คำสั่งที่ปฏิเสธไม่ได้

เอกสารสัญญาฉบับสีขาวสะอาดตาถูกผลักมาตรงหน้าฉันด้วยปลายนิ้วแข็งกระด้างของผู้ชายที่เปรียบเสมือนมัจจุราชในคราบมนุษย์ นายหัวคราม (ครามาวิน) นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเย่อหยิ่งและดุดัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองฉันราวกับฉันเป็นเพียงแมลงตัวเล็กๆ ที่อยู่ในอุ้งมือของเขา จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด “อ่านซะมินตรา” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด ไม่มีแววปรานีแม้แต่น้อย “พี่ชายเธอเอาบ้านและที่ดินผืนสุดท้ายไปจำนองไว้กับฉัน หหนี้ก้อนโตขนาดนั้น... เธอคิดว่าคนอย่างภาคภูมิจะหาปัญญาที่ไหนมาใช้คืน ภายในสามวันถ้าไม่ได้เงินต้นพร้อมดอกเบี้ย บ้านหลังนั้นก็จะตกเป็นของฉัน และพี่ชายเธอก็คงต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปใช้ชีวิตในคุก” มือของฉันสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นและความกลัวที่ตีรวนอยู่ในอก “คุณมันเลือดเย็นที่สุด นายหัวคราม!” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาสécสองข้างจะแทบพยุงตัวเองไม่ไหวแล้วก็ตาม “คุณก็รู้ว่าพี่ภูมิโดนคนในบ่อนหลอก ทำไมคุณต้องซ้ำเติมพวกเราด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ด้วย!” “ปากเก่งนักนะ” ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวช้าๆ เข้ามาหาฉันราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “ฉันไม่ได้บังคับให้พี่เธอมาเซ็นสัญญาเงินกู้ แต่ในเมื่อเขาเลือกทางนี้เอง ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะทวงหนี้ตามวิถีทางของฉัน... หรือเธอมีข้อเสนอที่ดีกว่า ที่จะทำให้ฉันยอมฉีกสัญญานี้ทิ้งล่ะ หืม?” คำพูดนั้นหยุดชะงัก พร้อมกับร่างสูงที่หยุดยืนประชิดตรงหน้า กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกادประสาทสัมผัสจนฉันต้องผอยถอยหลังหนี แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปแล้ว มือหนาเอื้อมมาบีบปลายคางของฉันไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของครามในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงความเย็นชา แต่มันเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พ1พากพูนมานาน “ฉันให้ทางเลือกกับเธอแค่อย่างเดียว... มินตรา” ครามโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมฝีปากของฉันด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเย้ายวน “มาเป็นผู้หญิงของฉัน... อยู่บนเตียงนี้ ในห้องนี้ และปรนเปรอฉันจนกว่าฉันจะพอใจ แลกกับการที่หนี้ทั้งหมดของพี่ชายเธอจะถูกลบหายไป รวมถึงบ้านหลังนั้นก็จะยังเป็นของครอบครัวเธอ... ว่าไงล่ะ ข้อเสนอนี้... เธอกล้าปฏิเสธไหม?” ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดแก้มทำให้ฉันสั่นสะท้าน ศักดิ์ศรีที่เคยมีค้ำคออยู่ร่ำร้องให้ปฏิเสธ แต่ภาพของมารดาที่กำลังล้มป่วยและบ้านที่เป็นความทรงจำเดียวของครอบครัวกลับผุดขึ้นมาในหัว น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น ฉันไม่มีสิทธิ์เลือกเลยตั้งแต่แรก... “คุณมันใจร้าย...” ฉันเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้นผสมความจำนน “ฉันไม่ใช่คนดี... เธอเพิ่งรู้หรือไง” ครามยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มของฉันอย่างถือวิสาสะ “และตอนนี้... เวลาแห่งการชดใช้ก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว” ริมฝีปากหนาประกบลงมาปิดริมฝีปากของฉันอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ได้มีความอ่อนหวานนุ่มนวลแม้แต่น้อย แต่มันเป็นการประกาศิตสิทธิ์และการครอบครองอย่างดุดัน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ฉันพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายเคืองร่างกายของเขาเลยแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบางอย่างจาบจ้วง ความตึงเครียดและแรงดึงดูดทางเพศที่สะสมมานานระเบิดออกในความเงียบ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนรุ่ม ครามค่อยๆ ถอนจูบออกช้าๆ ปล่อยให้ฉันได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องมองเรือนร่างของฉันด้วยความกระหายหิวราวกับสัตว์ป่าที่รอเวลาขย้ำเหยื่อ ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นจนฉันต้องรีบตวัดแขนโอบรอบลำคอของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ครามก้าวเดินยาวๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงพร้อมกับร่างของฉันที่ถูกกดทับลงไปใต้ร่างหนาหนักแน่น ความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องราวกับไร้ความหมาย เมื่ออุณหภูมิร่างกายของคนทั้งคู่กำลังพุ่งสูงขึ้นจนแทบแผดเผา ครามซุกไซ้ใบหน้าลงที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มสร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มลงบนผิวเนื้ออ่อนอย่างจงใจ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของฉันออกที ะเม็ด เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นสะท้านภายใต้สัมผัสอันเร่าร้อน “จำเอาไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน” เสียงกระซิบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสวาบหวามที่ไล้ไปทั่วเรือนร่าง ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นอย่างไม่อาจหักห้าม ค่ำคืนนี้... ศักดิ์ศรีทั้งหมดของมินตราถูกบดขยี้ลงใต้ร่างของอัลฟ่าหนุ่มผู้ไร้ความปราณี แต่ในขณะเดียวกัน ไฟปรารถนาที่เขาก่อขึ้นก็เริ่มหลอมละลายหัวใจที่แข็งกระด้างของเธอให้ยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า... ในขณะที่บทเพลงแห่งความเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของแม่บ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องนอน พร้อมข่าวร้ายที่ทำให้ลมหายใจของครามต้องสะดุดกึก! “นายหัวคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คนจากตระกูลศัตรูบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ไว้หมดแล้ว และพวกมัน... กำลังพังประตูเข้ามาครับ!” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอมานะครับ