ชีวิตคู่ที่หวานชื่นจนมดขึ้น

"ถิงอาน... ถ้าคุณยังกวนประสานฉันด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้มแบบนี้อีกแม้แต่หยดเดียว ข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมชามนี้ ฉันจะเทให้เจ้าด่างกินทั้งหมดจริงๆ ด้วยนะคะ!" หลินชิงหว่านเหลือบสายตาคมกริบมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าที่กำลังนั่งค้ำคางมองนางด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นโปรด มือหนาที่ปกติเคยจับปืนและฝึกทหารอย่างแข็งกร้าว บัดนี้กลับกำลังถือพัดใบตาลคอยพัดไล่ยุงและไอความร้อนจากเตาถ่านให้ภรรยาอย่างเอาอกเอาใจ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ลู่ถิงอานเคลียร์ใจกับตระกูลลู่และประกาศกร้าวปกป้องนางอย่างเด็ดขาดเมื่อวานซืน นายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมและเย็นชาคนเดิมก็สูญสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย กลายร่างเป็น "สามีคลั่งรัก" เบอร์หนึ่งประจำหมู่บ้านหง싱 ที่ไม่ว่าจะก้าวไปทางไหนก็มักจะมีสายตาอิจฉาริษยาจากบรรดาสะใภ้บ้านอื่นมองตามหลังมาด้วยความหมั่นไส้ "ชิงหว่าน... เมียจ๋า ผมไม่ได้กวนประสานสักหน่อย ผมแค่มองความงามของภรรยาตัวเองไม่ได้หรือครับ เอ๊ย! ไม่ได้หรือคะ—เอ๊ย ไม่ใช่!" ลู่ถิงอานรีบละล่ำละลักแก้ตัวเมื่อเผลอใช้สรรพนามบุรุษที่ติดปาก ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเขินอายจนหูแดงก่ำ แต่ดวงตายังคงพราวระยับด้วยความรักใคร่ระคนเอ็นดู "ก็คุณทำอาหารอร่อยเสียขนาดนี้แถมยังเก่งกาจไปเสียทุกเรื่อง ตั้งแต่รักษาโรคให้ชาวบ้านจนเขาเอาไข่ไก่มาฝากเป็นตระกร้า ไหนจะวางแผนค้าขายในตลาดมืดจนเราได้เงินเก็บมาตั้งเท่าไหร่ ถ้าผมไม่รีบทำคะแนนเกาะติดภรรยาไว้ให้แน่นๆ เกิดวันดีคืนดีคุณเบื่อผมแล้วหอบเงินหนีไป ผมไม่น้ำตาตกในหรือครับ... อะแฮ่ม! ไม่น้ำตาตกในแย่หรือคะ!" คำพูดแก้ตัวที่พยายามดัดเสียงให้สุภาพตามที่ภรรยาเคยบ่นเตือนเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากหลินชิงหว่านได้ทันที นางวางทัพพีไม้ลงในหม้อดินเผา ก่อนจะหันมาใช้ปลายนิ้วเรีย้างามเชยคางสากระคายของสามีขึ้นมาเบาๆ สำรวจใบหน้าคมเข้มที่มีรอยแผลเป็นจากสนามรบเล็กน้อยอย่างนึกมันเขี้ยว "พูดมากจริงนะคะ นายทหารลู่... ไหนว่าวันนี้ต้องไปช่วยผู้ใหญ่บ้านซ่อมสะพานไม้ท้ายหมู่บ้านไม่ใช่หรือไง ทำไมยังมานั่งทำหน้าเป็นแมวเซาอยู่ตรงนี้อีก เดี๋ยวก็โดนคนเขาว่าเอาหรอกว่าสะใภ้บ้านลู่ใช้สามีทำงานบ้านจนหลังยาวกันพอดี" "ใครจะกล้าว่าอะไรภรรยาผมล่ะครับ... อ๊ะ! ภรรยาฉันสิ!" ลู่ถิงอานรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของภรรยา "อีกอย่าง งานซ่อมสะพานผมตื่นไปทำเสร็จตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแล้วครับ เพื่อที่จะได้รีบกลับมาซักผ้า ตากผ้า กวาดบ้าน และรอทำมื้อกลางวันกับคุณไงล่ะ" พูดจบ พ่อหนุ่มนายทหารผู้คลั่งรักก็ก้มลงจัดการคว้ากะละมังไม้ซักผ้าที่แช่เสื้อผ้าฝ้ายของภรรเอาไว้มาถือไว้ในมือทันที ท่าทางคล่องแคล่วว่องไวไม่มีความเก้อเขินแม้แต่น้อย ทำเอาหลินชิงหว่านถึงกับส่ายหัวด้วยความระอาปนความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างล้นปรี่ นับตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสะใภ้ตัวแสบที่ใครๆ ต่างก็รังเกียจ นางไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตในยุคเจ็ดสิบที่แร้นแค้นและเต็มไปด้วยการกดขี่ทางชนชั้น จะมีมุมที่หวานชื่นและอบอุ่นหัวใจได้ถึงเพียงนี้ เมื่อวานนี้เอง เฝิงซื่อ แม่สามีจอมตระหนี่และลำเอียง ถึงกับต้องวิ่งแจ้นมาที่หน้าบ้านพักทหารด้วยใบหน้าเขียวคล้ำและตาบวมเป่ง นางตั้งใจจะมาอาละวาดทวงเงินค่าอาหารและข้าวสารจากลูกชายคนเล็กตามสันดานเดิม แต่พอมาถึง กลับต้องเจอสายตาดุเยือกเย็นราวน้ำแข็งของลู่ถิงอานที่เอ่ยเสียงเรียบแต่เฉียบขาดว่า *"แม่ครับ... ตั้งแต่ผมแต่งงานกับชิงหว่าน เงินเดือนทหารทุกหยาดหยดของผมผมยกให้ภรรยาเก็บรักษาไว้ทั้งหมด ถ้าแม่ยังมายุ่งวุ่นวายหรือคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งชิงหว่านอีก แม้แต่แป้งสาลีหรือเศษเงินสักเหรียญเดียวจากผม แม่ก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นมันอีกเลยตลอดชีวิต!"* คำประกาศกร้าวต่อหน้าชาวบ้านนับสิบชีวิตที่มามุงดูเหตุการณ์ ทำให้เฝิงซื่อถึงกับอกสั่นขวัญแขวนกรีดร้องโวยวายจะเป็นจะตายอยู่ตรงนั้น แต่ไม่มีใครกล้าเข้าข้างนางเลยสักคน เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่าลู่ถิงอานเป็นเสาหลักที่ส่งเงินกลับบ้านเดิมมาตลอดหลายปี แต่กลับถูกแม่ตัวเองและพี่ชายคนโตเอาเปรียบมาโดยตลอด การที่ลู่ถิงอานลุกขึ้นมาปกป้องภรรยาและตัดขาดความงกเงิ่นของครอบครัว จึงเป็นเรื่องที่ชาวบ้านต่างพากันซูฮกและชื่นชมในความเด็ดเดี่ยว "ชิงหว่าน... มองอะไรอยู่หรือครับ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าทำไมถึงมองผมค้างแบบนั้น" เสียงทุ้มต่ำดึงหลินชิงหว่านออกจากภวังค์ นางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนคนมองถึงกับใจสั่นระทึก "เปล่าค่ะ แค่คิดว่า... สามีฉันคนนี้นับวันยิ่งพูดจาเข้าหูขึ้นเรื่อยๆ ต่างหากล่ะ" นางเอ่ยแซวพลางยื่นมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกให้เขา "ไหนๆ ก็ขันอาสาจะซักผ้าให้แล้ว ฉันจะไปเตรียมทำหมูสับนึ่งไข่เค็มสมุนไพรกับผัดผักบุ้งไฟแดงไว้รอนะคะ ถ้าซักผ้าเสร็จไม่สะอาด มีรอยคราบสบู่ติดอยู่แม้แต่นิดเดียว... คืนนี้คุณได้นอนนอกห้องจริงๆ ด้วยแน่!" "รับรองว่าสะอาดเอี่ยมอ่องกว่าเสื้อผ้าผู้ตรวจการอำเภอแน่นอนครับ!" ลู่ถิงอานยืดอกรับคำสั่งอย่างแข็งขันราวกับรับบัญชาจากผู้บัญชาการทหารสูงสุด บรรยากาศในบ้านพักเล็กๆ อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความรักความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวและหยั่งรากลึกอย่างมั่นคง หลินชิงหว่านหมุนตัวเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติส่วนตัว ในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติของนางมีทั้งไข่เค็มโบราณ หมูสับคัดพิเศษ และเครื่องเทศสมุนไพรบำรุงกำลังที่นางตั้งใจจะปรุงให้สามีทานเพื่อบำรุงร่างกายหลังจากฝึกหนัก กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและซีอิ๊วขาวชั้นดีเริ่มส่งกลิ่นโชยอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัว ลอยฟุ้งทะลุหน้าต่างไม้ไผ่ ออกไปเตะจมูกเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาจนต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาลูบพุงด้วยความอิจฉา ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังมีความสุขกับชีวิตคู่ที่หวานชื่นราวน้ำผึ้งเดือนห้า ทว่า... ที่หน้าปากซอยหมู่บ้าน กลับมีเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มชั่วร้าย หลี่ว์จู... หญิงสาวตัวแสบจากหมู่บ้านข้างเคียงที่เคยหมายปองลู่ถิงอานและคอยหาเรื่องกลืนน้ำลายอิจฉาหลินชิงหว่านมาโดยตลอด บัดนี้ในมือของนางถือจดหมายซองสีน้ำตาลลึกลับฉบับหนึ่ง ที่จ่าหน้าซองถึงนายทหารลู่ถิงอานโดยตรง... และเนื้อหาภายในนั้น กำลังจะกลายเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายความสงบสุขนี้ให้พังทลายลงในพริบตา! "หึ... หลินชิงหว่าน แกคิดว่าผัวแกจะรักแกไปได้ตลอดรอดฝั่งอย่างนั้นหรือ? คอยดูเถอะ ความลับเรื่องอดีตของแก... กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ชหานี้แล้ว!" หลี่ว์จูแค่นยิ้มเยาะด้วยความสะใจ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังบ้านพักของตระกูลลู่ทันที --------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!