อุปสรรคจากคู่แข่งทางธุรกิจ

ก้อนแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดถูกฟาดลงบนเขียงไม้อย่างแรงจนเกิดเสียงดังทึบ ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายหน้าร้านค้าสหกรณ์ประจำคอมมูนแห่งนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมสูตรลับเฉพาะที่หลินชิงหว่านเพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ กำลังลอยฟุ้งยั่วยวนน้ำลายผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา จนแถวที่ต่อยาวเหยียดเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความหิวโหย “ชิงหว่าน ซาลาเปาร้อนๆ ของเธอนี่มันช่างหอมยั่วใจเสียจริง แบบนี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคงเกลี้ยงเข่งอีกแน่นอน!” ป้าอู๋ แม่ค้าขายไข่ไก่ข้างๆ เอ่ยปากชมด้วยรอยยิ้มกว้าง ขณะที่มือก็ยังคงหยิบเงินทอนให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว หลินชิงหว่านแย้มรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าเรียวสวย ดวงตากลมโตเป็นประกายเฉลียวฉลาด เธอปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมือเบาๆ ก่อนจะหยิบซาลาเปาลูกอวบอ้วนขาวนวลส่งให้ลูกค้าคนสำคัญ “ขอบคุณค่ะป้าอู๋ ทานให้อร่อยนะคะ สูตรนี้ฉันตั้งใจนวดแป้งเป็นพิเศษ รับรองว่าเนื้อนุ่มละมุนลิ้นแน่นอนค่ะ” ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศการค้าขายที่กำลังไปได้สวย รอยยิ้มของหญิงสาวก็ต้องสะดุดลง เมื่อเงาร่างท้วมของ ‘เถาเฉียน’ พ่อค้าคนกลางผู้ผูกขาดการส่งวัตถุดิบแป้งและเนื้อสัตว์ในตลาดแห่งนี้ก้าวเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคน สายตาของเขาจดจ้องมาที่เข่งซาลาเปาของหลินชิงหว่านด้วยแววตาริษยาและเคียดแค้นอย่างปิดไม่มิด “ฮึ! ฝีมือก็แค่หางอิ่ง ทำเป็นอวดดีเปิดร้านแข่งกับคนเก่าคนแก่ในตลาด!” เถาเฉียนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาใกล้แผงค้าของหลินชิงหว่านอย่างถือดี กลิ่นเหล้าขาวและกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกโชยเตะจมูกจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนี หลินชิงหว่านหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบราวกับแพทย์หญิงผู้ตรวจวินิจฉัยโรคกวาดมองผู้มาเยือนหัวจรดเท้า เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีสง่างาม “ถ้าสินค้าของฉันมันแย่จริง ลูกค้าคงไม่มายืนต่อแถวยาวเหยียดแบบนี้หريكหรอกค่ะ เถาเฉียน... หรือว่าคุณกำลังกลัวว่าซาลาเปาร้านฉัน จะทำให้กำไรของคุณหดหายไปจนหมดกันแน่คะ?” คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้เถาเฉียนหน้าดำคร่ำเครียด ขบกรามแน่นจนสันนูน “นังปากดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับฉัน รู้ไหมว่าแป้งที่แกเอามาทำขายเนี่ย มันผ่านมาตรฐานความปลอดภัยของคอมมูนหรือเปล่า วันนี้ฉันได้รับเรื่องร้องเรียนมาว่า ซาลาเปาร้านแกใส่ ‘สิ่งเจือปนอันตราย’ เพื่อเรียกลูกค้า!” สิ้นคำกล่าวหาอันร้ายกาจ ฝูงชนที่กำลังมุงดูอยู่ก็เริ่มส่งเสียงฮือฮากันด้วยความตกใจ บางคนถึงกับถอยหลังกรูดด้วยความหวาดระแวง หลินชิงหว่านไม่สะทกสะท้าน เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและมั่นใจในตัวเอง “สิ่งเจือปนอันตรายงั้นหรือคะ? เถาเฉียน... ข้อหานี้มันร้ายแรงมากนะ ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าซาลาเปาของฉันสะอาดบริสุทธิ์ไร้สารพิษ คุณจะกล้ากราบขอขมาฉันกลางตลาดนี้ไหมล่ะคะ?” “ไม่ต้องมาพูดมาก! รื้อแผงมันซะ! เอาซาลาเปานี่ไปตรวจสอบ!” เถาเฉียนส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้ามาหมายจะคว่ำเข่งซาลาเปาเพื่อทำลายหลักฐาน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่มือหยาบกร้านของลูกน้องเถาเฉียนกำลังจะเอื้อมมาปัดเข่งไม้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วราสายฟ้าแลบ มือหนาคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้ชายฉกรรจ์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ใครอนุญาตให้แกแตะต้องภรรยาของฉัน?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยือกดังขึ้น ลู่ถิงเฟิงกวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองหน้าเถาเฉียนและสมุนด้วยแววตาน่ากลัว รัศมิความกดดันจากนายทหารสนามรบแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่เถาเฉียนยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลินชิงหว่านมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ก้าวออกมาปกป้องเธอในยามวิกฤต หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกอุ่นซ่าน ทว่าเธอกลับเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของเขาเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก “สามีคะ... ไม่ต้องใช้กำลังหรอกค่ะ คนประเภทนี้ เราต้องใช้ ‘หลักฐานทางวิทยาศาสตร์และการแพทย์’ ตบหน้าให้หน้าหงายต่างหากล่ะคะ” เถาเฉียนหน้าถอดสีเมื่อเห็นลู่ถิงเฟิง แต่ยังฝืนทำใจดีสู้เสือ “ทะ... ทหารลู่ นายจะมาใช้อำนาจบาตรใหญ่ปกป้องเมียตัวเองไม่ได้นะเว้ย! นังนี่มันขายของสกปรก!” หลินชิงหว่านหยิบซาลาเปาลูกหนึ่งขึ้นมาผ่าครึ่งด้วยมีดพกสะอาดเอี่ยม ไอน้ำร้อนกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมของเนื้อหมูและสมุนไพรลอยแตะจมูก ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จดจ้อง เธอดึงเข็มสเตนเลสเล่มเรียวยาวออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวที่สวมทับ เสียบลงไปในเนื้อแป้งและไส้ซาลาเปาทันทีอย่างแม่นยำ “ดูให้เต็มตาค่ะเถาเฉียน...” หลินชิงหว่านดึงเข็มขึ้นมา ปลายเข็มยังคงเป็นสีเงินบริสุทธิ์ไร้รอยหมองคล้ำ “นี่คือการทดสอบสารพิษและโลหะหนักด้วยวิธีทางการแพทย์แผนปัจจุบัน เข็มไม่เปลี่ยนเป็นสีดำ หมายความว่า ‘สะอาดบริสุทธิ์ 100%’ แต่ถ้าหากว่า...” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองหน้าเถาเฉียนอย่างจับผิด ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้พ่อค้าคนกลางรายนี้ แล้วฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังตกตะลึง คว้าห่อกระดาษไขที่ซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อด้านในของเถาเฉียนออกมาได้อย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์! “อุ๊ย! นี่มันอะไรกันคะเนี่ย... ผงสารเคมีสีขาวที่ใช้สำหรับใส่ลงในอาหารเพื่อกลั่นแกล้งคนอื่นสินะคะ?” หลินชิงหว่านชูห่อกระดาษนั้นขึ้นท่ามกลางแสงแดดจ้า ประจักษ์แก่สายตาทุกคนในตลาด เถาเฉียนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือด ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นหลักฐานคาตา ขณะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงตะโกนก้องของสารวัตรคอมมูนก็ดังแทรกขึ้นมาจากหัวมุมถนน “หยุดตรงนั้นนะ! มีคนแจ้งว่ามีการวางแผนกลั่นแกล้งและทำลายทรัพย์สินในที่สาธารณะ ใครเป็นคนก่อเรื่อง!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!