ค่ำคืนที่แผดเผา

เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางคฤหาสน์ เศษกระจกเกลื่อนกลาดกระจายบนพรมเปอร์เซียราคาแพง พร้อมๆ กับเงาร่างสีดำนับสิบที่พุ่งทะยานเข้ามาในความมืด อากาศภายในห้องนอนใหญ่ของนายหัวครามตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นเลือด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงตะโกนก้องของพวกมันดังมาจากชั้นล่าง บ่งบอกชัดเจนว่าศัตรูจากตระกูลอริเก่าบุกเข้ามาประชิดตัวแล้วในค่ำคืนนี้ แต่นายหัวครามไม่มีแม้แต่จะชายตามองไปที่หน้าต่างหรือเหล่านักฆ่าที่กำลังบุกรุกเข้ามา ดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่เพียงร่างระหงที่ถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ มินตราหอบหายใจถี่กระชั้น อกอิ่มกระกระแทกขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านด้วยความหวาดกลัวและความโกรธขึง ดวงตากลมโตฉายแววพยศ ดื้อรั้น และท้าทาย แม้ว่าริมฝีปากอิ่มจะสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกจากเสียงภายนอกก็ตาม "พวกมันมาแล้ว... ปล่อยฉัน!" มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามออกแรงผลักแผงอกกว้างที่กำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามของชายหนุ่ม แต่มันก็เหมือนกับการเอาตัวเข้าชนกำแพงหินผา นายหัวครามไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ร่างกายสูงใหญ่ตระหง่านทาบทับกักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ "ช่างหัวพวกมันสิครับ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบติดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนมินตราสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ต่อให้คนทั้งเกาะพังเข้ามาตอนนี้ ก็ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากผมได้ทั้งนั้น... มินตรา" นิ้วแกร่งหยาบกร้านไล้ไปตามแนวคางเรียว บังคับให้เธองยหน้าขึ้นมารับจุมพิตที่ดุดันและเอาแต่ใจจากเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ ท่ามกลางเสียงเอะอะโกลาหลและเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นขึ้นจากชั้นล่าง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศในห้องนี้ร้อนระอุและอันตรายถึงขีดสุด มินตราพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกเขาด้วยความเคียดแค้น "คุณมัน... คนบ้า! ปล่อยฉันนะ นายหัวคราม ปล่อย!" "ปากดีนักนะ..." ครามาวินคำรามต่ำในลำคอด้วยความขัดใจ นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาและอำนาจมืด มือหนาตะปบเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอแล้วตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงมหาศาลของอัลฟ่าหนุ่มบดขยี้ความเย่อหยิ่งทระนงของหญิงสาวให้แหลกสลายลงในพริบตาเดียว ชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาถูกกระชากด้วยมือเพียงข้างเดียวจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกภายใต้แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง มินตราบີบตาแน่นด้วยความอับอายและความตื่นกลัว น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า แต่ทว่า... ทิฐิที่มีกลับถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยสัมผัสอันร้อนแรงที่ลูบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง "มองหน้าผม... มินตรา" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นคำสั่งเฉียบขาด ทรงอำนาจ และเย้ายวนจนหัวใจดวงน้อยสั่นสะเทือน เปลือกตาสวยเปิดขึ้นอย่างจำยอม สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยห้วงอารมณ์ดิบเถื่อนและลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน เมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงก่ำท่ามกลางเสียงปืนที่ดังระรัวขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของมินตราก็สะท้านสะเทือน รสชาติแห่งความเจ็บแปลบผสานกับความวับวามแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท ความเย่อหยิ่งทั้งหมดที่เธอเคยมีถูกทำลายลงอย่างราบคาบด้วยฝ่ามือและสัมผัสอันช่ำชองของนายหัวเถื่อน เขาไม่ได้สนใจเสียงความวุ่นวายเบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย โลกทั้งใบของครามาวินในวินาทีนี้เหลือเพียงสตรีตรงหน้า คนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา คนที่ดื้อรั้นจนเขาอยากจะขยี้ให้แหลکคามือด้วยความหลงใหล "อื้อ... นายหัว..." เสียงหวานครางประท้วงเมื่อเรียวขาถูกแทรกด้วยกายแกร่ง น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้เธอแทบหลอมละลาย ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ความร้อนจากผิวเนื้อแผดเผาเสียดสีกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ครามาวินก้มลงประกบจุมพิตกับเรียวปากอิ่มอีกครั้ง คราวนี้มันนุ่มนวลขึ้นแต่ลึกซึ้งและเรียกร้องยิ่งกว่าเดิม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกปั่นอารมณ์พิศวาสของหญิงสาวให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดจนเธอต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิว ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนหมดสิ้น ในขณะที่บทรักอันดุเดือดและเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดเข้มข้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็หยุดชะงักลงที่หน้าประตูห้องนอน เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นตามมา พร้อมกับเสียงตะโกนเหี้ยมเกรียมของศัตรูที่ดังทะลุเข้ามา "นายหัวคราม! รู้ตัวซะเถอะ แกไม่รอดแน่ เปิดประตู!" ครามาวินหยุดการกระทำเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นจากลำคอระหงของมินตรา ดวงตาสุดดาร์กหันไปมองบานประตูไม้สักหนาหนักที่กำลังถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาโน้มใบลงกระซิบข้างหูของมินตราที่กำลังหอบสะท้านด้วยความเสียวซ่านและหวาดผวา "นอนรอผมตรงนี้นะครับคนดี... เดี๋ยวผมจะออกไปต้อนรับพวกมันให้สาสม" ทว่า ก่อนที่นายหัวครามจะได้ผละตัวลุกขึ้นจากเตียง มือเรียวของมินตรากลับเอื้อมไปคว้าสาบเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงตาดารดาษคลอหยาดน้ำตาจ้องลึกเข้าไปในตาเขาอย่างมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ "ระวังตัว..." เธอกระซิบเสียงสั่นด้วยความตกใจในความรู้สึกของตัวเอง ครามาวินหัวเราะในลำคออย่างพอใจ เขาก้มลงจูบหน้าผากมนด้วยความเอ็นดูระคนดุดัน ก่อนจะผละตัวลุกขึ้นคว้าปืนพกสีดำสนิทที่หัวเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวไปยังประตูห้อง ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอก่อนจะผลักบานประตูออกไปเผชิญหน้ากับความตายเบื้องหน้า ปัง! เสียงปืนนัดแรกจากกระบอกปืนของนายหัวครามดังขึ้นสนั่นลั่นคฤหาสน์ทันทีที่ประตูเปิดออก! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในค่ำคืนอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ