เข็มเงินทวงคืนความยุติธรรม

"หากท่านยังไม่ถอยออกไปสามก้าว ข้าเกรงว่าเข็มเงินเล่มนี้อาจจะพลาดไปฝังลงบนจุดตายของท่านแทนที่จะเป็นจุดชีพจรของฮูหยินใหญ่แทนนะคะ" เสียงราบเรียบดั่งสายน้ำเย็นจัดของไป๋จูหลานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในเรือนรับรองของจวนตระกูลไป๋ บรรยากาศกดดันจนบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจ สายตาคมกริบของไป๋จูหลานจ้องมองบ่าวรับใช้คนสนิทของฮูหยินใหญ่ที่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาขัดขวาง มือเรียวบางที่จับเข็มเงินสั่นไหวน้อยๆ ทว่ามั่นคงดั่งหินผา ฮูหยินใหญ่แห่งจวนไป๋นอนทอดกายอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร ใบหน้าซีดเผือดดุจกระดาษขาว ริมฝีปากเขียวคล้ำบ่งบอกถึงพิษร้ายที่หมอหลวงในเมืองหลวงต่างส่ายหน้าหนี ทว่าไป๋จูหลานมองปราดเดียวก็รู้ว่านี่ไม่ใช่แค่พิษธรรมดา แต่มันคือการวางยาอย่างประณีตผ่าน 'เครื่องหอมบุปผาจันทรา' ที่ฮูหยินโปรดปราน "เจ้า... เจ้าบังอาจนัก! ใครอนุญาตให้ลูกอนุชั้นต่ำเช่นเจ้ามาสะบั้นเข็มใส่ฮูหยินใหญ่!" แม่นมจางตวาดเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าพุ่งเข้ามาผลักจูหลานออกไป ทว่าวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบดั่งเงาพยัคฆ์ก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูเรือน ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทปักดิ้นทองรูปมังกรล้อมเมฆ ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างบอบบางของไป๋จูหลาน เฟิงอวี้เฉิน... ท่านอ๋องผู้กุมชะตาชีวิตของขุนนางทั้งราชสำนัก "ใครบังอาจขัดขวางการรักษาของว่าที่พระชายาข้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในภวังค์แห่งความตาย ไป๋จูหลานไม่แม้แต่จะหันไปมองนางรู้ดีว่าเขากำลังดูอยู่ แววตาของนางยังคงนิ่งสงบ ปลายนิ้วสัมผัสที่จุด 'เสินเชวี่ย' ของฮูหยินใหญ่ ก่อนจะแทงเข็มเงินลงไปอย่างแม่นยำด้วยความเร็วที่มองตามแทบไม่ทัน "ข้าไม่ได้ต้องการเป็นพระชายาของท่าน" จูหลานกล่าวตอบขณะที่หมุนเข็มเงินเบาๆ "ข้าเพียงต้องการทวงคืนตราประทับจวนและสิทธิ์ในการดูแลเรือนของท่านแม่คืนมา หากฮูหยินใหญ่รอดชีวิต... ท่านต้องให้ข้าในสิ่งที่ข้าต้องการ" เฟิงอวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับพราวระยับด้วยความถูกใจ เขาเดินเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษที่เย้ายวนและอันตราย "เจ้าช่างเจรจาต่อรองได้ถูกจังหวะนักจูหลาน... แต่เจ้าแน่ใจหรือว่าชีวิตคนตระกูลไป๋มีค่าพอที่จะให้ข้าออกหน้า" "สำหรับท่านมันอาจไร้ค่า แต่สำหรับข้า... มันคือความแค้นที่ต้องสะสาง" จูหลานกดเข็มลงลึกขึ้น ฮูหยินใหญ่กระตุกร่างเฮือกใหญ่ก่อนจะสำลักเลือดสีดำคล้ำออกมาเต็มถาดรอง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ฮูหยินใหญ่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยพร่ามัวกลับมาฉายความตระหนกเมื่อเห็นใบหน้าของจูหลาน "เจ้านั่นเอง... นังลูกอนุ..." จูหลานยิ้มเย็น ดึงเข็มเงินออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม "ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ใหญ่ ท่านต้องขอบคุณข้าที่ช่วยดึงท่านกลับมาจากยมโลก เพื่อที่ท่านจะได้เซ็นเอกสารคืนอำนาจให้ท่านแม่ของข้าเสียแต่โดยดี" เฟิงอวี้เฉินยืนกอดอกพิงเสาไม้ มองดูเหตุการณ์ด้วยความพึงพอใจราวกับกำลังดูละครเวทีที่สนุกที่สุดในชีวิต แต่แล้วรอยยิ้มของเขาก็หายไปเมื่อเห็นสายลับคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าเขา "ทูลท่านอ๋อง... พระสนมเอกซูส่งคนมาที่หน้าประตูจวน พร้อมกับพระราชโองการลับจากในวัง... เนื้อความกล่าวว่ามีผู้ลักลอบใช้โอสถต้องห้ามรักษาคนตาย หากพบตัวให้นำตัวไปขังคุกหลวงโดยไม่มีข้อยกเว้น" จูหลานชะงักมือที่กำลังเช็ดเข็มเงิน นางหันไปสบตากับเฟิงอวี้เฉิน ดวงตาคู่งามของนางไม่หลบเลี่ยง ในขณะที่ท่านอ๋องหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้จนร่างของทั้งคู่แทบชิดกัน "ดูเหมือนว่าความยุติธรรมที่เจ้าต้องการ จะต้องแลกด้วยการเป็นศัตรูกับคนทั้งวังหลังนะ จูหลาน" เฟิงอวี้เฉินกระซิบชิดใบหูของนาง เสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าอันตราย จูหลานคลี่ยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าเช่นนั้น ท่านอ๋อง... ท่านจะเลือกปกป้องคนผิด หรือจะร่วมมือกับข้าเผาตำหนักสนมเอกซูให้เป็นจุณดีล่ะคะ?" ในจังหวะนั้นเอง ประตูเรือนก็ถูกถีบออกอย่างแรง พร้อมกับกลุ่มทหารรักษาพระองค์ที่ถือหมายจับบุกเข้ามา ทว่าที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือผู้ที่เดินนำหน้าเข้ามาไม่ใช่คนของวังหลัง แต่เป็น 'ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้' ที่ถือกล่องไม้แกะสลักสีเลือดมาด้วยความเร่งรีบ "หยุดมือทุกคน! ท่านอ๋อง... ไป๋จูหลาน... ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านทั้งสองเข้าเฝ้าเป็นการด่วนที่สุด... เพราะพระสนมเอกซูเพิ่งทรงพระประชวรด้วยอาการเดียวกับฮูหยินใหญ่... และไม่มีใครในวังรักษาได้นอกจากสตรีที่ยืนอยู่ตรงนี้!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันลึกลับและเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปพร้อมกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!