ยันต์กระดาษพลิกฟ้า

“เจ้าคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะช่วยชีวิตเจ้าได้งั้นหรือ หลี่เฟย?” เสียงของจางเหว่ย ศิษย์พี่ใหญ่แห่งหอคอยทัณฑ์สวรรค์ดังสนั่นท่ามกลางฝุ่นควันที่ยังไม่จางหาย เขาเป็นชายร่างยักษ์ ผิวคล้ำเหมือนเหล็กกล้ากล้ามเนื้อแต่ละส่วนปูดโปนด้วยพลังลมปราณที่ฝึกฝนจนถึงขั้นบ่มเพาะระดับหลอมรวมจิต กองทหารสำนักนับร้อยยืนเรียงแถวปิดล้อมปากถ้ำไว้อย่างแน่นหนา ประกายหอกเงินวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่เริ่มคล้อยต่ำลง หลี่เฟยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ดวงตาเรียวคมกริบกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าราวกับกำลังมองดูฝูงมดที่กำลังเดินเข้าหาความตาย มือขวาของเขายกขึ้นแตะที่ริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะกัดปลายนิ้วชี้จนเลือดสีแดงสดซึมออกมา “จางเหว่ย...” หลี่เฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากังวานก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่า อย่าเข้ามาในอาณาเขตที่ข้าขีดเส้นไว้” “อาณาเขตงั้นรึ? พลังกระจอกๆ ของเจ้ามันก็แค่ของเล่นเด็ก!” จางเหว่ยคำรามก้อง ก่อนจะพุ่งร่างเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือเสียง พลังลมปราณสีฟ้าครามระเบิดออกจากฝ่ามือ หวังจะกดทับร่างของหลี่เฟยให้แหลกคามือในคราวเดียว ทหารรอบข้างต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความสะใจ พวกเขามองเห็นภาพหลี่เฟยถูกฝ่ามือยักษ์บดขยี้จนกลายเป็นกองเลือด ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือของจางเหว่ยห่างจากอกของหลี่เฟยเพียงสามนิ้ว โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง หลี่เฟยสะบัดนิ้วที่เปื้อนเลือดกลางอากาศอย่างรวดเร็ว เส้นสายอักขระสีทองอร่ามพลันปรากฏขึ้นราวกับมีชีวิต มันไม่ได้ถูกเขียนลงบนกระดาษ แต่มันถูกเขียนลงบน ‘อากาศ’ ที่ล้อมรอบตัวเขา *ฟึ่บ!* เสียงของอากาศที่สั่นสะเทือนดังขึ้นเบาๆ ยันต์อักขระที่เกิดจากเลือดของหลี่เฟยขยายตัวออกเป็นวงกลมสลักลวดลายซับซ้อนประหนึ่งดวงตาของเทพเจ้า จางเหว่ยที่กำลังพุ่งตัวมากลับชะงักกึก กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาแข็งค้างราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดไว้อย่างแน่นหนา “นี่มันวิชาอะไรกัน!” จางเหว่ยเบิกตากว้าง เส้นเลือดตามลำคอปูดโปน พยายามดิ้นรนแต่กลับทำได้เพียงสั่นไหว “ค่ายกลดาราไร้ลักษณ์” หลี่เฟยกล่าวเบาๆ ขณะที่เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปหาจางเหว่ย “เมื่อเจ้าก้าวเข้ามาในพื้นที่ของข้า เจ้าก็ไม่ใช่คนเดินหมากอีกต่อไป... แต่เจ้าคือตัวหมากที่ข้าเป็นคนกำกับ” หลี่เฟยแตะปลายนิ้วลงบนหน้าผากของจางเหว่ยเบาๆ “ไปพักผ่อนเถอะ” *เปรี้ยง!* คลื่นพลังมหาศาลจากอักขระกลางอากาศกระแทกเข้าใส่ร่างของจางเหว่ยอย่างจัง ร่างที่แข็งแกร่งประดุจเหล็กกล้ากระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบจั้งก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงถ้ำจนร้าวราน เลือดสีเข้มกระอักออกมาจากปากของเขา ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าทหารนับร้อยที่ทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ เพราะแรงกดดันจากค่ายกลที่หลี่เฟยวางไว้ครอบคลุมไปทั่วทั้งหุบเขา เหมยซูที่หลบอยู่หลังโขดหินข้างกายหลี่เฟยลอบยิ้ม เธอหยิบพู่กันกระดูกมังกรส่งให้ชายหนุ่มอย่างรู้ใจ “ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ใหญ่จะยังไม่เข็ดนะท่านพี่... จะให้ข้าจัดการพวกที่เหลืออย่างไรดี?” หลี่เฟยรับพู่กันมาถือไว้ในมือ สายตามองไปยังทหารนับร้อยที่เริ่มถอยกรูดด้วยความหวาดหวั่น “พวกเขาก็แค่เบี้ยที่ทำตามคำสั่ง” หลี่เฟยตอบพลางปาดเลือดบนนิ้วมาแต้มที่ปลายพู่กัน “แต่สิ่งที่น่าสนใจจริงๆ ไม่ใช่คนพวกนี้หรอก” เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งม่านเมฆสีครามกำลังม้วนตัวรวมกันเป็นวงกว้าง ความรู้สึกเย็นเยือกแล่นผ่านไขสันหลังของทุกคนในบริเวณนั้น ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันมืดมิดลงในพริบตา กลิ่นอายของอำนาจที่เหนือกว่าระดับมนุษย์กำลังกดทับลงมาจนพื้นดินสั่นสะเทือน จางเหว่ยที่นอนพะงาบๆ อยู่กับพื้นถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง “ท่าน... ท่านเจ้าสำนักตัดสินใจมาด้วยตัวเองหรือนี่?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังก้องไปทั่วทั้งขุนเขา ราวกับเสียงของเทพเจ้าที่พิพากษามดปลวก “หลี่เฟย... เจ้าบังอาจใช้อักขระต้องห้ามของตระกูลที่ล่มสลายไปแล้ว วันนี้ข้าในนามของตัวแทนจากสวรรค์ชั้นฟ้า จะลบชื่อของเจ้าออกไปจากโลกใบนี้เสีย” หลี่เฟยแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้มองไปที่ท้องฟ้า แต่มองไปยังห่อผ้าเก่าๆ ที่เหมยซูถืออยู่ ซึ่งภายในนั้นคือ ‘อักขระชิ้นสุดท้าย’ ที่เขาเพิ่งจารึกเสร็จเมื่อคืนนี้ “ท่านมาถึงที่นี่เร็วกว่าที่ข้าคาดไว้เล็กน้อย” หลี่เฟยกระซิบเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันไปหาเหมยซู “เริ่มแผนสำรองได้” ในขณะที่เงาดำร่างหนึ่งกำลังจะร่อนลงสู่พื้นดินเบื้องหน้าหลี่เฟย พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขากลับเกิดรอยแยกสีทองสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งเดิม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ