คำลวงของเซียนอมตะ

"ท่านอ้างว่าเป็นตัวแทนของสวรรค์ แต่กลิ่นไอหยินที่คละคลุ้งออกมาจากร่างกายท่าน กลับบอกข้าว่าท่านเพิ่งผ่านการสังเวยดวงวิญญาณเด็กทารกมาไม่เกินสามชั่วยาม... ท่านเซียนผู้สูงส่ง หรือว่าท่านคือ 'ปีศาจ' ในคราบนักบุญกันแน่ครับ?" หลี่เฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือขวาของเขายังคงถือพู่กันขนสัตว์ป่าจุ่มหมึกชาดนิ่งค้างอยู่เหนือม้วนกระดาษหนังมังกร สายตาของเขาไม่ได้มองผู้ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความเกรงกลัว แต่กลับมองทะลุผ่านปราณเซียนปลอมๆ ที่คนผู้นั้นจงใจแผ่ออกมาเพื่อข่มขวัญผู้คน บุรุษวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองรูปเมฆา—ผู้ที่ผู้คนในเมืองชายแดนต่างเรียกขานว่า 'นักพรตเทียนอวี้' ผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน—ชะงักฝีเท้าลงทันที ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาบัดนี้บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดั่งหน้ากากที่สวมไว้ "วาจาของเจ้าช่างอัปมงคลนัก หลี่เฟย" นักพรตเทียนอวี้กล่าว น้ำเสียงนั้นกังวานดุจระฆังทองคำ หากแต่แฝงด้วยกระแสสังหารที่บีบคั้นอากาศรอบข้างให้หนักอึ้ง "ข้ามาที่นี่เพื่อนำทางพวกเจ้าสู่ความหลุดพ้นจากทุกข์เข็ญ แต่เจ้ากลับเลือกที่จะใช้ปากพล่อยทำลายความศรัทธาของชาวเมือง เจ้าปรารถนาจะให้ตระกูลที่เหลืออยู่ของเจ้าล่มสลายซ้ำสองงั้นรึ?" เหมยซูที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่เฟยขยับตัวเข้าใกล้ แขนเสื้อของนางแอบสะกิดที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าค่ายกลที่นางเตรียมไว้ในกระเป๋าห้วงมิติเริ่มสั่นไหว ผิดปกติวิสัย นางสัมผัสได้ว่าในรัศมีสามสิบก้าวนี้ มีอักขระดักซุ่มที่ไม่ได้มาจากฝีมือของหลี่เฟยซ่อนตัวอยู่ หลี่เฟยแค่นหัวเราะในลำคอ "ความศรัทธาที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อของผู้อื่น ข้าขอไม่รับไว้ดีกว่าครับ อีกอย่าง... ท่านบอกว่าท่านมาเพื่อนำทางข้า แต่เหตุใดค่ายกล 'ดักจับอสรพิษ' ที่ท่านฝังไว้ใต้พื้นอิฐลายปลาคาร์ฟถึงได้มีไอสังหารรุนแรงนักเล่า? หรือว่าในวิถีเซียนของท่าน การต้อนรับแขกคือการส่งเขาไปปรโลก?" นักพรตเทียนอวี้หรี่ตาลง แววตาคมกริบดุจมีดโกน "ในเมื่อเจ้าฉลาดนัก ก็จงตายไปพร้อมกับความฉลาดนั้นเถิด" ทันทีที่สิ้นคำ รัศมีสีทองรอบกายของนักพรตก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจหมึกพิษ อักขระนับร้อยที่ซ่อนอยู่ตามมุมห้องพุ่งขึ้นมาราวกับงูพิษที่กระหายเลือด เป้าหมายของพวกมันมีเพียงจุดเดียวคือขั้วหัวใจของหลี่เฟย หลี่เฟยไม่ได้ขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่สะบัดพู่กันในมือทิ้งไว้กลางอากาศ เส้นหมึกสีทองพุ่งกระจายออกเป็นวงแหวนสมมาตร "เคล็ดวิชาสะท้อนดารา: ย้อนรอยกรรม!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ค่ายกลดักจับอสรพิษที่นักพรตวางไว้จะหมุนย้อนกลับทิศทาง อักขระสีดำที่ควรจะสังหารหลี่เฟยกลับพุ่งเข้าใส่นักพรตเทียนอวี้อย่างจังจนร่างของเขาปลิวไปกระแทกกับผนังห้องจนร้าวฉาน "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร! นี่มันวิชาอักขระโบราณที่สาบสูญไปแล้วนี่!" นักพรตกระอักเลือดสีดำออกมา สายตามองหลี่เฟยด้วยความหวาดกลัวที่ปนกับความเคียดแค้น หลี่เฟยเดินเข้าไปหาช้าๆ น้ำเสียงของเขายังคงสุภาพและเย็นเยียบ "สิ่งที่ท่านเรียกว่าความศรัทธา แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงบันไดให้ท่านไต่ขึ้นไปหาจักรพรรดิเทพเทียนหยาง ท่านทำงานให้มันมานานเท่าไหร่แล้ว? ห้าสิบปี? หรือตั้งแต่วันที่ครอบครัวของข้าต้องดับสูญเพราะ 'บัญญัติสวรรค์' ที่ท่านอ้างถึง?" นักพรตเทียนอวี้หัวเราะลั่น เสียงนั้นแหบพร่าและบ้าคลั่ง "เจ้าคิดว่าตนเองชนะงั้นรึ? จักรพรรดิเทพมองเห็นทุกสิ่ง! บัดนี้ 'ตราประทับแห่งสวรรค์' ได้ถูกประทับลงบนวิญญาณของเจ้าแล้วหลี่เฟย ต่อให้เจ้ามีวิชาอักขระล้ำเลิศเพียงใด เจ้าก็ไม่มีวันหนีพ้นความตายที่จะมาเยือนในยามที่ดวงจันทร์สีเลือดปรากฏ!" หลี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าผ่านช่องว่างของหน้าต่างที่แตกละเอียด ยามนี้แสงจันทร์ยามค่ำคืนกำลังถูกกลืนกินด้วยเงาประหลาดที่ค่อยๆ เปลี่ยนสีสันให้กลายเป็นสีแดงชาดเข้มข้น "เหมยซู ถอยออกไป!" หลี่เฟยตะโกนขึ้นทันที เมื่อเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากชั้นฟ้าเหนือศีรษะ ไม่ใช่ปราณเซียนธรรมดา แต่มันคือจิตสังหารจากตัวตนระดับสูงที่เฝ้ามองลงมาโดยตลอด รอยสักอักขระที่ข้อมือของหลี่เฟยเริ่มเปล่งแสงสีขาวแสบตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างดุจมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง ท่ามกลางมวลอากาศที่บิดเบี้ยว ร่างของบุรุษผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ผิวพรรณของเขาผุดผ่องดุจหยกขาว ดวงตาสีทองที่ไร้ซึ่งความรู้สึกทอดมองลงมายังหลี่เฟยดั่งมองมดปลวกที่กำลังดิ้นรน "พบกันอีกครั้งนะ... บุตรแห่งความพินาศ" เสียงนั้นไม่ได้มาจากปาก แต่มันดังขึ้นโดยตรงในสมองของหลี่เฟย ทำให้เขาทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความยากลำบาก หลี่เฟยเงยหน้าขึ้น สบตากับร่างนั้นด้วยรอยยิ้มที่ยังคงความสงบ แม้เลือดจะไหลซึมจากมุมปาก "ในที่สุดท่านก็อดใจไม่ไหวที่จะต้องลงมาขยี้มดปลวกด้วยมือตนเองสินะครับ... จักรพรรดิเทพเทียนหยาง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปราชญ์อักขระผู้ไร้พ่ายในตอนนี้ด้วยกันนะครับ หมึกทองคำข้ามภพ