เกมอำนาจที่เริ่มเปลี่ยนทิศ

"คิดจะไปไหน... หืม, มินตรา?" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดริมใบหู ทำเอาเส้นขนทั่วร่างของหญิงสาวลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่เปรียบเสมือนเจ้าชีวิตและผู้คุมกฏแห่งเกาะแห่งนี้ โอบล้อมร่างบางเอาไว้จนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ประตูไม้สักบานใหญ่ที่เธอเพิ่งแง้มเปิดออกเมื่อครู่ถูกมือหนาของนายหัวครามกระแทกปิดลงด้วยแรงเดียว จนเกิดเสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง มินตราสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก รอยยิ้มเยาะและแววตาเหี้ยมเกรียมเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเธอ กระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เธอลอบหยิบมาจากตู้เสื้อผ้าหลุดร่วงจากมือหล่นลงกระทบพื้นพรมหนานุ่ม ไร้ซึ่งเสียงใดๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันระหว่างคนทั้งสอง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ พยายามฝืนบังคับริมฝีปากไม่ให้สั่นเทา ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปประจันหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนดักทางหนีเอาไว้จนมิดชิด แผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกำยำและรอยสักเลือนราง ขยับไหวตามจังหวะการหายใจที่บ่งบอกถึงความโกรธกรเกรี้ยวที่กำลังถูกกักเก็บไว้ภายใน "ปล่อยฉัน..." มินตราเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเอาไว้ แม้ขาเจ้ากรรมจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "ฉันบอกให้คุณปล่อย!" "ปล่อยเหรอ?" นายหัวครามทวนคำ หัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน แต่นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความตลกขบขันสิ้นเชิง มันดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "คุณคิดว่าเกาะนี่เป็นโรงแรมหรูริมทะเลหรือไง มินตรา อยากมาก็มา อยากหนีไปเมื่อไหร่ก็ได้ตามอำเภอใจงั้นเหรอ?" "ฉันไม่ใช่เชลยของคุณนะ!" เธอสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธขึง "คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่! เรื่องหนี้สินของพี่ภูมิ ฉันเป็นคนรับปากว่าจะชดใช้ให้ แต่ไม่ใช่ด้วยการเอาตัวมาขัดดอกแบบนี้!" "ปากดี..." ครามาวินคำรามต่ำในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม จนมินตราต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้ที่ปิดสนิท "คุณคิดว่าพี่ชายตัวดีของคุณมีค่าพอจะแลกกับเงินก้อนโตขนาดนั้นจริงๆ หรือไง หืม? ถ้ารusเกรดความสามารถของมันจริงๆ ป่านนี้คงโดนเอาไปถ่วงทะเลให้อาหารปลาไปนานแล้ว ที่มันยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ ก็เพราะเงินในบัญชีของฉันที่จ่ายโปะให้พวกเจ้าหนี้ต่างหาก!" ถ้อยคำนั้นราวกับคมหอกที่ทิ่มแทงลงกลางใจ มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความจริงอันโหดร้ายนี้ตอกย้ำว่าเธอตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในเกมอำนาจครั้งนี้ตั้งแต่เริ่มต้น "ถ้าเกลียดฉันนัก... ทำไมไม่ปล่อยฉันไปซะล่ะ!" หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตา แต่มินตราปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันไหลรินออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "ปล่อยฉันไป แล้วเรื่องหนี้สิน... ฉันจะหาทางทยอยใช้คืนให้จนครบทุกบาททุกสตางค์!" "สายไปแล้ว..." ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกโด่งคมเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำให้มินตราต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอึดอัด "คุณเลือกที่จะเดินเข้ามาในถ้ำเสือเอง มินตรา... และตอนนี้ เสือตัวนี้ก็ไม่อนุญาตให้เหยื่ออย่างคุณเดินกลับออกไปไหนทั้งนั้น!" สิ้นคำพูดนั้น นายหัวครามก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้โต้เถียงใดๆ อีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดายราวกับคีมเหล็ก ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้ามารับการลงทัณฑ์ มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีและดิ้นรนสุดแรงเกิด "อื้อ... ปล่อยนะ... อื้อ!" แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับสูญเปล่าเมื่อเทียบกับพละกำลังมหาศาลของอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ครามาวินประกบเรียวปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดัน คาดคั้น และลงโทษ เพื่อประกาศกร้าวถึงความเป็นเจ้า ความโกรธเกรี้ยว ความถือดี และความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาผ่านสัมผัสอันเร่าร้อน ครามขบเม้มริมฝีปากนุ่มจนหญิงสาวรู้สึกถึงรสชาติเค็มปร่าของเลือดจางๆ บังคับให้เอดเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มินตราครางประท้วงในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธขึงในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยคลื่นความวาบหวามที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายที่เคยเกร็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงภายใต้แรงกดดันและสัมผัสอันช่ำชองที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาและเธอให้ตื่นขึ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือของเธอไว้ เปลี่ยนมาเป็นโอบกอดเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่น จนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและสะโพกมนภายใต้เนื้อผ้าบางเบา ทำให้มินตราสะท้านเฮือก เผลอจิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวท่ามกลางความปั่นป่วนที่เขากำลังสร้างขึ้น รสจูบที่ดุดันในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง เร่าร้อน และกินรวบสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่จนหมดสิ้น ครามาวินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด พร้อมกับก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนสูดดมความหอมหวานจากกายสาวอย่างคลั่งไคล้ "จำใส่ใจเอาไว้..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนมินตราสะท้านเยือก "ว่าคุณไม่มีทางหนีพ้นมือผมไปได้... ไม่ว่าตอนนี้ หรือวินาทีไหนก็ตาม" มินตราหอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายยังคงสั่นสะท้อนจากคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจที่ร่างกายตัวเองทรยศต่อจิตใจ ยอมสยบให้กับสัมผัสของซาตานร้ายอย่างง่ายดาย ทว่า... ในวินาทีที่ครามกำลังจะผละออกจากร่างบางเพื่อลิ้มรสชัยชนะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดคนสนิทก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากโถงทางเดินด้านนอก ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเคาะรัวเร็วพร้อมเสียงรายงานที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นลงในพริบตา "นายหัวครับ... ทางลูกน้องของเราที่ส่งไปเช็คข่าวเรื่องคุณภาคภูมิ ส่งสัญญาณด่วนมาจากฝั่งแผ่นดินใหญ่แล้วครับ" ครามาวินชะงักกึก นัยน์ตาสีนิลวับไหวด้วยประกายอันตราย เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ปล่อยร่างของมินตราให้เป็นอิสระชั่วขณะ แต่มือหนายังคงคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่นราวกับล่ามโซ่ "ว่ายังไง?" ครามเอ่ยเสียงเข้ม หันไปมองลูกน้องที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตู "มัน... มันไม่ได้แค่สร้างหนี้ก้อนโตอย่างที่เราคิดครับนายหัว ตอนนี้คุณภาคภูมิถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่โดยกลุ่มอิทธิพลคู่อริฝั่งโน้น และพวกมันส่งข้อความมาบอกว่า... ถ้าอยากได้ตัวพี่ชายนางเอกกลับมาแบบครบสามสิบสอง ให้ทางเราส่งตัว 'มินตรา' ไปแลกเปลี่ยนด้วยตัวเองภายในคืนนี้ครับ!" หัวใจของมินตราหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปากของบอดี้การ์ด... --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและเกมอำนาจครั้งนี้ด้วยกันนะครับ