รอยร้าวแห่งความเกลียดชัง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของมินตราสั่นระริกราวกับมีชีวิต ปลายสายไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยของพี่ชายตัวดีที่มักจะโทรมาเพื่อกราบกรานขอความช่วยเหลือเรื่องเงิน หากแต่เป็นเสียงแหบแห้งของเจ้าหนี้เถื่อนรายใหญ่บนฝั่งที่ตะโกนกรอกหูมาด้วยถ้อยคำอันดิบเถื่อนและไร้ความปรานี ข่าวร้ายที่ถูกส่งผ่านคลื่นสัญญาณสั้นๆ พังทลายเกราะป้องกันทุกด้านที่เธียรุตส่าห์สร้างขึ้นมาตลอดหลายสัปดาห์ ภาคภูมิ... พี่ชายแท้ๆ ของเธอ ถูกซ้อมปางตายและถูกจับตัวไปกักขังไว้เพื่อรอชดใช้หนี้ก้อนโตที่พอกพูนจนเกินกว่าจะประเมินค่าได้ และต้นเหตุทั้งหมดของความหายนะครั้งนี้ ก็มาจากความโลภและความบ้าการพนันที่ไม่มีวันสิ้นสุด "กรี๊ด! ปล่อยนะ!" มินตราสะบัดร่างหนีจากอ้อมแขนแกร่งที่พยายามรวบเอวเธอเข้าไปประชิด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นมาจนแทบแผดเผาหัวใจ ร่างบางหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเหตุแห่งความอัปยศอดสูทั้งหมดในชีวิต ดวงตาคมกริบของนายหัวครามจ้องมองเธอนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความตกใจต่อท่าทีเกรี้ยวกราดนั้น มีเพียงประกายความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่ฉายชัดอยู่ภายใต้ความเงียบงัน "คุณคราม! พอใจหรือยังคะ! สะใจคุณหรือยังที่เห็นครอบครัวฉันพังพินาศลงไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้!" เสียงหวานที่เคยสั่นเครือตอนนี้ตวาดลั่นห้องนอนกว้าง ร่างระหงสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ มือเรียวชี้หน้าชายหนุ่มผู้เป็นนายหัวแห่งเกาะพยัคฆ์อย่างลืมตัว ครามาวินไม่แม้แต่จะหลบสายตา ร่างหนาในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบดั่งเสือร้าย กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและดุดันแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบตัวแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "ตั้งสติแล้วฟังฉันให้ดี, มินตรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดโทษดังลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวรุกไล่จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ฉันไม่ได้เป็นคนส่งมันไปตาย พี่ชายเธอวิ่งเข้าหาหลุมศพของตัวเองด้วยขาของมันเองตั้งนานแล้ว อย่าเอาความไร้สมองของมันมาพาลใส่ฉัน" "ไม่ต้องมาแก้ตัว!" มินตราสวนกลับทันควัน น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงมาอาบแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา แต่แววตากลับลุกโชนด้วยไฟพยาบาท "ถ้าคุณไม่ไล่ต้อนเขาจนมุม ถ้าคุณไม่ตัดช่องทางทำกินของเขา เขาจะทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นเหรอ? คุณมันก็แค่คนใจคออำมหิต ที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างได้แม้กระทั่งชีวิตคน!" คำพูดเชือดเฉือนและแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ทำให้ดวงตาคมกริบของนายหัวครามวาวโรจน์ขึ้นมาในความมืด รังสีอำมหิตพุ่งทะยานออกจากร่างหนาจนน่ากลัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเล็กทั้งสองข้างก่อนจะรวบตัวเธอเข้าหาแนบอกด้วยแรงมหาศาล แรงปะทะทำให้มินตราแทบจุก แต่เธอไม่มีวันยอมจำนน อกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบถี่ มือเรียวระดมทุบตีลงบนแผงอกกว้างแกร่งราวกับกำแพงเหล็กอย่างบ้าคลั่ง "ปล่อยฉันนะ! คนใจร้าย! คนเถื่อน!" "ปากดีนักนะ... อยากให้ฉันพิสูจน์ให้ดูไหมว่าความ 'อำมหิต' ของจริงมันเป็นยังไง?" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าด้วยความโกรธ ครามาวินไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัวริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยรสชาติของความคะนองและอำนาจที่ต้องการสยบให้เธอยอมจำนน มินตราครางอือในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสเร่าร้อนที่แสนจะเอาแต่ใจ แต่มีหรือที่เรียวแรงอันน้อยนิดจะทานทนอ้อมแขนเหล็กที่ล็อคกอดเธอไว้ราวกับเครื่องพันนาการ์ นายหัวหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยบังคับให้อ้าปากรับสัมผัสวาบหวาม ลิ้นร้อนชุกชอนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม รสจูบที่ทั้งดุดันและร้อนแรงทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณทำให้เธอเผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าเหยื่อพยศเริ่มอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่าง ครามาวินจึงผ่อนแรงลงเล็กน้อย ทว่ากลับเพิ่มความลึกล้ำและเร่าร้อนขึ้นเป็นทวีคูณ มือหนาเลื่อนต่ำลงมาบีบขยำสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างถือWสิทธิ์ ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อจนมินตราต้องสะดุ้งเฮือก เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกันดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนกว้าง ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาอันมืดมนที่คืบคลานเข้ามาครอบงำสติสัมปชัญญะทีละน้อย "หยุดนะ... อื้อ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อริมฝีปากหนาเปลี่ยนเป้าหมายมาซุกไซร้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยรักสีสดฝังตรึงไว้บนผิวเนื้อนุ่มอย่างจงใจ ความเจ็บแปลบปนความเสียวซ่านแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง ทำให้มินตราต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนรางหายไปในห้วงเสน่หาที่เขากำลังชักนำ ร่างบางถูกดันจนล้มลงไปบนเตียงนอนนุ่มหนาโดยมีร่างหนาโถมทับลงมาทาบทับ ครามาวินตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ทำหน้าที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นเกะกะออกจากเรือนร่างระหงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความต้องการดิบเถื่อนยามจ้องมองเรือนร่างอรชรที่ไร้การปกปิด ผิวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟสลัวยิ่งดูเย้ายวนจนแทบคลั่ง "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน มินตรา" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมหีบปากบาง ขณะที่ร่างหนาเคลื่อนกายเข้าบดเบียดแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความอบอุ่นและสัมผัสแนบเนื้อปลุกเร้าอารมณ์รักให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด มินตราหลับตาลงแน่น น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินลงข้างขมับด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อทั้งชะตากรรมและร่างกายของตัวเอง ในเมื่อพี่ชายของเธอเลือกที่จะทำลายทุกอย่าง เธอก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปกป้องศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายนี้ไว้ได้อีกต่อไป ร่างบางจึงทำได้เพียงแอ่นรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่โถมเข้าใส่ ปล่อยให้ความลุ่มหลงและคราบน้ำตาหลอมรวมกันในค่ำคืนอันมืดมิด ทว่า... ในวินาทีที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ใยดี "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนละล่ำละลักอยู่หน้าห้อง "มีคนบุกรุกเข้ามาทางชายหาดด้านหลัง... และมันกำลังมุ่งหน้ามาที่เรือนพักพิงครับ!" ครามาวินชะงักกึก ดวงตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นในความมืด ร่างหนาผละออกจากเรือนร่างนางเอกอย่างรวดเร็วจนรอดพ้นจากพันธะสวาท มินตราหอบหายใจโยนตัวขึ้นคว้าผ้าห่มมาคลุมกายด้วยความตกใจ "ใครกล้า..." นายหัวหนุ่มคำรามลั่นในลำคอด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนที่สายตาคมกริบจะหันขวับกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน พร้อมกับเสียงปืนนัดแรกที่ดังสนั่นก้องมาจากชั้นล่างของตัวบ้าน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้นะครับ