ความทรงจำในอดีตชาติ

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินหมากตานี้จนจบกระดานจริงๆ หรือ หลี่เฟย?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งหมื่นปีดังสะท้อนก้องอยู่ในห้วงจิตสำนึกของหลี่เฟย รอบกายเขาไม่ใช่ถ้ำฝึกตนที่มืดมิดอีกต่อไป แต่เป็นห้วงมิติว่างเปล่าที่มีเพียงละอองแสงสีทองล่องลอยดั่งหิ่งห้อย หลี่เฟยยืนนิ่ง มือของเขากำลังสั่นสะท้านเล็กน้อย พู่กันหยกในมือขวาร่วงหล่นสู่ความว่างเปล่า แต่มันกลับไม่ตกกระทบพื้น เพราะพื้นที่แห่งนี้ไม่มีพื้น เหมยซูที่นั่งสมาธิอยู่ข้างกายเขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารและพลังงานที่ผิดปกติ นางลืมตาขึ้นดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นค่ายกลเก้าดาราที่หลี่เฟยเพิ่งวาดไว้เริ่มบิดเบี้ยว อักขระสีทองคำที่ควรจะสงบนิ่งกลับพุ่งพล่านราวกับสิ่งมีชีวิตที่ตื่นจากหลับใหล "หลี่เฟย! เจ้ากำลังเผชิญกับ 'จิตมาร' หรืออย่างไร? หยุดตั้งสมาธิเสีย!" เหมยซูร้องเตือนพลางคว้าข้อมือเขาไว้ ทว่าสัมผัสของนางกลับทะลุผ่านร่างของเขาไปราวกับเขากลายเป็นเพียงภาพลวงตา ในห้วงภวังค์... หลี่เฟยไม่ได้ยินเสียงนาง ความทรงจำที่เขาเคยปิดตายดั่งหีบเหล็กใต้ก้นบึ้งสมุทรพลันเปิดออก ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติกรูเข้ามาดั่งเขื่อนแตก เขาเห็นมือคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยจารึกอักขระ—ไม่ใช่คนธรรมดา แต่มือคู่นั้นกำลังบรรจงวางโครงสร้างสถาปัตยกรรมระดับจักรวาล เขาเห็นยอดเขาที่ลอยคว้างอยู่เหนือเมฆหมอก เห็นการร้อยเรียงเส้นใยแห่งดวงดาวเพื่อสร้างประตูมิติที่เชื่อมต่อภพภูมิเข้าด้วยกัน *นี่ไม่ใช่การบำเพ็ญเพียรทั่วไป... นี่คือพิมพ์เขียวแห่งสวรรค์* เขาสะดุ้งเฮือก ร่างของเขาสั่นสะท้าน ความทรงจำแจ้งชัดขึ้นว่าเขาคือ 'สถาปนิกผู้วางรากฐานสวรรค์' ผู้ถูกจักรพรรดิเทพเทียนหยางทรยศในกาลก่อน เพราะเกรงกลัวว่าผู้ที่สร้างสวรรค์ได้ ก็ย่อมทำลายมันลงได้ด้วยการพลิกกลับเพียงปลายนิ้ว "ที่แท้... ข้าไม่ได้กลับชาติมาเกิดเพื่อล้างแค้นเพียงอย่างเดียว" หลี่เฟยพึมพำ น้ำเสียงของเขาก้องกังวานด้วยอำนาจที่เขาเองก็เพิ่งตระหนักได้ "แต่ข้ากลับมาเพื่อทวงคืน 'อำนาจการควบคุม' ค่ายกลที่ข้าเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองกับมือ" เหมยซูมองดูหลี่เฟยที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเยือกเย็นสุขุม กลับกลายเป็นความหยิ่งทะนงดุจราชันผู้กลับมาครองบัลลังก์ อักขระที่เคยบิดเบี้ยวรอบตัวเขาพลันหยุดนิ่ง แล้วหมุนวนตามทิศทางที่นิ้วมือเขาตวัดวาดในอากาศราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย "เหมยซู ถอยออกไปสามก้าว" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนนางต้องปฏิบัติตามโดยสัญชาตญาณ "เจ้า... เจ้าจำอะไรได้หรือ?" นางถามอย่างหวาดหวั่นปนโล่งใจ หลี่เฟยไม่ตอบ เขาเพียงมองไปที่ฝ่ามือตนเอง พลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ภายในไม่ใช่ปราณเซียนทั่วไป แต่เป็นพลังงานดั้งเดิมของจักรวาลที่เขาเคยใช้สร้างเสาหลักค้ำยันสวรรค์ "ข้าไม่ได้แค่จำได้ ข้าเห็นว่าค่ายกลของเทียนหยางที่ใช้กักขังโลกมนุษย์นี้... มันมีรอยร้าวอยู่ตรงไหน" เขายกนิ้วขึ้นแตะที่อากาศเบื้องหน้า เสียง 'เปรี๊ยะ' ดุจกระจกแตกกระจายดังสนั่น พื้นที่รอบข้างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนถ้ำพังทลายลง ทว่าหินก้อนใหญ่ที่กำลังจะทับร่างพวกเขากลับหยุดนิ่งกลางอากาศด้วยอักขระที่เขาวาดขึ้นเพียงชั่วพริบตา "เจ้าสร้างโลกขึ้นมาใหม่ในขณะที่โลกเดิมกำลังจะพังทลาย?" เหมยซูอุทานด้วยความตกตะลึง "ไม่ใช่การสร้างใหม่" หลี่เฟยยิ้มบางๆ แววตาคมกริบดุจมีดโกน "คือการเปิดประตูต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นจากความมืดภายนอกถ้ำที่พังทลาย เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาภายใต้ไอสังหารที่เย็นเยียบจนหิมะก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ใบหน้าที่หลี่เฟยจำได้ไม่มีวันลืมปรากฏชัดขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน "ช่างเป็นความทรงจำที่น่ารื่นรมย์เสียจริง เจ้าคิดว่าเจ้าจะได้รับอนุญาตให้รื้อฟื้นมันขึ้นมาโดยที่ข้าไม่รู้ตัวเชียวหรือ หลี่เฟย?" จักรพรรดิเทพเทียนหยางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า สายตาของเขามองผ่านร่างหลี่เฟยไปราวกับมองผ่านมดปลวก ในมือของเขามีม้วนคัมภีร์อักขระโบราณที่ส่องแสงสีเลือด ซึ่งเป็นอาวุธชนิดเดียวที่สามารถลบเลือนตัวตนของนักสร้างค่ายกลให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ได้ตลอดกาล หลี่เฟยไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเดินไปข้างหน้า สองตาประสานกับศัตรูคู่อาฆาตด้วยความนิ่งสงบที่ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงัก "ข้าไม่ได้คิดจะรื้อฟื้นมันเพื่อความบันเทิง เทียนหยาง" หลี่เฟยเอ่ยพลางคลี่ม้วนกระดาษเปล่าในแขนเสื้อออกมา "ข้ากำลังจะเริ่ม 'ขั้นตอนสุดท้าย' ของการรื้อถอนสวรรค์ที่เจ้าครอบครองอยู่ต่างหาก" คัมภีร์ในมือเทียนหยางพลันระเบิดแสงสีเลือดที่รุนแรงจนมิติรอบข้างฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ทว่าในวินาทีที่แสงนั้นกำลังจะกลืนกินร่างของหลี่เฟย อักขระนับหมื่นที่หลี่เฟยวาดทิ้งไว้ทั่วแผ่นดินเมื่อหลายเดือนก่อนพลันส่องสว่างขึ้นพร้อมกันทั่วทุกทิศทางของอาณาจักร ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปราชญ์อักขระผู้ไร้พ่ายในตอนนี้ด้วยกันนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ