เปิดโปงแผนร้ายเจ้าสำนัก

"หากเจ้าคิดว่าความลับนี้จะถูกฝังอยู่ใต้ก้นบึ้งของหุบเขาเมฆาตลอดกาล ท่านเจ้าสำนัก... ข้าเกรงว่าท่านคงประเมินค่าของ 'อักขระ' ต่ำเกินไปแล้ว" คำพูดเนิบนาบของหลี่เฟยดังก้องไปทั่วลานประลองกลางสำนักเมฆาคล้อย ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของเจ้าสำนักเฟิงเหยียนที่เคยฉาบไว้ด้วยความเมตตาธรรม บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตายที่ถูกสูบวิญญาณ ดวงตาของเหล่าศิษย์นับพันคู่จับจ้องไปยังแท่นหินอักขระที่หลี่เฟยติดตั้งไว้ ลมหายใจของทุกคนสั่นสะท้านเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของชายหนุ่ม "เจ้าพูดพล่ามอะไร! บังอาจใส่ร้ายเจ้าสำนัก โทษของเจ้าคือความตาย!" เสียงตะโกนของอาวุโสฝ่ายวินัยดังขึ้นหมายจะกลบเกลื่อนความผิดปกติ แต่หลี่เฟยหาได้สะทกสะท้าน เขาเพียงสะบัดข้อมือเบาๆ แผ่นยันต์สีทองสลักลวดลายซับซ้อนก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า มันเปล่งแสงเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ทันใดนั้น ภาพจำลองจากพลังปราณก็ปรากฏขึ้นเหนือลานประลอง เป็นภาพเหตุการณ์เมื่อสามคืนก่อนในห้องลับของเจ้าสำนัก ภาพที่เฟิงเหยียนกำลังเจรจากับเงาดำลึกลับที่แผ่ไอสังหารเยือกเย็น... กลิ่นอายของจักรพรรดิเทพเทียนหยาง! "ข้ามอบ 'โลหิตเซียน' ให้เจ้าแล้ว หน้าที่ของเจ้าคือการกวาดล้างตระกูลที่เหลือรอดของหลี่เฟยให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน" เสียงของเงาดำนั้นกังวานชัดเจนผ่านม่านพลังอักขระที่หลี่เฟยบันทึกไว้ เสียงฮือฮาดังระงมราวกับคลื่นยักษ์โถมเข้าหาฝั่ง บรรดาอาวุโสต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง ความศรัทธาที่เคยมีต่อเจ้าสำนักพังทลายลงในชั่วพริบตา เหมยซูที่ยืนหลบอยู่หลังเสาหินขยับยิ้มบางๆ แววตาของนางสะท้อนถึงแผนการที่วางไว้ร่วมกับหลี่เฟยอย่างแนบเนียน นางเป็นคนนำยันต์ดักฟังไปวางไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งไม่มีใครคาดคิด... ใต้ที่นั่งบัลลังก์ของเจ้าสำนักนั่นเอง "เป็นไปไม่ได้... นี่คือมายากลของคนนอกรีต! พวกเจ้าอย่าได้หลงเชื่อ!" เฟิงเหยียนคำรามลั่น เขารวบรวมพลังปราณระดับวิถีเซียนขั้นต้น หมายจะพุ่งเข้าทำลายแท่นอักขระที่บันทึกภาพเหล่านั้นทิ้งเสีย หลี่เฟยไม่ได้ขยับกายแม้แต่นิ้วเดียว เขาเพียงแค่นแค่นหัวเราะในลำคอ "คิดจะทำลายหลักฐานหรือครับ ท่านเจ้าสำนัก? ช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว" ชั่วพริบตาที่เฟิงเหยียนขยับตัว อักขระที่พื้นลานประลองก็เปล่งแสงสีม่วงคราม ค่ายกลพันธนาการดาราที่หลี่เฟยซุ่มติดตั้งไว้ตั้งแต่รุ่งสางก็ทำงานทันที โซ่ตรวนพลังปราณพุ่งขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการข้อมือและข้อเท้าของเจ้าสำนักไว้แน่นหนา เฟิงเหยียนดิ้นรนสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้น โซ่เหล่านั้นกลับยิ่งรัดแน่นจนเลือดไหลซึมออกมาจากผิวหนัง "เจ้าเป็นเพียงศิษย์ระดับก่อปราณ เหตุใดจึงใช้ค่ายกลระดับบรรพชนได้!" เฟิงเหยียนแผดเสียงด้วยความเคียดแค้น "เพราะข้าไม่ได้ใช้พลังของข้าเพียงลำพังไงครับ" หลี่เฟยเดินเข้าไปใกล้เจ้าสำนักช้าๆ ก้าวเท้าของเขามั่นคงราวกับภูผา "ข้าใช้อักขระสะท้อนกลับของท่านเอง... พลังที่ท่านเคยสั่งให้คนไปสลักไว้รอบหุบเขาเพื่อกักขังวิญญาณบรรพชนของข้า วันนี้มันกำลังกลับมาจองจำเจ้าของของมันเสียเอง ยุติธรรมดีไหมครับ?" ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือสำนักเมฆาคล้อยก็เปลี่ยนสี เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวลงมาเป็นเกลียวคลื่น พลังกดดันมหาศาลที่ทำให้ผู้คนในลานประลองเข่าอ่อนล้มลงกับพื้นกระจายตัวไปทั่ว ไม่ใช่พลังของเฟิงเหยียน... แต่มันคือพลังจากมิติคู่ขนานที่ถูกเปิดออกโดยใครบางคน! กล่องไม้โบราณที่ห้อยอยู่ข้างเอวของหลี่เฟยสั่นไหวอย่างรุนแรง มันคือกล่องที่เขาได้มาจากเหมยซู ซึ่งภายในบรรจุชิ้นส่วนศิลาอักขระที่สูญหายไปนานนับหมื่นปี และในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับท้องฟ้าที่วิปริต แสงสีขาวนวลก็พุ่งลงมาจากมิตินั้น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางลานประลอง... ร่างที่เหมือนกับหลี่เฟยราวกับแกะ แต่นัยน์ตากลับเป็นสีทองดั่งทองคำหลอมเหลว "เจ้าทำได้ดีมาก หลี่เฟย... ทายาทคนสุดท้ายของสายเลือดแห่งปราชญ์อักขระ" ผู้มาเยือนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของหลี่เฟยเต้นผิดจังหวะ "แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... แผนการของเจ้าช่างงดงาม แต่มันได้เปิดประตูต้อนรับสิ่งที่อันตรายกว่าเจ้าสำนักผู้นี้เสียแล้ว" หลี่เฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างลึกลับที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังร่างเงาของเขาคนนั้น... มันคือจักรพรรดิเทพเทียนหยางที่บัดนี้แย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะที่แท้แล้ว การเปิดโปงเจ้าสำนักครั้งนี้ คือเป้าหมายที่แท้จริงขององค์จักรพรรดิเพื่อใช้เป็นทางผ่านสู่การทำลายอักขระชิ้นสุดท้ายบนร่างของหลี่เฟยโดยตรง ห้วงมิติกำลังจะปิดตาย และหลี่เฟยพบว่าเขากำลังยืนอยู่บนเส้นขนานระหว่างการล้างแค้นที่สำเร็จ กับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาตัวเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางเซียนไปกับผมนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ