ล้อมจับมังกรเพลิง

"จงหยุดความคิดที่จะใช้กำลังพิชิตมันเสียเถอะเหมยซู เพราะมังกรเพลิงดาราตัวนี้... มันไม่ได้มีไว้ให้เราสังหาร แต่มันมีไว้ให้เรา 'ใช้งาน'" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ดวงตาของเขายังคงจดจ้องไปยังใจกลางหุบเขาอัคคีที่ร้อนระอุจนอากาศบิดเบี้ยว สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวสำหรับเขา แต่มันคือเตาหลอมพลังงานขนาดมหึมาที่ธรรมชาติบรรจงสร้างขึ้น เหมยซูที่ยืนอยู่ข้างกายกระชับผ้าคลุมกันไฟแน่น คิ้วเรียวขมวดมุ่น "เจ้าจะบ้าหรือหลี่เฟย? เปลวเพลิงนั่นหลอมละลายได้แม้กระทั่งอาวุธระดับวิญญาณ ต่อให้เจ้ามีอักขระพันชั้น ก็มิอาจทนทานต่ออานุภาพการทำลายล้างของมังกรเพลิงที่จำศีลมานับพันปีได้หรอกนะ" หลี่เฟยไม่ได้โต้ตอบทันที เขาหยิบปากกาพู่กันวิญญาณด้ามหยกสลักลายมังกรขึ้นมา สะบัดข้อมือเพียงแผ่วเบา กลางอากาศปรากฏเส้นสายสีทองพุ่งวาบสลับซับซ้อนราวกับใยแมงมุมที่ถักทอด้วยกฎเกณฑ์ของฟ้าดิน "ข้าไม่ได้บอกว่าจะทนทาน ข้าบอกว่าจะ 'เปลี่ยน' มันต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณก็ดังขึ้น มังกรเพลิงดาราพุ่งทะยานขึ้นจากลาวาเบื้องล่าง เกล็ดของมันราวกับทองคำที่หลอมละลาย ทุกจังหวะการขยับปีกคือพายุเพลิงที่เผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน หลี่เฟยไม่ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เท้าของเขาเหยียบลงบนจุดยุทธศาสตร์ที่คำนวณไว้แม่นยำดุจเครื่องจักร "เหมยซู ส่งยันต์โล่สุญญตามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เหมยซูรีบดีดนิ้ว ส่งแผ่นยันต์สีเงินวาววับให้ หลี่เฟยรับมันมาได้ในจังหวะที่หัวของมังกรเพลิงพุ่งเข้ามาพอดี เปลวเพลิงสีครามเข้มจากปากมังกรแผดเผาเข้ามาเหมือนแม่น้ำแห่งความตาย ทว่าเมื่อกระทบกับเส้นสายอักขระสีทองที่หลี่เฟยวางไว้ล่วงหน้า พลังทำลายล้างนั้นกลับไม่ได้ระเบิดออก แต่มันถูก 'ดึงดูด' เข้าสู่ศูนย์กลางค่ายกลดั่งน้ำที่ไหลลงสู่ร่องระบาย "วิชาอักขระสลับขั้วเพลิง... เจ้าอ่านคัมภีร์ต้องห้ามเล่มนั้นไปถึงขั้นไหนกันแน่?" เหมยซูอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง หลี่เฟยไม่ได้ตอบ ร่างกายของเขาสั่นไหวจากการควบคุมพลังงานมหาศาลที่ไหลผ่านร่างกาย เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม แต่ใบหน้ายังคงเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง "ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้น... จับตาดูให้ดี นี่คือวิธีการทำให้มังกรเพลิงต้องยอมจำนนด้วย 'ความหิวโหย' ของอักขระข้า" เขาตวัดพู่กันวาดอักขระ 'ผนึกสูบ' กลางอากาศด้วยความเร็วที่ตาเปล่าไม่อาจตามทัน พลังเพลิงมหาศาลที่ควรจะฆ่าคนได้นับหมื่นกลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นลูกแก้วเพลิงสีใสบริสุทธิ์ ลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าหลี่เฟย มังกรเพลิงที่เคยเกรี้ยวกราดเริ่มส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายของมันเริ่มซีดจางลงเมื่อพลังงานทั้งหมดถูกสูบออกไปโดยระบบอักขระที่หลี่เฟยสร้างขึ้น แต่นี่ไม่ใช่จุดจบ ในจังหวะที่หลี่เฟยกำลังจะปิดค่ายกลเสร็จสิ้น จิตสังหารที่เยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็พุ่งผ่านอากาศมา กระแทกเข้าที่ไหล่ของเขาจนเกือบเสียหลัก "ผู้ใด!" หลี่เฟยตวาด สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้าน ท่ามกลางม่านเพลิงที่ค่อยๆ มอดดับลง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของหน้าผา เป็นบุรุษในชุดขาวสะอาดสะอ้านที่ดูไม่เข้ากับความสกปรกของหุบเขาแห่งนี้ บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "ปราชญ์อักขระผู้ไร้พ่าย... ช่างเป็นชื่อที่น่าเกรงขามยิ่งนัก แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ก่อนที่เจ้าจะกำเนิดมาในโลกนี้ 'มังกรเพลิงดารา' ตัวนี้ ถูกตระกูลหลี่มอบหมายให้เป็น 'ผู้เฝ้าประตู' สุสานบรรพชน... และตอนนี้ เจ้ากำลังทำลายตราประทับแห่งเทพเทียนหยางที่ข้าเพิ่งจะซ่อมแซมเสร็จไปเมื่อครู่" หลี่เฟยชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เมื่อเงาของบุรุษผู้นั้นชัดเจนขึ้น เขาจึงจำได้แม่นยำว่านั่นคือ 'แม่ทัพสวรรค์ผู้คุมกฎ' คนที่เคยนำกองทัพเทพมาล้อมจวนตระกูลของเขาในคืนที่ฝนเลือดตกหนักเมื่อสิบปีก่อน "เจ้า... เจ้ายังไม่ตาย" หลี่เฟยแค่นเสียงลอดไรฟัน พลังในมือที่เคยควบคุมมังกรเพลิงเริ่มแปรปรวน แม่ทัพสวรรค์แสยะยิ้ม ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ฝ่ามือของเขากำลังสั่นไหวด้วยพลังเทพที่เข้มข้นจนค่ายกลรอบตัวหลี่เฟยเริ่มแตกร้าว "ข้าไม่ได้มาเพื่อสังหารเจ้าคนเดียวหรอกนะหลี่เฟย แต่ข้ามาเพื่อเตือนว่า... ค่ายกลที่เจ้ากำลังวางอยู่ตอนนี้ จริงๆ แล้วมันคือ 'กุญแจ' ที่เจ้ากำลังไขประตูห้องขังของ 'บางสิ่ง' ที่น่ากลัวกว่าเทพเทียนหยางเสียอีก" เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้ว: ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปราชญ์อักขระผู้ไร้พ่ายในตอนนี้ด้วยกันนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ