ก้าวแรกสู่โลกกว้าง

“ข้าไม่ใช่ผู้อพยพที่หนีตาย แต่เป็นนักล่าที่กำลังก้าวเข้าสู่ถิ่นฐานของเหยื่อ เหมยซู เจ้าคิดว่าตาข่ายที่ข้าถักทอไว้ในสำนักตลอดสามปีที่ผ่านมา จะรับมือกับแรงกระเพื่อมที่เมืองหลวงได้หรือไม่” หลี่เฟยเอ่ยถามขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังลากผ่านแผ่นยันต์ศิลาสีนิล ลวดลายอักขระโบราณที่สลักเสลาด้วยเลือดสัตว์อสูรระดับสูงส่องประกายสีทองหม่นวูบไวาตามจังหวะการหายใจของเขา เขาไม่ได้หันไปมองสตรีที่ยืนพิงกรอบประตู แต่เขารู้ดีว่าเหมยซูไม่ได้มาที่นี่เพื่อห้ามปราม เหมยซูขยับรอยยิ้มบางเบา ดวงตาทรงเสน่ห์ของนางสะท้อนเงาของหลี่เฟยที่ดูเคร่งขรึมและลึกลับกว่าครั้งไหนๆ “หากตาข่ายของท่านพังทลายลง ก็แปลว่าศัตรูที่ท่านเผชิญไม่ใช่แค่จักรพรรดิเทพเทียนหยาง แต่เป็นโชคชะตาที่ท่านพยายามฝืนมาตลอด ท่านหลี่เฟย... คนที่จะก้าวออกจากสำนักวิหคเพลิงในวันนี้ ไม่ใช่ศิษย์ผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป แต่เป็นขุมพลังที่รอวันระเบิดออก” นางเดินเข้ามาใกล้ วางห่อผ้าไหมปักดิ้นเงินลงบนโต๊ะไม้หอม มันคือ 'บันทึกเส้นทางเซียน' แผนที่ที่รวบรวมจุดบอดของค่ายกลป้องกันเมืองหลวงอาณาจักรเซียน ซึ่งเป็นข้อมูลที่นางแลกมาด้วยความไว้วางใจจากบิดา “การจากไปครั้งนี้ ไม่มีทางหวนคืน” หลี่เฟยกล่าวเบาๆ เขารวบรวมแผ่นยันต์นับร้อยบรรจุลงในแหวนมิติด้วยท่าทีสุขุม “ที่นี่ปลอดภัยเกินไปสำหรับการเติบโต อำนาจของจักรพรรดิเทพฝังรากลึกเกินกว่าจะถอนรากถอนโคนด้วยการนั่งบำเพ็ญเพียรในยอดเขาหิมะ ข้าต้องไปที่นั่น ไปยังที่ที่อักขระของข้าจะถูกยอมรับว่าเป็นคำสาป... หรือพระเจ้า” “เจ้าจะไปกับข้าไหม?” เขาถามโดยไม่ละสายตาจากค่ายกลพกพาที่เขากำลังติดตั้ง เหมยซูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ท่านถามคำถามที่ท่านรู้อยู่แล้ว ศิษย์เอกผู้นี้ได้รับคำสั่งจากท่านพ่อให้ติดตามผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่น หากท่านตายข้าก็ไร้ที่ไป แต่หากท่านรุ่งโรจน์... ข้าก็จะเป็นสตรีที่กุมชะตาชีวิตของจักรพรรดิไว้ในกำมือ” หลี่เฟยไม่ได้โต้ตอบ แต่ความเงียบที่ปกคลุมห้องโถงนั้นเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง เขาหยิบหน้ากากเงินสลักลายเมฆามาสวมทับใบหน้า บัดนี้ตัวตนของหลี่เฟยผู้สุภาพและอ่อนน้อมในสำนักได้เลือนหายไป แทนที่ด้วย 'จ้าวอักขระ' ผู้ไร้ความปราณี ทั้งสองก้าวออกจากตำหนักมืดมิด ท่ามกลางบรรยากาศยามโพล้เพล้ที่ไอหมอกเริ่มจับตัวเป็นก้อน เสียงระฆังเตือนยามดังแว่วมาจากไกลๆ เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนผ่าน ทุกก้าวที่เหยียบย่างลงบนพื้นดินสั่นสะเทือนด้วยไอพลังที่หลี่เฟยแอบซ่อนไว้ในค่ายกลรอบสำนัก เขาไม่ได้ทิ้งมันไว้เพื่อป้องกัน แต่ทิ้งไว้เพื่อ 'ทำลาย' ในวันที่เขาหันหลังกลับมา เมื่อถึงชายป่าเขตแดนของสำนัก หลี่เฟยหยุดเดิน กลิ่นอายของพลังปราณที่คุ้นเคยเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นดินและไอสังหารจากโลกภายนอก “ท่านดูไม่กังวลเลยนะ” เหมยซูเอ่ยแทรกความเงียบ “ความกังวลเป็นสมบัติของคนโง่” หลี่เฟยตอบพลางปัดมือหนึ่งครั้ง อักขระเรืองแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นรูปประตูมิติขนาดเล็กที่เขาสร้างขึ้นเพื่อลบตัวตน “ข้าคำนวณไว้แล้ว... การจะเข้าเมืองหลวงโดยไม่ถูกตรวจสอบ คือการเดินเข้าหาจุดที่เป็นช่องโหว่ที่สุดของค่ายกลหลวง การไปแบบผู้ชนะย่อมดีกว่าการไปแบบผู้ลี้ภัย” เขาหันไปมองเหมยซู แววตาผ่านช่องหน้ากากนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี “เจ้าพร้อมที่จะเห็นความพินาศของสิ่งที่คนทั้งโลกบูชาแล้วหรือยัง?” ทันใดนั้น เงาสายหนึ่งพุ่งผ่านพุ่มไม้ด้วยความเร็วเหนือแสง มันไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น 'นกส่งสาส์น' ที่ทำจากกระดาษยันต์สีดำสนิท มันร่วงหล่นลงแทบเท้าของหลี่เฟยพร้อมกับเปลวเพลิงสีครามที่ลุกไหม้ขึ้นเอง หลี่เฟยคว้ากระดาษนั้นขึ้นมา เพียงสัมผัสแรก สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความเคร่งเครียดที่ยากจะพบเห็น เขาคลี่มันออก แสงจากอักขระบนกระดาษส่องกระทบใบหน้าของเขาให้เห็นความตกตะลึงเพียงชั่วครู่ “เกิดอะไรขึ้น?” เหมยซูขมวดคิ้ว หลี่เฟยกำกระดาษแน่นจนยับยู่ยี่ “จักรพรรดิเทพ... เขาไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง และเหตุผลที่เขาไม่อยู่... คือเขากำลังรอคอย 'บางอย่าง' อยู่ที่นี่ ตรงหน้าประตูที่เรากำลังจะก้าวผ่านไป” ในวินาทีนั้นเอง กองทัพเงาที่สวมชุดเกราะอักขระโบราณนับร้อยนายปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทาง เสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงดั่งเสียงของนรกขุมสุดท้ายดังสนั่นหวั่นไหว และที่ใจกลางกองทัพนั้น ร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับแผ่นยันต์ปริศนาที่หลี่เฟยไม่มีวันลืม... มันคือยันต์ดวงตราตระกูลหลี่ที่เขานึกว่าสาบสูญไปพร้อมกับครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางเซียนไปกับผมนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ