การประท้วงด้วยความเงียบ

เสียงปืนนัดแรกที่ดังก้องกังวานมาจากชั้นล่าง ยังไม่น่ากลัวเท่าความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ภายในห้องนอนกว้าง มินตรายังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่าง แผ่นหลังบางเหยียดตรงราวกับต้องการประกาศกร้าวถึงศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลือ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองออกไปเบื้องล่างโดยไม่ยอมชายตาแลผู้ชายที่เพิ่งก้าวเข้ามาประชิดตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของนายหัวครามเป่ารดอยู่บริเวณต้นคอระหง แต่เธอกลับเลือกที่จะปิดปากเงียบสนิท ไม่ยอมเอื้อ่ยวาจาใดๆ ออกมาแม้แต่ครึ่งคำ นี่คือการประท้วง... การประท้วงด้วยความเงียบที่เธอมั่นใจว่ามันจะแผดเผาความอดทนของเจ้าพ่อเถื่อนแห่งเกาะรังนกผู้นี้ให้มอดไหม้เป็นจุล "หูหนวกเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง มินตรา" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้นชิดใบหู ร่างหนาใหญ่ก้าวเข้ามาปิดช่องว่างทั้งหมดจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน ครามขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากราดมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ยังคงเชิดรั้น ไม่มีเสียงสะท้อน ไม่มีคำแก้ตัว และไม่มีแม้แต่หยาดน้ำตาอย่างที่เขาเคยเห็น มีเพียงความดื้อรั้นที่แสดงออกผ่านความเงียบงันอันน่าหงุดหงิด "ฉันถามว่าข้างล่างเกิดอะไรขึ้น เธอกลูบหูหนวกหรือไง!" ครามคำรามต่ำในลำคอด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาเอื้อมไปคว้าต้นแขนเรียวแล้วออกแรงบีบกระชับอย่างไม่เบามือ เพื่อบังคับให้เธอหันมาสบตา แต่ร่างบางกลับขัดขืนสุดกำลัง เธอไม่ยอมหันตามแรงดึง ยิ่งเขาออกแรงบีบมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเกร็งกล้ามเนื้อต้านทานมากเท่านั้น ความดื้อด้านนี้ทำให้ครามหัวเสียจนสติแทบขาดผึ่ง "ดี... อยากเล่นเกมเงียบงั้นสินะ" รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาของอัลฟ่าหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใครเปลี่ยนเป็นดุร้ายและเร่าร้อนขึ้นในเสี้ยววินาที "คิดว่าความเงียบจะช่วยปกป้องเธอจากฉันได้หรือไง มินตรา" สิ้นคำพูด ร่างสูงใหญ่ก็ตวัดแขนรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ความปรานี มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามทุบตีอกแกร่งและดิ้นรนสุดฤทธิ์ ส่งเสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอแต่ก็ยังปฏิเสธที่จะเปล่งเสียงพูดคุยกับเขา "ปล่อยนะ! คนป่าเถื่อน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!" ในที่สุด กำแพงแห่งความเงียบก็พังทลายลงเมื่อเธอถูกโยนลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่ แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของเธอกระชากหายไปชั่วขณะ ครามตามขึ้นมาคร่อมทับอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาทั้งสองข้างตรึงข้อมือเล็กๆ ของเธอไว้เหนือศีรษะตรึงติดกับฟูก นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นดุดันและร้อนแรงราวกับมีไฟสุมอยู่ในอก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระทึกด้วยอารมณ์ที่แตกต่าง "ปากเก่งนักนะ... ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังใหม่อีกรอบสิ" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น ครามก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวระ Aromatic กลิ่นอายความเป็นชายที่ทรงอำนาจแผ่ซ่านกดดันจนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันเกลียดคุณ..." มินตราเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว "คุณมันก็แค่คนใช้อำนาจป่าเถื่อนรังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้!" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ครามโกรธเคือง กลับกัน... มันยิ่งจุดประกายความปรารถนาอันดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก มุมปากหนายกยิ้มร้ายกาจ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความโกรธแค้นก่อนจะเลื่อนต่ำลงสำรวจสัดส่วนเย้ายวนภายใต้เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยュ드 "ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน และเธอก็รู้ดีว่าคนป่าเถื่อนอย่างฉัน เวลาอยากได้อะไร เขาใช้วิธีไหน" สิ้นเสียงทุ้ม ครามก็ก้มลงประกบจูบปิดริมฝีปากดื้อรั้นนั้นทันทีอย่างไร้ความปราณี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์อันเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความคลั่งไคล้และกระหายหิว มินตราพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่เรียวแรงของผู้หญิงจะต้านทานพละกำลังของนายหัวหนุ่มผู้เจนจัดได้ นิ้วแกร่งบีบกรามมนเบาๆ ให้เธออ้าปากรับสัมผัส ก่อนที่ลิ้นร้อนจะรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดุดันและวาบหวามจนสมองของมินตราขาวโพลน ร่างกายที่เคยเกร็งขัดขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงทีละน้อย ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาเผา มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนนุ่มที่ใต้กระโปรงยาว สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความชำนาญทำให้มินตราสะעדสุดตัว เสียงครางประท้วงในลำคอเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ความตึงเครียดทางเพศระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตา ความโกรธแค้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผาทั้งสองร่างให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ครามถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำใสที่มุมปากให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนเพียงชั่วเสี้ยววินาทีนั้นกลับทำให้หัวใจของมินตราสั่นไหวอย่างรุนแรง "จำไว้... ว่าอย่าลองดีกับฉันอีก มินตรา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดใบหู ขณะที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมาครอบครองเรือนร่างของเธออีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุถึงขีดสุด ปัง! เสียงกระสุนปืนนัดที่สองดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง แต่อย่างคราวนี้มันดังมาจาก "หน้าประตูห้องนอน" ของเขาเอง! ครามชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที เขารีบผละออกจากร่างบางแล้วคว้าปืนพกที่วางไว้ข้างหัวเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์สวมชุดดำสามคนที่ถืออาวุธครบมือพุ่งตรงเข้ามาในห้อง! และคนสุดท้ายที่ก้าวตามเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น ก็ทำให้มินตราต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดจนแทบหยุดหายใจ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ