เจาะทะลวงประตูสวรรค์

"หากความหนาแน่นของศิลาค้ำฟ้าเบื้องหน้า คือความพินาศของพวกเรา เจ้าคงคำนวณผิดพลาดไปแล้วกระมัง... เหมยซู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหุบเหวสุญญะ หลี่เฟยยืนนิ่งสงบ ประหนึ่งรูปปั้นหินสลักแห่งกาลเวลา ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนประกายแสงสีทองจางๆ จากปลายเข็มอักขระในมือขวา สรรพเสียงรอบกายราวกับถูกดูดกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงของจักรพรรดิเทพเทียนหยางที่สั่นสะท้อนมาจากอีกฟากฝั่งของมิติ หุบเหวสุญญะในยามนี้ไม่ได้ว่างเปล่า หากแต่ถูกอัดแน่นด้วยโครงข่ายพลังงานสีม่วงเข้ม ประตูมิติโบราณที่ได้รับการขนานนามว่าแข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์สามภพ ปรากฏตระหง่านเบื้องหน้า มันคือสิ่งกีดขวางชิ้นสุดท้ายที่คั่นกลางระหว่างการล้างแค้นของตระกูลหลี่กับการทวงคืนความยุติธรรม เหมยซูขยับกายเข้าใกล้เล็กน้อย กลิ่นอายหอมจางๆ ของดอกเหมยหิมะผสมกับกลิ่นไอความเย็นยะเยือกของอาคมลอยแตะนาสิก นางกวาดสายตามองรอยแยกของมิติที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความวิตกกังวล แม้ภายนอกนางจะดูเยือกเย็นและสง่างามสมกับตำแหน่งธิดาเจ้าสำนักเร้นลับ แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมก็บ่งบอกถึงความกดดันมหาศาลที่แบกรับอยู่ "พี่หลี่..." เหมยซูเอ่ยเสียงแผ่วเบา ขณะใช้พัดหยกในมือปัดเป่ากระแสลมปราณที่ตีกลับมาร1ระลอก "ค่ายกลสะท้อนสุริยะของเทียนหยางกำลังผสานเข้ากับผนึกสวรรค์ชั้นเก้า หากเราเจาะทะลวงผ่านไปไม่ได้ภายในสามลมหายใจ แรงสะท้อนจะย้อนกลับมาเผาผลาญเส้นชีพจรลมปราณของท่านจนแหลกสลายเป็นจุล... ท่านแน่ใจแล้วหรือกับวิถีนี้?" หลี่เฟยไม่ตอบคำทันที เขาเพียงแต่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจแต่ไร้ความเย่อหยิ่ง "ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน เหมยซู... เทียนหยางคิดว่าการใช้ศิลาค้ำฟ้าหลอมรวมกับกฎเกณฑ์สวรรค์จะทำให้ประตูนี้ไร้เทียมทาน แต่เขาลืมไปสิ่งหนึ่ง" หลี่เฟยหันไปมองสหายร่วมเป็นร่วมตาย สายตาคู่นั้นลุ่มลึกราวกับห้วงสมุทร "ทุกสิ่งที่มนุษย์สร้าง ย่อมมีช่องโหว่ที่มนุษย์สามารถทำลายได้เสมอ และอักขระโบราณที่บรรพบุรุษตระกูลหลี่ทิ้งไว้ ไม่ได้มีไว้เพื่อยอมจำนนต่อกฎสวรรค์ แต่มีไว้เพื่อเขียนมันขึ้นมาใหม่" สิ้นคำ หลี่เฟยก็สะบัดข้อมือขวาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ เข็มอักขระเล่มแรกสีทองอร่ามพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกมิติกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก *ฉึบ!* เข็มเล่มแรกปักกลงบนจุดศูนย์กลางของประตูมิติพอดี ราวกับเข็มเงินที่ปักลงบนจุดชีพจรของมนุษย์ ทันใดนั้น โครงข่ายพลังงานสีม่วงเข้มที่เคยแผ่ซ่านอย่างไร้เทียมทานก็ชะงักกึก รอยร้าวขนาดเล็กเท่าเส้นผมปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องกังวานจากเบื้องบน ราวกับเทพเจ้ากำลังพิโรธ "อวดดีนัก เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!" เสียงคำรามก้องสะท้อนผ่านประตูมิติออกมา เป็นเสียงของจักรพรรดิเทพเทียนหยางที่แฝงไปด้วยจิตสังหารรุนแรง แรงกดดันระดับเซียนขั้นสูงสุดแผ่ซ่ายจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของหลี่เฟยและเหมยซูแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงโน้มถ่วงรอบตัวเพิ่มขึ้นนับร้อยเท่าจนร่างของเหมยซูทรุดฮวบลงไปครึ่งเข่า นางพยายามใช้พัดหยกค้ำยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง ทว่ากระแสลมปราณกลับตีกลับจนกระอักโลหิตสีแดงสดออกมาคำโต "เหมยซู!" หลี่เฟยขยับกายอย่างรวดเร็วราวกับภูตพราย เขาพุ่งเข้าไปประคองร่างบางพร้อมกับถ่ายทอดลมปราณอักขระสีทองเข้าไปในแผ่นหลังของนางเพื่อคุ้ม "ข้า... ข้าไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย... ข้าไม่เป็นไรครับ" เหมยซูฝืนยิ้ม แม้ริมฝีปากจะเปื้อนคราบโลหิต "ท่านรีบลงมือเถอะ แรงกดดันกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้ว" หลี่เฟยพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองค่ายกลเบื้องหน้าอีกครั้ง สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูง คำนวณทิศทางการไหลเวียนของลมปราณสวรรค์และจุดอ่อนของประตูมิติในระดับไมครอน *นี่ไม่ใช่เวลามาลังเล* หลี่เฟยคิดในใจ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วมือเรียวยาวดึงเข็มอักขระอีกเจ็ดเล่มออกมาจากแหวนมิติ เข็มทั้งเจ็ดลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ เปล่งแสงเรืองรองเจิดจ้าแข่งกับความมืดมิดของหุบเหว "วิถีอักขระเจ็ดดาว... ทลายสวรรค์!" หลี่เฟยสะบัดมือรัวเร็ว เข็มทั้งเจ็ดพุ่งทะยานออกไปในทิศทางที่แตกต่างกัน ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ตำแหน่งวิกฤต *ฉาด! ฉาด! ฉาด! ฉาด! ฉาด! ฉาด! ฉาด!* เสียงเข็มอักขระปักลงบนประตูมิติดังติดต่อกันเจ็ดครั้งเจ็ดครา ทุกครั้งที่เข็มปักลงไป รอยร้าวบนประตูมิติก็ขยายวงกว้างขึ้นอย่างน่ากลัว ลายเส้นอักขระโบราณสีทองเริ่มสطعสว่างแข่งขันกับพลังสีม่วงของเทียนหยาง พื้นที่รอบด้านบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นสุญญากาศขนาดเล็กที่ดูดกลืนทุกสิ่งเข้าไป "เป็นไปไม่ได้! ประตูมิติของข้าสร้างจากหินบรรพกาล ทำไมมันถึง..." เสียงของเทียนหยางที่ดังลอดออกมาเริ่มมีความตระหนกเจือปน ความมั่นใจท่วมท้นในคราแรกเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขารับรู้ได้ว่าพลังอำนาจที่ตนสะสมมานับหมื่นปี กำลังถูกเข็มเล่มเล็กๆ เจาะทะลวงจนแทบพังทลาย หลี่เฟยไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามได้ตั้งตัว เขาประสานอินด้วยมือซ้าย ท่องคาถาอักขระโบราณที่สืบทอดมาในตระกูลเสียงเบาแต่ทรงพลัง "เปิด!" สิ้นคำประกาศิตของปราชญ์อักขระไร้พ่าย เข็มอักขระทั้งเจ็ดก็ระเบิดแสงเจิดจ้าจนสว่างวาบทั่วทั้งหุบเหวสุญญะ ประตูมิติที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนที่เสียงระเบิดกึกก้องราวกับฟ้าผ่าจะดังขึ้น *ตูมมมมม!* เศษซากพลังงานสีม่วงกระจายตัวออกไปทุกทิศทุกทาง แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของหลี่เฟยและเหมยซูถอยหลังไปหลายสิบก้าว ทั้งสองคนยืนหยัดต้านทานแรงปะทะจนฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เมื่อควันจางลง ประตูมิติที่เคยปิดตายก็ปรากฏรอยแยกขนาดใหญ่พอให้คนเดินผ่านได้ แสงสว่างสีทองนวลจากดินแดนสวรรค์ชั้นฟ้าสาดส่องลงมายังเบื้องล่าง เป็นสัญญาณของการเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือน เหมยซูปาดคราบเลือดที่มุมปาก นางมองรอยแยกเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจและตื่นตะลึง นางหันมามองชายหนุ่มข้างกายผู้ซึ่งยืนนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสื้อผ้าของเขาแม้จะมีรอยขาดเล็กน้อย แต่แผ่นหลังนั้นยังคงกว้างใหญ่และน่าพึ่งพิงเสมอ "พวกเราทำสำเร็จแล้ว... พี่หลี่" เหมยซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย หลี่เฟยไม่ได้เอ่ยคำใดตอบรับ เขาก้มมองฝ่ามือตนเองที่ยังมีไอพลังงานสีทองหลงเหลืออยู่ สายตาของเขาทอดยาวผ่านรอยแยกมิติไปยังปราสาททองคำเบื้องบน ที่ซึ่งจักรพรรดิเทพเทียนหยางกำลังรอคอยการมาเยือนของเขาด้วยความหวาดหวั่น ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมหุบเหวอีกครั้ง ลมหายใจของหลี่เฟยก็สะดุดกึก รอยยิ้มที่มุมปากของเขาหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเคร่งเครียดที่หาได้ยากยิ่ง ไอพลังงานสีดำสนิทสายหนึ่ง... ไอพลังงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายและคำสาปโบราณที่สาบสูญไปเมื่อแสนปีก่อน ค่อยๆ Sซึมออกมาจากรอยแยกของประตูมิติที่เพิ่งถูกทำลายลง มันไม่ได้มาจากเทียนหยาง แต่มาจากความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่า... ลึกยิ่งกว่าสวรรค์ชั้นฟ้าเสียอีก และก่อนที่หลี่เฟยจะทันได้ส่งสัญญาณเตือนเหมยซู เสียงกระซิบแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกก็ดังขึ้นข้างหูของเขาทั้งสองคน *“ขอบใจที่ช่วยเปิดทางให้... เจ้าหนุ่มตระกูลหลี่”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมาธิในการอ่านร่วมกับผมมาถึงบทนี้นะครับ หมึกทองคำข้ามภพ