผ่าพันธุ์โบราณที่ถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ หลี่เฟยไม่ได้ทำเพียงแค่เขียนยันต์ แต่เขาใช้เลือดของตนเป็นตัวนำทาง เริ่มจารึกอักขระไว้บนเพดานถ้ำ พื้นดิน และรากไม้ที่ชอนไชลงมาจากด้านบน ทุกจุดที่เขาแตะต้อง ดูเหมือนโลกทัศน์จะเริ่มบิดเบี้ยว แสงสว่างที่ควรจะส่องผ่านช่องเขาถูกหักเหจนกลายเป็นความมืดมิดที่มองไม่เห็นตัวตน หนึ่งชั่วยามผ่านไป... สองชั่วยามผ่านไป... ในห้วงความคิดของหลี่เฟย เขาเห็นภาพโครงข่ายอักขระที่ซับซ้อนยิ่งกว่าดวงดาวบนฟากฟ้า มันไม่ใช่ค่ายกลเพื่อป้องกัน แต่มันคือ 'อาณาเขตจำลอง' ที่แยกตัวออกจากจักรวาลของจักรพรรดิเทพเทียนหยางโดยสมบูรณ์ หากเขาทำสำเร็จ ที่แห่งนี้จะเป็นที่เดียวในใต้หล้าที่อำนาจของเทพเจ้าเข้าไม่ถึง และเป็นที่ที่เขาสามารถสั่งสมกำลังพลเพื่อการล้างแค้นได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวการตรวจจับ "ใกล้แล้ว..." เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าจากความเหนื่อยล้าที่กัดกินพลังวิญญาณ เหมยซูที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าปากถ้ำจู่ๆ ก็ชะงัก สายตาของนางเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากภายนอก มันไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นเสียงก้องของ 'ระฆังเทพ' ที่ดังมาจากทิศทางของสวรรค์ชั้นฟ้า "หลี่เฟย! มีบางอย่างผิดปกติ พลังกดทับจากด้านบนกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... เหมือนกับว่าพวกมันรู้ว่าเรากำลังทำอะไร!" หลี่เฟยหยุดมือทันที อักขระตัวสุดท้ายที่ลอยอยู่กลางอากาศพลันสั่นไหวรุนแรง เขาขมวดคิ้วแน่น ความสงบเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดสลายหายไป แทนที่ด้วยการคำนวณอย่างรวดเร็วในสมอง "เป็นไปไม่ได้... ข้าปิดกั้นกระแสพลังไว้หมดแล้ว ใครเป็นคนทรยศ?" ยังไม่ทันสิ้นคำพูด รอยแยกของมิติหน้าถ้ำพลันฉีกขาดออก ปรากฏร่างของบุรุษชุดขาวที่คุ้นตา เขาก้าวเดินออกมาจากรอยแยกนั้นราวกับเดินอยู่บนพื้นดินปกติ ดวงตาของชายผู้นั้นทอประกายเย็นเยียบดุจน้ำแข็งค้างปี เขาไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก 'มหาเทพผู้คุมกฎ' มือขวาคนสนิทของจักรพรรดิเทพเทียนหยาง "หลี่เฟย เจ้าคิดว่าอักขระของบรรพบุรุษที่ไร้ค่า จะปกป้องเจ้าจากสายพระเนตรขององค์เหนือหัวได้งั้นหรือ?" มหาเทพยิ้มมุมปาก มือของเขาถือม้วนคัมภีร์สีทองที่แผ่รังสีแห่งการทำลายล้าง หลี่เฟยตระหนักได้ทันทีว่าอักขระที่เขาสร้างมาตลอดหลายเดือนกำลังจะพังทลายลง หากเขามิอาจหยุดยั้งบุคคลตรงหน้าได้ในไม่กี่อึดใจนี้ ทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะมลายสิ้นไปพร้อมกับชีวิตของเขาและเหมยซู ทว่าในวินาทีที่วิกฤตที่สุด หลี่เฟยกลับเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้มหาเทพต้องชะงักเท้า "ท่านเข้าใจผิดแล้วท่านมหาเทพ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ข้าใช้ซ่อนตัว" หลี่เฟยกล่าวพลางหยิบยันต์สีดำมืดขึ้นมาประทับลงบนพื้นดิน "แต่เป็นที่ที่ข้าเตรียมไว้... สำหรับฝังศพของพวกเจ้าต่างหาก" เขาสะบัดมือ อักขระทั่วทั้งถ้ำพลันเปลี่ยนสีจากสีทองเป็นสีโลหิต พร้อมกับที่พื้นดินใต้เท้าของมหาเทพยุบตัวลงกลายเป็นขุมนรกขนาดย่อม และในวินาทีที่เงาของมหาเทพถูกกลืนกิน พลังกดทับมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากใจกลางถ้ำ... แต่มันไม่ใช่พลังของเทพ แต่มันคือพลัง 'อักขระโบราณ' ที่สาบสูญไปนับหมื่นปีที่หลี่เฟยแอบซ่อนไว้ใต้ชั้นดิน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายอักขระนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ