ความลับใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของหยาดเหงื่อและมัสก์บุรุษยังคงอบอวลเคล้าคล้ายอยู่ในม่านหมอกแห่งราตรี แต่ความเงียบงันที่เข้าปกคลุม ณ ปลายเตียงเวลานี้ กลับหนาแน่นเสียยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก มินตราชะงักค้างในท่าทางที่ครึ่งนั่งครึ่งนอน ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงรั้งขึ้นมาคลุมกายเปลือยเปล่าไว้ลวกๆ ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อสายตาคู่คมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของนายหัวครามกำลังจ้องมองตรงมา รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนมุมปากหนานั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อกำลังเดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ โทรศัพท์มือถือเครื่องบางของเขา ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่จะเชื่อมเธอกลับสู่โลกภายนอกและปลดแอกเธอจากพันธนาการนี้ บัดนี้กำลังสั่นระริกอยู่ในมือหนาของเจ้าของเกาะ "หาอะไรอยู่หรือครับ... คนสวย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับสติสัมปชัญญะของมินตราให้ดำดิ่งลงไปทุกขณะ ครามก้าวเท้าเข้ามาใกล้เตียงช้าๆ ในชุดคลุมอาบน้ำที่ผูกหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยข่วนจางๆ จากฝืมือของเธอเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ "ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับ เลยหยิบขึ้นมาดูเวลาเท่านั้นค่ะ" มินตราพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาภายใต้ผ้าห่มจะเริ่มพาลอ่อนแรงลงไปทุกที "เวลา?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองหน้าจอมือถือที่ยังสว่างวาบคาตา "หน้าจอนั่นไม่ได้บอกเวลา... แต่มันกำลังพยายามเชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตเพื่อส่งพิกัดออกไปต่างหาก มินตรา" ชื่อของเธอที่ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเยียบเย็น ทำให้หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เกมถูกเปิดเผยแล้ว การแก้ตัวใดๆ ในวินาทีนี้รังแต่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงเท่านั้น "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะนายหัว..." มินตราตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ ดวงตากลมโตฉายแววเว้าวอนระคนดื้อรั้น เธอขยับกายถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียง "คุณก็ได้ทุกอย่างที่คุณต้องการไปแล้วนี่คะ ทำไมยังต้องขังฉันไว้ที่นี่อีก" ครามไม่ตอบคำถามในทันที ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าบนฟูกนุ่มข้างกายเธอ มือหนายื่นออกไปคว้าปลายคางมนของเธอไว้แล้วบังคับให้เงยขึ้นสรับตา สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ไปตามกรอบหน้าทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความส่ายสะท้าน ร่างกายที่เพิ่งผ่านพ้นบทรักอันเร่าร้อนกลับตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย "ทุกอย่างเหรอ?" ครามกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วด้านซ้าย "คุณยังไม่ได้ให้ 'หัวใจ' และ 'การยอมจำนน' อย่างแท้จริงเลยสักนิด มินตรา... และที่สำคัญ คุณกล้าดียังไงถึงคิดจะขโมยของๆ ผม?" "คุณมันเผด็จการ! ป่าเถื่อน!" เธอตวาดกลับด้วยความคับแค้นใจ มือบางเอื้อมไปทุบเข้าที่อกแกร่งเพื่อระบายอารมณ์ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะทำให้อัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่สะเทือน กลับกัน... การกระทำนั้นเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ครามรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาสสีเข้มลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ร่างกายหนาหนักโน้มทับลงมาทาบทับร่างบอบบางที่ไม่มีทางสู้ กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง "ใช่... ผมมันป่าเถื่อน" เสียงกระซิบพร่าลอยอยู่ชิดใบหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกดจູບลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี "และเพราะความป่าเถื่อนนี่แหละ ที่จะทำให้คุณจำไปจนวันตายว่า... ห้ามคิดหนีผมไปไหนอีก" ความเจ็บแปลบปะปนกับความวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่างเมื่อริมฝีปากหนาขบเม้มผิวกายอ่อนนุ่ม มินตราครางแผ่วในลำคอด้วยความขัดขืนที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนระทวย ความตึงเครียดทางอารมณ์ระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มือหนาปัดป้องผ้าห่มผืนหนาให้พ้นทาง ก่อนจะลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ ความเงียบในยามวิกาลถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงครางประท้วงที่ค่อยๆ แผ่วเบาลงภายใต้รสจูบอันดุดันและเอาแต่ใจ ครามไม่ได้ลงโทษเธอด้วยความรุนแรงทางกายภาพ หากแต่เป็นการลงทัณฑ์ด้วยไฟเสน่หาที่ร้อนแรงเสียจนร่างบางแทบละลายคามือของเขา ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกแรงปรารถนาที่สอดประสานกัน ล้วนตอกย้ำความจริงที่ว่า... เธอไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงขังแห่งนี้ไปได้ ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์รักกำลังโหมกระหน่ำจนถึงขีดสุด เสียงกุกกักบางอย่างจากหน้าต่างห้องนอนที่เปิดรับลมทะเลก็ดังแทรกเข้ามา ครามชะงักกึก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองความมืดมิดนอกระเบียงทันที เงาร่างหนึ่งที่แนบเนียนไปกับความมืดกำลังขยับตัวอยู่หลังผ้าม่านโปร่ง พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอดผ่านเข้ามา... "นายหัวครับ... ทางฝั่งไร่ส้มแจ้งข่าวมาแล้วว่า 'ไอ้ภาคภูมิ' กำลังลอบเข้ามาในเขตเกาะของเราคืนนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ภาคินทร์เที่ยงคืน" เสมอมานะครับ