แขกผู้มาเยือนจากอนาคต

เสียงสะท้อนของโลหะกระทบพื้นคอนกรีตดังขึ้นกังวาน ท่ามกลางห้องปฏิบัติการใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและน้ำยาทำความเย็น คินยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก แววตาสีเข้มสะท้อนตัวเลขชุดความน่าจะเป็นที่กำลังวิ่งพล่านบนจอโฮโลแกรม แสงสีฟ้าครามสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด นิ้วเรียวยาวของเขาขยับพิมพ์คำสั่งรีเซ็ตระบบไทม์ลูปครั้งที่สามร้อยสี่สิบสองอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปมีค่าเท่ากับลมหายใจของจักรวาล "ระบบกำลังคำนวณความเสี่ยง... ความเสี่ยงในระดับวิกฤต เกินกว่าร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้า" เสียงสังเคราะห์จากอัลกอริทึมพิทักษ์ดวงดาวดังเตือนขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเฉย แต่กลับสร้างความกดดันให้ผู้ฟังจนแทบหยุดหายใจ "รู้แล้วน่า ไม่ต้องเตือนซ้ำก็ได้" เซนเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยกประแจในมือเพื่อขันน็อตข้อต่อท่อความดัน ไหล่ของวิศวกรหนุ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้รอยยิ้มทะเล้นจะยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเพื่อลดความตึงเครียด แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นตานั้นกลับฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าลูปนี้พังอีกรอบ เราคงต้องไปเริ่มนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่ตอนที่กาแล็กซีทางช้างเผือกยังเป็นแค่ฝุ่นละอองแน่ๆ ครับคุณเพื่อน" คินไม่ตอบคำถามนั้น เขายังคงจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์เส้นกราฟเวลาที่บิดเบี้ยว สมองของเขาประมวลผลสถานการณ์ล่วงหน้าเป็นภาพจำลองนับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที ตรรกะและเหตุผลคือสิ่งเดียวที่คอยค้ำจุนสติของเขาไว้ท่ามกลางความโกลาหลเบื้องหน้า ทว่า ในจังหวะที่ระบบกำลังจะเข้าสู่กระบวนการเสถียรภาพ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืด บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* "เกิดอะไรขึ้นเซน แรงดันในห้องเครื่องหลักทำไมถึงพุ่งสูงขึ้นแบบนั้น!" คินหันไปตะโกนถามสหายร่วมรบ น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและเต็มไปด้วยความตื่นตัว "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ! ระบบควบคุมภายนอกถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด... ซึ่งพวกเราไม่มีสิทธิ์เข้าถึง!" เซนผุดลุกขึ้นยืนพรวด ประแจในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองตัวเลขบนหน้าจอหลักที่กำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว ยี่สิบสี่ชั่วโมง... นั่นคือเวลาที่เหลืออยู่ก่อนที่จุดเอกฐานจะระเบิดและกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนที่หนวกหู ประตูนิรภัยหนาเตอะที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ กลุ่มควันสีขาวจางๆ ไหลทะลักเข้ามาตามรอยแยก พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเดินผ่านม่านควันเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ คินหรี่ตาลง พยายามเพ่งมองผู้มาใหม่ผ่านแสงไฟสีแดงกระพริบ ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีเงินยวงสะท้อนแสงระยิบระยับ เส้นผมสีดำสนิทลู่ไปตามแรงลม และสิ่งที่ทำให้คินต้องชะงักงันคือนัยน์ตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าผ่านกาลเวลาอันยาวนาน แต่กลับฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง ดร.เอลาร่าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องปฏิบัติการ เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มทั้งสองด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ราวกับล่วงรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ "อาจารย์...?" เซนอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ปากอ้าค้างจนแทบจะกลืนกำปั้นลงไปได้ "อาจารย์หายตัวไปไหนมาตลอดสามวันในลูปนี้ครับ พวกเราตามหาแทบพลิกฐานข้อมูล" เอลาร่ายังไม่ตอบคำถามในทันที เธอปรายตามองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงผลการนับถอยหลัง 24 ชั่วโมง ก่อนจะหันมาสบตากับคินโดยตรง ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่เสียงสัญญาณเตือนภัย ราวกับเวลาในห้องนี้ถูกหยุดไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง "เธอกำลังใช้ตรรกะคำนวณหาทางรอดที่ไม่มีอยู่จริงใช่ไหม คิน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้น เธอเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุมทีละก้าว จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ห่างจากชายหนุ่มเพียงแค่เอื้อมมือ คินขบกรามแน่นเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ชอบให้ใครมาอ่านความคิด แต่แววตาของอาจารย์สาวกลับมองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าอัลกอริทึมใดๆ "ผมกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่มีประสิทธิภาพที่สุด เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ต้องวนซ้ำรอยเดิม" "ความน่าจะเป็นงั้นเหรอ..." เอลาร่ายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด "สิ่งที่เธอพยายามคำนวณด้วยสมการและตรรกะ มันถูกกำหนดไว้ให้ล้มเหลวตั้งแต่แรกแล้ว คิน" เซนขยับแว่นตาด้วยความงุนงง สลับมองหน้าอาจารย์กับเพื่อนสนิทไปมา "เดี๋ยวนะครับอาจารย์ หมายความว่ายังไงที่ว่าล้มเหลว? พวกเรากำลังจะร่วมมือกันแก้ไขมันไม่ใช่เหรอครับ" เอลาร่าหันไปมองวิศวกรหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาคิน สายตาของเธอลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง มือเรียวบางยื่น5นิ้วแตะลงบนแผงควบคุมหลักอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็เปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้น **[ตรวจพบการแทรกแซงจากไทม์ไลน์ภายนอก - สถานะ: วิกฤตระดับ SSS]** "ฟังให้ดีนะ คิน... อีกยี่สิบสี่ชั่วโมงข้างหน้า สิ่งที่จะทำลายล้างทุกสิ่งไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบอัลกอริทึม" เอลาร่ากระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของชายหนุ่ม "แต่มันคือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเธอเอง ที่จะเป็นคนเลือกระหว่างการรักษาจักรวาลนี้เอาไว้... กับการปล่อยให้ตัวตนของเธอหายไปตลอดกาล" คินนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยประยุกต์ใช้ตรรกะอย่างเฉียบคมกลับว่างเปล่าลงชั่วขณะเมื่อได้ยินคำเตือนนั้น ขณะที่เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS เริ่มส่งเสียงดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเงาลึกลับบางอย่างที่ปรากฏขึ้นบนจอเรดาร์ตรวจจับภายนอกฐาน... มันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยความเร็วสูง และเป้าหมายของมันก็คือห้องนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณเวลาและก้าวผ่านช่วงเวลาอันตึงเครียดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ