เงาแค้นในอดีต

กลิ่นไอฟางหญ้าแห้งและกลิ่นอายดินชื้นยามค่ำคืนลอยอบอวลอยู่รอบกาย ทว่าสิ่งเดียวที่มินตราสัมผัสได้ชัดเจนในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว หากเป็นความเย็นเยียบของคมมีดแห่งความจริงที่กำลังกรีดลึกลงบนแผลเก่า แสงไฟสลัวจากะเกียงน้ำมันบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่าภายในเรือนพักรับรองส่องกระทบใบหน้าคมคายของนายหัวครามให้ดูดุดันรากับปีศาจ นายหัวหนุ่มร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกเก็บกดไว้มาเนิ่นนาน "พี่ชายตัวดีของเธอยังกล้าลอยหน้าลอยตาอยู่ในพระนครสินะ... มินตรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการประกาศิตแห่งความพินาศ "คุณคราม... เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะคะ เรื่องระหว่างครอบครัวเรา..." เสียงของมินตราสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา แต่เธอก็ยังพยายามเชิดหน้าสู้ แม้ขา2ข้างจะแทบพยุงร่างไม่ไหว "ผ่านมานานงั้นเหรอ!" ครามระเบิดเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้าประชิดตัวหญิงสาวด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบอบบาง บีบแน่นราวกับจะแหลกคละคาสองมือ "สำหรับคนอื่นมันอาจจะผ่านไป แต่สำหรับฉัน... ทุกวินาทีที่ตระกูลอัศววรกุลต้องล่มสลายลงเพราะความโลภของไอ้ภาคภูมิ มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก!" ความเจ็บปวดจากการถูกบีบรัดที่ต้นแขนเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจที่ได้รับฟังชื่อของพี่ชายแท้ๆ มินตราเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความจริงที่เธอพยายามปกปิดและวิ่งหนีมาตลอด บัดนี้ถูกกระชากออกมาประจานกลางแสงไฟ "พี่ภาคภูมิเขา... เขาแค่ผิดพลาดทางธุรกิจ เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้ครอบครัวคุณ..." "คำแก้ตัวของคนสารเลว!" ครามตวาดลัดขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด นัยน์ตาดุจดั่งสัตว์ป่าคู่นั้นแดงก่ำด้วยโทสะ "พ่อฉันต้องล้มป่วยและตรอมใจตายจนกระอักเลือดก็เพราะเอกสารสัญญาฉบับเดียวที่ไอ้ภาคภูมิโกงไป แม่ฉันต้องนอนจมกองน้ำตาเพราะบ้านและผืนดินที่บรรพบุรุษสร้างมาถูกยึดไปชั่วข้ามคืน... เธอบอกว่ามันแค่ความผิดพลาดงั้นเหรอ!" มินตราสะอื้นฮัก หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้วลากผ่านผิวเนียนนุ่ม ความโกรธแค้นที่อัดแน่นในใจของนายหัวหนุ่มไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อ มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพี่ชายของเธอคือผู้สร้างรอยแผลเป็นนี้ขึ้นมา "ฉันยอมชดใช้แล้วนี่คะ..." มินตราเค้นเสียงพูดออกทางไรฟัน กลั้นสะอื้นอย่างน่าเวทนา "คุณเอาตัวฉันมาเป็นเชลย เอาศักดิ์ศรีของฉันมาเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว คุณยังไม่พอใจอีกเหรอคะ นายหัวคราม!" ครามชะงักไปชั่วขณะ แววตาดุดันไหววูบลงชั่วพริบตาเมื่อมองเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าหวานล้ำนั้น ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวผ่อนแรงบีบที่ต้นแขนลงเล็กน้อย แต่ทว่าแววตาแห่งความเย็นชาและทิฐิกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย "ตัวเธอ... ร่างกายของเธอ... มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับการแลกกับชีวิตของคนในครอบครัวฉันที่ต้องตายทั้งเป็น!" ครามกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนมินตราขนลุกซู่ "จำเอาไว้ มินตรา... ตราบใดที่ไอ้ภาคภูมิยังลอยนวลอยู่ข้างนอก และตราบใดที่หนี้แค้นนี้ยังไม่ได้รับการชำระ เธอไม่มีวันได้รับอิสรภาพจากกรงขังของฉันหรอก" ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูด้านนอกเรือนพักก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิท "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ครามผละออกจากร่างบางด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตามองมินตราที่ยืนหอบหายใจตัวโยนเป็นเชิงสั่งว่า 'อย่าไปไหน' ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ไปกระชากประตูเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง "มีอะไรวะไอ้ชาติ เสียงดังโวยวายแต่หัวค่ำ" ชาติ ลูกน้องคนสนิทหน้าตาตื่นตระหนก ยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอเรืองแสงมาตรงหน้าผู้เป็นนาย พร้อมกับคำพูดที่ทำให้นายหัวครามถึงกับหน้าถอดสี และทำให้มินตราที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "มีคนพบศพ... ไอ้นนท์ ลูกน้องมือขวาของเรา ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมอยู่ชายหาดหลังเกาะครับนายหัว... และ... และในมือของมัน กำจดหมายเตือนสติส่งตรงถึงคุณจาก 'ใครบางคน' ที่อ้างว่ารู้เรื่องราวทั้งหมดในอดีตดีที่สุดครับ!" รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของปริศนา พร้อมกับชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากของชาติ ซึ่งทำให้ลมหายใจของครามและมินตราแทบหยุดนิ่งไปพร้อมกัน โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอมานะครับ