มุมอ่อนโยนของนายหัว

ปลายนิ้วหยาบกร้านที่เคยใช้แต่ปืนผาและตบะอันแข็งกร้าว บัดนี้กลับต้องมาแตะสัมผัสอุณหภูมิความร้อนบนหน้าผากมนอย่างระมัดระวัง เป็นภาพที่ต่อให้คนทั้งเกาะรังนกเห็นด้วยตาตัวเองก็ไม่มีวันเชื่อ นายหัวครามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดิบเถื่อนและเด็ดขาด กำลังนั่งเฝ้าไข้หญิงสาวหัวรั้นที่ดื้อแพ่งจนพิษไข้เล่นงานในยามวิกาล "ดื้อนักนะมินตรา... รั้นจนตัวเองต้องมานอนซมอยู่ตรงนี้ มันสะใจเธอนักหรือไง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนอนกว้าง ปราศจากความเกรี้ยวกราด ทว่าเจือไปด้วยความหงุดหงิดปนความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มินตรานอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงใหญ่ พิษไข้เล่นงานจนพวงแก้มเนียนแดงก่ำริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก เธอละเมอเพ้อพึมพำถึงพี่ชายตัวดีอย่างภาคภูมิด้วยความคับแค้นใจ จนมือเรียวบางไขว่คว้าหาที่พึ่งในอากาศ ครามขบกรามแน่น เขายอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของเธอลึกลงไปอีกขั้น ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้ร่างที่สั่นเทาด้วยความหนาวสะท้านจากพิษไข้ ก่อนจะใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาด เช็ดไล่ตามกรอบหน้าลำคอระหง และเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบกระชั้น สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้มินตราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบายตัว เปลือกตาสีมุกปรือขึ้นช้าๆ มองภาพเบื้องพร่าเลือน เธอเห็นใบหน้าคมคายของนายหัวเถื่อนอยู่ใกล้แค่คืบ แววตาที่มักจะดุดันและเต็มไปด้วยอำนาจในยามปกติ บัดนี้กลับไหววูบคล้ายมีความอ่อนโยนเจือจางซ่อนอยู่ลึกๆ "นายหัว..." เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกแผ่วเบาราวกับกระซิบ "อย่าทำอะไรฉันเลย... ฉันเหนื่อยเหลือเกิน" "ถ้าไม่ดื้อ ฉันจะเหนื่อยต้องมานั่งเช็ดตัวให้เธอแบบนี้ไหม นอนนิ่งๆ มินตรา" ครามเอ็ดเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความดุดัน มือใหญ่รวบผ้าขนหนูไว้แล้ววางลงข้างเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปตักน้ำอุ่นใส่แก้วประคองร่างบางให้ลุกขึ้นพิงอกแกร่งเพื่อป้อนน้ำ มินตราไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน ปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายทะเลและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก ยิ่งทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของหญิงสาวสั่นไหวอย่างรุนแรง ความใกล้ชิดในยามวิกาลไร้ซึ่งเกราะป้องกัน เมื่อริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิอีกครั้ง สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้มินตราเผลอช้อนตาขึ้นสบประสาน ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววสับสนและตื่นตระหนก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน "ทำไม... ทำไมถึงใจดีกับฉันล่ะคะ" มินตราเผลอหลุดปากถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลืมตัวใช้วาจาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ครามกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสสีเข้มคมกริบมองสำรวจริมฝีปากแห้งผากที่น่าหลงใหลนั่น ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดแก้มเนียน "ฉันไม่ได้ใจดี... ฉันแค่หวงของของฉัน" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหู "และเธอก็เป็นของฉัน... จำไว้มินตรา อย่าริอ่านป่วยหนีฉันไปไหนอีกเด็ดขาด" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มที่แห้งผากทันที เป็นการจุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมพิษไข้ แต่ไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดันตามสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าผู้ครอบครอง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มินตราครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวาม ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกจากพิษไข้ถูกความปรารถนาอันเร่าร้อนของเขาปลุกเร้าจนร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์ มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสวาบหวามทำให้มินตราเผลอแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความตึงเครียดและกำแพงอคติทั้งมวลพังทลายลงในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งนี้ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ประสานกันท่ามกลางความมืดมิด ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟแห่งความเสน่หากำลังลุกโชนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว! "นายหัวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนละลานมาจากหน้าห้อง "ไอ้ภาคภูมิ... มันหนีออกจากห้องขังฝั่งโน้นได้แล้วครับ!" ดวงตาคมกริบของครามวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ ร่างสูงผละออกจากริมฝีปากนางเอกทันที ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นในพริบตาเดียว เขากวาดสายตามองมินตราที่ยังคงมีอาการหอบสะท้านด้วยความเย้ายวน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมคว้าปืนพกคู่ใจขึ้นมาปลดเซฟเสียงดังคลิก "นอนรอฉันอยู่ตรงนี้..." ครามหันมาสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเยือกเย็น "อย่าไปไหนเด็ดขาด... คืนนี้ฉันกับพี่ชายตัวแสบของเธอได้สะสางบัญชีกันยาวแน่" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน