ไฟหึงหวง

“ถ้าคิดจะยืนมองเมียฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกครั้งเดียว แกเตรียมตัวหาที่ฝังศพใหม่ได้เลย, ไอ้กร” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แฝงไว้ด้วยไอสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนน่ากลัว นายหัวครามก้าวเข้ามาประชิดร่างสูงใหญ่ของลูกน้องคนสนิท มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็น บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล มินตราที่ยืนอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของสามีจอมเผด็จการที่หันมาตวัดมองเธอก่อนจะกลับไปจดจ้องที่ลูกน้องคนสนิท กร หรือ กร ภพ หัวหน้าการ์ดมือหนึ่งของเกาะพยัคฆ์ ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นนายแม้แต่น้อย ดวงตาคมเข้มคู่นั้นยังคงนิ่งสงบ ทว่ามีความท้าทายฉายชัดอยู่ภายใน ชายหนุ่มปรายตามองมือแกร่งที่กำปกเสื้อของตนเองอยู่ ก่อนจะเงยหน้าสบตากรามปูของนายหัวครามตรงๆ “ผมก็แค่มองด้วยความเคารพครับ นายหัว... หรือว่านายหัวกลัวว่าผู้หญิงคนนี้ จะมองเห็นความจริงบางอย่างที่นายหัวพยายามซ่อนไว้กันแน่” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยตอบอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีของผู้มีอิทธิพลประจำเกาะ “มึงกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับกู!” ครามคำรามลั่นในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโทสะที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ความหึงหวงและสัญชาตญาณดิบเถื่อนของความเป็นอัลฟ่าพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อสายตาของลูกน้องเมื่อครู่ไม่ได้บ่งบอกถึงความเคารพเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือความปรารถนาที่ซ่อนเร้นและพร้อมจะแย่งชิง “นายหัวครับ!” มินตราก้าวเข้าไปใกล้ สองมือเรียวเอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งที่กำลังเกร็งเครียดของสามีเพื่อห้ามปราม แม้ในใจเธอจะหวาดกลัวความดิบเถื่อนของเขาเพียงใด แต่เธอก็ไม่อยากเห็นการนองเลือดต่อหน้าต่อตา “อย่าทำอะไรเขาเลยค่ะ... เอ่อ... นะครับ” เธอรีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงกฎเหล็กในใจ แต่กระนั้น ความร้อนรนก็ทำให้เธอเผลอแสดงความห่วงใยออกไปอย่างลืมตัว คำว่าห้ามปรามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนความห่วงใยนั้น ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในใจของครามเข้าไปใหญ่ ร่างสูงหันขวับมามองภรรยาตัวเอง ดวงตาดุดันฉายแววตัดพ้อและขุ่นเคืองระคนกัน “เป็นห่วงมันเหรอมินตรา? แค่ไอ้ลูกน้องเดียรถีย์มองเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย เธอก็ใจอ่อนปกป้องมันแล้วอย่างนั้นสินะ!” “ฉันไม่ได้ปกป้องเขานะคราม! คุณกำลังบ้าไปกันใหญ่แล้ว!” มินตราเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสด้วยความอัดอั้นตันใจ ทำไมเขาถึงต้องระแวงและใช้อารมณ์รุนแรงกับทุกเรื่องรอบตัวเธอบadขนาดนี้ “ใช่! ฉันมันบ้า!” ครามตะคอกใส่หน้าเธออย่างเหลืออด ก่อนจะสะบัดร่างของกรออกห่างจนเซถอยหลังไปหลายก้าว เขาก้าวเข้าไปรวบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวด้วยความแรงจนร่างของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงท่ามกลางสายตาของลูกน้องที่ยืนก้มหน้ารับคำสั่งเงียบๆ “จำใส่สมองของเธอเอาไว้มินตรา... เธอเป็นของฉัน เป็นผู้หญิงของครามาวินคนนี้คนเดียว ไม่มีใครหน้าไหนบนเกาะนี้มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามองเธอทั้งสิ้น!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดริมหูเต็มไปด้วยประกาศิตอันเด็ดขาดและครอบครอง บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ไม่มีวันยอมแบ่งปันให้ใครหน้าไหนเด็ดขาด มินตราเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนกกับอารมณ์ที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อนของเขา ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของห้องโถงใหญ่ ขัดจังหวะการปะทะอารมณ์อันดุเดือดลงอย่างสิ้นเชิง “โอ้โห... ภาพบาดตาบาดใจจริงๆ น้องรัก กับสามีผู้ทรงอิทธิพลของเธอเนี่ย ร้อนแรงไม่เปลี่ยนเลยนะ” ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าก้าวพ้นเงาสลัวของประตูเข้ามา รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เต็มเปี่ยม ทำให้มินตราต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดจนแทบหยุดหายใจ ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในทันที “พี่ภาคภูมิ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ