บทลงทัณฑ์แสนหวาน

เสียงเคาะประตูที่ดังรัวระรัวยามวิกาลไม่ได้ทำให้คนที่นั่งจิบวิสกี้อยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหราสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นายหัวครามาวินวางแก้วแกرลงบนโต๊ะไม้สักทองอย่างเชื่องช้า สายตาดุดันคมกริบราวกับพญาอินทรีจับจ้องร่างระหงของมินตราที่ยืนตัวสั่นเทิ้มอยู่กลางห้อง ข่าวสารจากลูกน้องคนสนิทเรื่องที่ไอ้ภาคภูมิ พี่ชายตัวแสบของเธอกำลังลอบเข้ามาในเขตเกาะคืนนี้ ลอยวนอยู่ในหัวเขาเหมือนเชื้อเพลิงที่รอวันถูกจุด "มันกล้ามากสินะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเยียบเย็น ครามาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเลือนราง ชวนให้คนที่มองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มินตราถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเนื้อดี เมื่อเห็นดวงตาคู่นคมองมาที่เธอราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องนะ นายหัว ฉันบอกพี่ภูมิแล้วว่าอย่ากลับมา..." มินตราเสียงสั่นเครือ พยายามเค้นคำพูดเพื่อปกป้องตัวเองจากบรรยากาศรอบตัวที่กดดันจนแทบระเบิด ครามาวินไม่ตอบคำพูดแก้ตัวนั้น เขาย่างสามขุมเข้าไปหาเธอราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับกลิ่นออลด์อัพและบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกจนมินตราหัวใจเต้นรัวระส่ำ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็ก ออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยแต่หนักแน่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "เธอไม่รู้เรื่อง... แต่สายเลือดเดียวกัน มันขโมยเรือ เลี้ยงไม่โต และบังอาจเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของฉัน เพื่อจะมาขโมยของไปจากฉันอีกงั้นเหรอ มินตรา" ครามาวินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "ปล่อยฉันนะ! ฉันเจ็บ!" มินตราพยายามบิดข้อมือหนi แต่มันไร้ผล ยิ่งเธอขัดขืน แรงบีบรัดก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นสะท้อนความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ "เจ็บแค่นี้ยังน้อยไปกับสิ่งที่พี่ชายเธอทำ... ในเมื่อมันอยากลองดีนัก ฉันจะคิดบัญชีกับคนน้องก่อนก็แล้วกัน" สิ้นคำพูดนั้น นายหัวหน้านักล่าก็ไม่รอช้า เขาตวัดร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อย มินตรากรีดร้องด้วยความตกใจ ทุบตีลาดไหล่กว้างและแผงอกแข็งแกร่งเป็นพัลวัน "ปล่อยนะ! นายหัว คนบ้า ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!" ครามาวินไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือแรงทุบตีเหล่านั้น เขาก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องนอนส่วนตัว ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงไปบนฟูกหนานุ่มอย่างไม่ปรานี มินตรายันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อจะหนี แต่ร่างสูงใหญ่ของเขากลับทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ยันค้ำกับฟูกไว้ รอบตัวเธอมีแต่กำแพงเนื้อหนังที่ร้อนระอุ "คิดจะหนีไปไหน หืม?" ครามาวินยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตากวาดมองใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความกลัวของเธอ "ในเมื่อฉันใจดีกับเธอมามากพอแล้ว แต่เธอกับคนในครอบครัวยังไม่รู้จักเจียมตัว... คืนนี้ ฉันจะใช้ร่างกายของฉันนี่แหละ ลงทัณฑ์เธอมินตรา ลงทัณฑ์ให้เธอจดจำไปจนวันตายว่าอย่าได้คิดลองดีกับฉันอีก" "คุณมันเผด็จการ... อื้อ!" คำพูดต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดัน บดขยี้ และเรียกร้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลุ่มลึกที่สูบเอาอากาศในปอดของเธอไปจนหมดสิ้น มินตราพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่น แต่ความช่ำชองและแรงกดดันมหาศาลจากชายหนุ่มทำให้เธอยอมจำนน ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างอุกอาจ ความตึงเครียดทางเพศที่สะสมมานานระเบิดออกราวกับภูเขาไฟ สัมผัสจากปลายนิ้วหนาร้อนผ่าวราੁกับเปลวไฟที่ลากผ่านผิวเนื้อจนมินตราสะท้านเฮือก ความโกรธแค้นในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองที่รู้สึกคล้อยตาม ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยแรงปรารถนาที่เขาเป็นผู้ปลุกเร้า ครามาวินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยฤทธิ์เสน่หา ผิวขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ ชุดเดรสตัวบางถูกมือหนากระชากออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มและสัดส่วนเย้ายวนที่ทำให้ดวงตาของนายหัวหนุ่มลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาขั้นสุด "นายหัว... ปล่อย... อะ... อื้อ" เสียงประท้วงกลายเป็นเสียงครางแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม มือหนาเคล้นคลำทรวงอกอวบอิ่มผ่านชุดชั้นในลูกไม้จนมินตราแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกำลังถูกเผาไหม้ด้วยไฟรักที่เขาเป็นผู้สุมขึ้น "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... เป็นทาสสวาทที่ต้องชดใช้แทนพี่ชายของเธอ" เสียงกระพร่ากระซิบชิดริมหีบปากบาง ก่อนที่เขาจะครอบครองเรียวปากเธออีกครั้งด้วยความเร่าร้อนและดุดันยิ่งกว่าเดิม บทลงทัณฑ์แสนหวานที่เต็มไปด้วยแรงพายุแห่งอารมณ์เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ ครามาวินพาเธอดิ่งจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสุขสมที่ลืมหายใจ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะ และทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและลุ่มลึก มินตราทำได้เพียงส่งเสียงครางเครือและจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความมืดและเสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่ง ร่างของทั้งสองแนบชิดติดกันบนเตียงที่ยับยู่ยี่ มินตรานอนหอบหายใจโรยริน ดวงตากลมโตปิดสนิทด้วยความเหนื่อยอ่อนและหมดเรี่ยวแรง ร่างกายระหงระทวยแทบจะหลอมละลายไปกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่ยังคงกอดรัดเธอไว้แน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ ครามาวินก้มมองหญิงสาวในอ้อมกอด ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำสั่งเสียงต่ำชิดใบหูที่แดงก่ำ "นอนซะ... เพราะคืนนี้ เกมล่าตัวพี่ชายเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว" มินตราชะงักกุน ดวงตาเบิกโพรงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หัวใจที่สงบลงกลับมากระหน่ำรัวแรงยิ่งกว่าเก่าด้วยความหวาดกลัวต่อชะตากรรมของพี่ชาย และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากบริเวณระเบียงด้านนอกห้องนอนก็ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ