นาฬิกาทรายหยุดเดิน

"ถ้าตัวเลขในสมองของเธอยังคงแสดงผลเป็นสีแดงอมส้ม นั่นแปลว่าเรากำลังวิ่งเข้าหาความตายด้วยความเร็วแปดร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงนะครับ คิน" เสียงของ ดร.เอลาร่า เรียบนิ่งและเยือกเย็นราวกับอุณหภูมิภายในห้องควบคุมควอนตัม เธอยืนกอดอกพิงแผงควบคุมหลัก แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบกรอบแว่นทรง The Great Gatsby ของเธอจนสะท้อนประกายวับวาว ทว่าดวงตาสสีนิลคู่นั้นกลับซ่อนร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ผ่านการคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานับร้อยลูป ผม—คิน กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน แผงหน้าจอตรงหน้ากำลังกระพริบเตือนด้วยรหัสข้อผิดพลาดระดับวิกฤต *Error Code: Temporal Paradox - Loop Collapse in 03:00 Minutes* ในห้วงความคิดของผม ภาพจำลองความน่าจะเป็นนับพันฉายซ้ำอย่างรวดเร็วราวกับฟิล์มภาพยนตร์ความเร็วสูง ทุกเส้นทางจบลงด้วยการระเบิดของแกนพลังงานสเตียรอยด์-ซีโร่ และร่างที่ไร้วิญญาณของพวกเราทั้งสามคน "ผมรู้ครับอาจารย์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว นิ้วเรียวยาวทั้งสองข้างกำลังรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อป้อนอัลกอริทึมแก้ทาง "แต่ถ้าเราไม่กดรีเซ็ตระบบด้วยมือตอนนี้ แรงระเบิดจะฉีกกระชากมิติเวลาจนทำให้ลูปนี้ถูกล็อกถาวร... และพวกเราจะไม่มีโอกาสได้แก้ไขอะไรอีกเลยตลอดกาล" "เฮ้ๆ เดี๋ยวสิครับคุณเพื่อนรัก! ใจเย็นก่อน มืออย่าเพิ่งซนไปกดปุ่มสีแดงใหญ่นั่นนะเว้ย!" เซนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องควบคุม เสื้อกาวน์วิศวกรของเขายับยู่ยี่และมีคราบน้ำมันเครื่องเปรอะเปื้อนเต็มแขน ในมือถือประแจควอนตัมขนาดใหญ่ที่ยังมีประจุไฟฟ้าสถิตปะทุเปรี๊ยะๆ "ผมเพิ่งซ่อมท่อส่งพลังงานสำรองเสร็จหมาดๆ ถ้าเธอดึงคันโยกถอยหลังตอนนี้ แรงดันย้อนกลับจะเป่าสมองฉันกลายเป็นโกโก้ครั้นช์แน่ๆ!" "ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้วเซน!" ผมหันไปสบตากับเพื่อนสนิทด้วยแว่นตาที่สะท้อนตัวเลขถอยหลังที่เหลือเพียง *00:45 นาที* "เชื่อใจผมสิครับ... อัลกอริทึมพิทักษ์ดวงดาวไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้เรายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม" ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องยนต์ควอนตัมที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นใต้ฝ่าเท้า ดร.เอลาร่ามองหน้าผม เธอนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนมุมปากอิ่มจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเข้าใจความหมายที่แท้จริงของมันเลยสักครั้ง "ทำตามที่เขาบอกเธเถอะเซน..." อาจารย์สาวเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลัง "เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก... และคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เด็กคนนี้เลือกเดิมพันด้วยความน่าจะเป็นศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์" สิ้นคำพูดนั้น ดร.เอลาร่าก็เป็นฝ่ายเอื้อมมือเรียวบางของเธอมากุมทับมือของผมที่วางอยู่บนคันโยกควบคุมหลัก แรงสัมผัสที่อบอุ่นและสั่นเทาเล็กน้อยส่งผ่านความรู้สึกนึกคิดบางอย่างที่เกินกว่าตรรกะทางวิทยาศาสตร์จะอธิบายได้ "พร้อมนะครับ... คิน" เธอกระซิบชิดริมหู "ครับ... พร้อมครับ" ผมออกแรงกดและดึงคันโยกควอนตัมลงจนสุดแรง ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็พลันเงียบสงบลง เสียงคำรามของเครื่องจักรหายวับไปกับตา แสงไฟทุกดวงในห้องควบคุมดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท เบื้องหน้าของพวกเรา กาลเวลาไม่ได้เดินหน้าต่อไปข้างหน้า แต่มันกำลัง "ถอยหลัง" อย่างบ้าคลั่ง! เศษซากปรักหักพังของสถานีอวกาศที่กระจัดกระจายลอยกลับมารวมตัวกันด้วยแรงโน้มถ่วงย้อนกลับ กระจกที่แตกละเอียดสมานตัวเข้าหากันอย่างไร้รอยขีดข่วน หยดน้ำที่กระเด็นขึ้นไปบนอากาศไหลย้อนกลับลงสู่แก้วอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเคลื่อนที่สวนทางกับกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ สติของผมเริ่มพร่าเลือนขณะที่ร่างกายถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงมิติเวลาที่บิดเบี้ยว ดวงตาของผมค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับเสียงเตือนอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท—ไม่ใช่เสียงของระบบควอนตัมเดิม แต่เป็นเสียงระบบปริศนาที่เยือกเย็นและทรงพลังกว่าสิ่งใดที่เคยพบเจอ *[ ตรวจพบการรีเซ็ตลูปเวลาสำเร็จ... กำลังเข้าสู่กระบวนการปรับเทียบพิกัดดวงดาว ]* *[ คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบ "ผู้สังเกตการณ์นิรนาม" แอบแฝงเข้ามาในลูปที่ 0 (จุดเริ่มต้น) ตั้งแต่เมื่อใด... ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณเวลาและก้าวผ่านช่วงเวลาอันตึงเครียดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์