ความอดทนคืออาวุธ

"ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าสามลมหายใจ หากยังไม่ลดอาวุธลง... ข้าจะถือว่านั่นคือการประกาศศึกต่อหน้าบัลลังก์เทพเทียนหยาง" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของแม่ทัพสวรรค์ ‘จ้าวเฟิง’ กังวานไปทั่วโถงศิลาหยกเบื้องหน้าหลี่เฟยกับเหมยซูที่ซ่อนกายอยู่ในเงาไม้พันปี ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะกรีดอากาศจนขาดสะบั้น ผู้อาวุโสจากสามนิกายยักษ์ใหญ่ที่เคยเป็นพันธมิตรของจักรพรรดิเทพเทียนหยาง กลับกำลังหันคมดาบเข้าหากันเองด้วยความระแวง หลี่เฟยหรี่ตาลง มองดูความแตกแยกที่เขาวางหมากไว้เมื่อสามวันก่อนผ่าน ‘ยันต์มายาเงาสะท้อน’ ที่ปลูกฝังความระแวงลงในจิตใต้สำนึกของเหล่าผู้ฝึกตน มือเรียวยาวของเขาขยับผ่านอากาศเพียงเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นอักขระที่ซ่อนอยู่ในอากาศธาตุเบาๆ "คนเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องใช้พลังปราณแม้แต่หยดเดียวเพื่อทำลายล้างกันเอง" หลี่เฟยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในดวงตากลับแฝงความเย็นชาของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อติดกับ เหมยซูขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางไม่ได้ทำให้สมาธิของเขาไขว้เขว "ท่านวางแผนไว้แยบยลยิ่งนักหลี่เฟย... อักขระที่ท่านฝังไว้ในสุราที่พวกมันดื่มตอนงานเลี้ยงกระชับมิตร ไม่เพียงแต่ทำลายความอดทน แต่มันกำลังดึงเอาความโลภที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งจิตใจของพวกมันออกมา" "ความอดทนคืออาวุธที่แหลมคมที่สุดนะเหมยซู" หลี่เฟยตอบพลางจดจ้องไปยังจ้าวเฟิงที่เริ่มชักกระบี่ทองคำออกจากฝัก "คนที่ฉลาดที่สุดคือคนที่ไม่จำเป็นต้องลงมือ แต่ทำให้ศัตรูทำลายกันเองจนสิ้นชื่อ" กลางโถงศิลา ความวุ่นวายปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้อาวุโสสำนักกระบี่เมฆาคำรามด้วยความโกรธแค้น "เจ้ากล่าวหาว่าข้าขโมยเคล็ดวิชาของสวรรค์งั้นหรือ! จ้าวเฟิง! เจ้ามันก็แค่สุนัขรับใช้ที่จ้องจะกำจัดพวกเราเพื่อขึ้นรับตำแหน่งที่สูงขึ้น!" "เจ้ามันรนหาที่ตาย!" จ้าวเฟิงตะคอก ดาบในมือฟาดฟันเป็นคลื่นพลังมหาศาลทลายเสาหยกจนแตกกระจาย แรงปะทะสะเทือนไปถึงจุดที่หลี่เฟยซุ่มอยู่ แต่นั่นเป็นไปตามที่เขาคำนวณไว้ทุกประการ หลี่เฟยไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแต่ใช้นิ้วเขียนอักขระกลางอากาศ เติมเชื้อไฟแห่งความระแวงเข้าไปอีกนิด แรงกดดันของค่ายกลที่เขาวางไว้พุ่งเป้าไปที่จ้าวเฟิงโดยตรง ทำให้แม่ทัพสวรรค์ผู้นี้เข้าใจไปเองว่าพันธมิตรของเขากำลังใช้ ‘วิชาต้องห้าม’ ลอบโจมตี "พวกมันกำลังจะฆ่ากันตายในไม่ช้า" เหมยซูมองภาพความพินาศเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน "แต่ถ้าจักรพรรดิเทพเทียนหยางรู้ตัวว่านี่เป็นฝีมือท่าน..." "เขารู้ตัวตั้งแต่วันที่เขาสังหารตระกูลข้าแล้วล่ะ" หลี่เฟยตอบเสียงเรียบ สีหน้ายังคงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี "การที่เขาไม่ลงมาจัดการด้วยตัวเองในทันที นั่นหมายความว่าเขากำลังรอ... รอให้ข้าปรากฏตัวด้วยความโกรธแค้นและขาดสติ แต่วันนี้ข้าจะมอบบทเรียนให้เขาได้เห็นว่า ความอดทนของข้านั้นลึกซึ้งเกินกว่าอำนาจสวรรค์ที่เขากำลังหวงแหน" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบโถงศิลาก็เปลี่ยนไป ความโกลาหลที่กำลังดุเดือดพลันหยุดชะงักลงราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดั่งขุนเขาดังขึ้นจากความมืดมิดด้านหลังของกลุ่มผู้อาวุโส ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่บุคคลผู้หนึ่งที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า นั่นไม่ใช่จ้าวเฟิง และไม่ใช่จักรพรรดิเทพ "ข้าบอกพวกเจ้าแล้วว่าการสู้รบกันเองรังแต่จะทำให้เสียเวลา" ชายชราในชุดคลุมสีเทาหม่น ผู้ที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับหลี่เฟยถึงเจ็ดส่วนกล่าวขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุก "เพราะสุดท้ายแล้ว... เจ้าของงานเลี้ยงตัวจริงกำลังรอพวกเจ้าอยู่ในกรงขังแห่งอักขระนี้ต่างหาก" หลี่เฟยที่ซ่อนตัวอยู่ถึงกับชะงัก ร่างกายเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อเห็นบุคคลนั้น ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "ท่านพ่อ... ท่านยังมีชีวิตอยู่?" หลี่เฟยพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเบาหวิวราวกับจะแตกสลาย ทว่าในวินาทีถัดมา ชายชราคนนั้นก็หันมาทางจุดที่หลี่เฟยซ่อนตัวอยู่ พร้อมกับส่งยิ้มที่แฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นทำลายค่ายกลพรางกายของหลี่เฟยทิ้งในคราเดียว! "มาสิเจ้าลูกชาย... ถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ตระกูลหลี่ได้ทำลายไว้กับสวรรค์เสียที" การพบกันครั้งแรกในรอบสิบปีในสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุด หลี่เฟยจะรอดพ้นจากกับดักที่เขาวางไว้เองได้อย่างไร ในเมื่อศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เขาตามหามาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมาธิในการอ่านร่วมกับผมมาถึงบทนี้นะครับ หมึกทองคำข้ามภพ