เผชิญหน้าอันธพาลท้องถิ่น

“เงินเดือนของพี่ถิงเหอ? ฉันจะเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาและค่ากับข้าวในอนาคตค่ะแม่ ส่วนถ้าแม่คิดจะเบียดเบียนส่วนนี้ไปปรนเปรอพี่สะใภ้ใหญ่หรือน้องสามอีกล่ะก็... อย่าหาว่าลูกสะใภ้คนนี้ใจร้ายเลยนะคะ” หลินชิงหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแววตาที่จ้องมองเฝิงซื่อกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก แม่สามีจอมเค็มที่เคยแผดเสียงด่าทอฉอดๆ ถึงกับตัวสั่นเทิ้ม ลมหายใจติดขัดเมื่อเห็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษบนใบหน้าของหญิงสาวที่นางเคยรังแกมาโดยตลอด “แก... แกมันอีนังตัวดี! กล้าดีอย่างไรมาขู่แม่ผัว!” เฝิงซื่อเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะถอยกรูดไปชนเข้ากับขอบโต๊ะจนถ้วยชามสั่นไหว ยังไม่ทันที่เหตุการณ์ในบ้านจะตึงเครียดไปกว่านั้น เสียงโครมครามจากทางหน้าบ้านก็ดังสนั่นหวั่นไหว ประตูไม้เก่าๆ ถูกเตะจนแทบหลุดออกจากบานพับ ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามคนเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับกลิ่นสุราและกลิ่นบุหรี่ฉุนกึก คนนำหน้าคือ 'จางหมาน' อันธพาลท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงเรื่องความกักขฬะ “โอ้โฮ! วันนี้โชคดีจริง ได้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นจากในบ้านซะด้วย” จางหมานแคะขี้ฟันพลางกวาดสายตามองหลินชิงหว่านด้วยสายตาโลมเลีย “ลู่ถิงเหอไม่อยู่ไม่ใช่หรือ? สะใภ้ลู่... ช่วงนี้ค่าคุ้มครองขึ้นราคาแล้วนะ จ่ายมาซะดีๆ ห้าหยวน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกฉันไม่เกรงใจ!” หลินชิงหว่านวางตะหลิวในมือลงอย่างใจเย็น นางขยับผ้ากันเปื้อนเล็กน้อย ดวงตาหงส์หรี่ลงมองพวกอันธพาลราวกับกำลังมอง 'ก้อนเนื้อเน่า' ที่รอการผ่าตัดทิ้ง “ค่าคุ้มครอง?” หลินชิงหว่านเลิกคิ้ว “ที่นี่เป็นเขตชนบทภายใต้กฎหมายของรัฐ มีเจ้าหน้าที่พิทักษ์สันติราษฎร์ดูแล พ่อหนุ่ม... พวกคุณกำลังพยายามรีดไถเงินฉันงั้นหรือคะ?” “ฮ่าๆๆ! กฎหมายงั้นหรือ? ในหมู่บ้านนี้ ฉันนี่แหละคือกฎหมาย!” จางหมานหัวเราะร่า ก่อนจะพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากแขนของนาง ทันใดนั้นเอง ในเสี้ยววินาทีที่มือหยาบกร้านเกือบจะสัมผัสตัวหลินชิงหว่าน นางกลับขยับตัวด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน มือเรียวบางคว้าข้อมือของมันไว้แน่นแล้วบิดเป็นวงโค้งด้วยทักษะการกดจุดที่แม่นยำ *กร๊อบ!* “อ๊ากกกกก!” เสียงร้องโหยหวนดังลั่นบ้าน จางหมานทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เหงื่อกาฬแตกพลั่กเพราะความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วแขน “จุดชีพจรที่ข้อมือถ้ากดแรงเกินไปอาจทำให้เป็นอัมพาตชั่วคราวได้นะคะ” หลินชิงหว่านเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบเข็มเงินเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาแวบหนึ่ง ก่อนจะแทงลงไปที่จุดฝังเข็มบนบ่าของชายอีกสองคนที่กำลังพุ่งเข้ามา พวกมันแข็งทื่อราวกับถูกสาป ร่างกายกระตุกเกร็งล้มลงไปกองกับพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ขาดเส้นใยยึดเหนี่ยว “ใครสั่งใครสอนให้มาข่มเหงผู้หญิงคะ?” หลินชิงหว่านเดินเข้าไปใกล้จางหมานที่กำลังตัวสั่น “บ้านนี้มีแต่ความอดอยาก เงินสักเหมายังแทบไม่มีให้กินประทังชีวิต ถ้าพวกคุณยังกล้ามายุ่งอีก ครั้งหน้าสิ่งที่ฉันจะใช้ 'รักษา' อาจไม่ใช่แค่การกดจุด แต่มันคือยาพิษที่ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้ถอนได้... เข้าใจไหมคะ?” จางหมานมองหญิงสาวตรงหน้าที่บัดนี้ดูราวกับปีศาจจำแลงกายมา ความกลัวฝังลึกถึงกระดูกดำ มันรีบพยักหน้ารัวๆ พลางตะเกียกตะกายลากลูกน้องหนีออกไปจากบ้านอย่างไม่คิดชีวิต เฝิงซื่อที่ยืนแอบอยู่หลังประตูถึงกับขาสั่นพับ นางไม่เคยเห็นหลินชิงหว่านในมุมนี้มาก่อน ความคิดที่จะมาทวงเงินเดือนหายวับไปกับตา เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ หลินชิงหว่านหันกลับมามองแม่สามีที่ซีดเผือดด้วยสายตาเรียบเฉย นางหยิบหม้อตุ๋นเนื้อที่แอบนำมาจากมิติส่วนตัวขึ้นมาตั้งไฟต่อ กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อตุ๋นยาจีนเข้มข้นอบอวลไปทั่วบ้าน มันเป็นกลิ่นหอมที่ยั่วยวนจนเฝิงซื่อต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่ “แม่คะ... ถ้าแม่ไม่อยากโดนแบบเมื่อครู่ ก็กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ ส่วนเรื่องเงินเดือน... อย่าได้พูดถึงอีกเป็นอันขาด” ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะปิดฝาหม้อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นลู่ถิงเหอที่เพิ่งกลับจากกรมทหาร เขาหยุดยืนชะงักอยู่ที่กรอบประตู สายตาคมกริบมองเห็นรอยเท้าบนพื้นและท่าทีหวาดกลัวของแม่ตนเอง ก่อนจะสบตากับภรรยาที่ถือมีดทำครัวอยู่ในมือด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ชิงหว่าน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปเห็นถุงกระดาษที่หล่นอยู่ใกล้เท้า ซึ่งภายในบรรจุยาบำรุงราคาแพงที่เขาแอบซื้อมาให้ภรรยา แต่ตอนนี้มันกลับมีรอยฉีกขาดเหมือนมีคนพยายามค้นของ หลินชิงหว่านชะงักไปเล็กน้อย นางรู้ดีว่าความลับเรื่อง 'มิติลับ' และ 'ทักษะแพทย์' ของนางนั้นยังไม่ควรเปิดเผยกับเขาในตอนนี้ แต่ดูเหมือนลู่ถิงเหอจะเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไปจากเดิมเสียแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขไปกับความร้ายกาจและฉลาดเฉลียวของชิงหว่านค่ะ!