ข่าวลือเรื่องสะใภ้รวยเงียบ

“ถ้าหลินชิงหว่านไม่ได้ซ่อนเงินทองของตระกูลลู่เอาไว้ แล้วนางเอาเงินที่ไหนไปซื้อแป้งสาลีเนื้อดีตั้งครึ่งชั่งแถมยังมีเนื้อหมูสามชั้นติดมันเยิ้มขนาดนั้นมาต้มกินทุกวันเล่า! พวกท่านคิดดูสิคะคุณพี่!” เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของป้าสะใภ้ใหญ่หลิวแผดดังลั่นอยู่หน้าบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน ยามนี้เหล่าแม่บ้านและหญิงแก่ที่มารุมล้อมซักผ้าต่างพากันหยุดมือแล้วเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข่าวลือเรื่องความเปลี่ยนแปลงของสะใภ้รองตระกูลลู่แพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่งมาสองวันแล้ว และในเช้าวันนี้ มันก็ปะทุขึ้นจนถึงจุดเดือด หลินชิงหว่านที่กำลังเดินถือตะกร้าผ้าผ่านไปพอดี ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย มุมปากของนางยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันบางเบา ท่าทางเงียบสงบและไม่ร้อนรนของนางยิ่งทำให้คนที่กำลังนินทารู้สึกราวกับถูกตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ “ตายจริง! นั่นไงตัวต้นเรื่องเดินมาพอดี!” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งอุทานเสียงหลง พร้อมกับสะกิดเพื่อนข้างกายให้หันไปมอง หลินชิงหว่านในยามนี้ไม่ได้ดูซูบผอมและมอมแมมเหมือนแต่ก่อน ผิวพรรณของนางผุดผ่องมีน้ำมีนวลขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้า ร่างกายในชุดผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้าน แม้จะเป็นเสื้อผ้าเก่าที่ปะชุน แต่กลับถูกรีดจนเรียบและไม่มีกลิ่นอับชื้นแม้แต่น้อย “อ้าว! ชิงหว่าน วันนี้เจ้าไม่ได้ต้มกระดูกหมูบำรุงสามีรึ ถึงได้มีเวลามาเดินลอยชายแถวนี้?” ป้าสะใภ้ใหญ่หลิวจงใจกระแทกเสียงประชดประชัน เดินสะบัดสะโพกเข้ามาขวางทางนางเอาไว้ สายตากวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความอิจฉาริษยาที่ปิดไม่มิด “ช่วงนี้บ้านรองร่ำรวยเป็นพิเศษสินะ ได้ข่าวว่าสามีเจ้าส่งเงินกลับมาให้ หรือว่า... เจ้าแอบซ่อนเงินก้อนโตที่แม่สามีเก็บไว้เอามาใช้คนเดียวกันแน่!” คำกล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริงนี้ถูกโยนออกมากลางวงล้อม ทันใดนั้น สายตาทุกคู่ก็พากันจับจ้องมาที่หลินชิงหว่านด้วยความเคลือบแคลงสงสัย หลินชิงหว่านกวาดสายตามองหน้าทีละคนอย่างใจเย็น นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มนุ่มแต่กลับทรงพลังจนทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่หลิวรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด “ป้าสะใภ้ใหญ่พูดจาให้เกียรติคนอื่นเสียบ้างนะคะ” หลินชิงหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและชัดถ้อยชัดคำ “เงินในตระกูลลู่มีมากน้อยแค่ไหน แม่สามีจอมตระหนี่ของข้าเป็นคนกุมกุญแจกล่องไม้ไว้ตลอดเวลา แม้แต่เหมาเดียวข้ายังไม่มีปัญญาไปหยิบฉวย แล้วข้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปซ่อนเงินทองตามที่ท่านกล่าวหาล่ะคะ?” “ถ้าเช่นนั้น... กลิ่นเนื้อหมูที่ลอยมาจากบ้านพวกเจ้าทุกวันนี่มันคืออะไร! อย่าบอกนะว่าพวกมันบินมาลงหม้อเอง!” ป้าสะใภ้ใหญ่หลิวเถียงเสียงแข็ง หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ “อ๋อ... เรื่องนี้นี่เอง” หลินชิงหว่านแย้มยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความฉลาดแกมโกง “หากป้าสะใภ้ใหญ่มีความสามารถในการหาเงินเก่งเท่าปาก ข้าเชื่อว่าท่านคงไม่ต้องมานั่งอิจฉาชีวิตความเป็นอยู่ของคนอื่นหรอกค่ะ สมุนไพรป่าบนภูเขาหลังหมู่บ้านไม่ได้มีป้ายชื่อติดไว้ว่าเป็นของใคร ใครมือไวใจกล้า ขุดหาเก่ง ย่อมได้กินดีอยู่ดีเป็นธรรมดา หรือว่า... ท่านไม่เคยขึ้นเขาไปหาของป่าเลย ถึงได้ไม่รู้ว่าธรรมชาติเขายังใจดีกับคนที่ขยันทำมาหากินเสมอ?” ประโยคนี้ตอกกลับนิ่มๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวงใน ป้าสะใภ้ใหญ่หลิวหน้าเสียทันทีเพราะนางเป็นคนเกียจคร้านตัวเป็นขน วันๆ เอาแต่เดินนินทาชาวบ้านไปทั่ว ไม่เคยแม้แต่จะก้าวเท้าขึ้นไปบนภูเขาเพื่อหาของป่ามาจุนเจือครอบครัว “เจ้า... นังสะใภ้ตัวแสบ กล้าดียังไงมาว่าข้าขี้เกียจ!” ป้าสะใภ้ใหญ่กรี๊ดร้องด้วยความอับอาย ยกมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้าตบ ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกนางอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความกดดันอันเย็นเยียบและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้เปลี่ยนออก ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่หลิวต้องชะงักกึก ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความหวาดกลัว “ลู่... ถิงเหอ?” ลู่ถิงเหอกวาดสายตาคมกริบมองป้าสะใภ้ใหญ่และชาวบ้านรอบข้างด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเยือกเย็นเสียจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายลงคอ “ภรรยาของผมขยันขันแข็ง หาเงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของนางเอง ไม่ได้ไปเบียดเบียนใคร หากใครยังมีหน้ามาปล่อยข่าวลือเสียหายใส่ร้ายนางอีก... อย่าหาว่าผมคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน” คำพูดหนักแน่นและทรงพลังของลู่ถิงเหอทำให้รอบบริเวณตกอยู่ในความเงียบงัด ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีก แม้แต่ป้าสะใภ้ใหญ่ยังต้องรีบหลบสายตา เดินหนีหายเข้าไปในฝูงชนด้วยความอับอาย หลินชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง นางแปลกใจไม่น้อยที่เห็นเขากลับมาเร็วกว่ากำหนด และยิ่งแปลกใจที่เขาเลือกยืนหยัดปกป้องนางต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ลู่ถิงเหอหันกลับมามองภรรยา ดวงตาคมเข้มทอประกายความรู้สึกที่ซับซ้อน เขายื่นมือหนาออกมาจับมือบางของนางเอาไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากฝ่ามือของเขาเข้ามาถึงหัวใจของนาง “กลับบ้านกันเถอะครับ ชิงหว่าน” เขากล่าวเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่นางยังอ่านไม่ออก ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินกลับบ้านนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบของเด็กน้อยคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นจนชาวบ้านต้องหันมามองอีกรอบ “พี่สะใภ้หลิน! พี่ถิงเหอ!แย่แล้วครับ! ที่บ้านรองของพวกท่าน... แม่สามีของท่านกำลังพังประตูห้องเก็บของ และโวยวายเสียงดังลั่นเพราะหา ‘สมุนไพรล้ำค่า’ ที่ท่านซ่อนไว้ไม่เจอครับ!” ลู่ถิงเหอชะงักกึกทันที เขาก้มลงมองหน้าภรรยาช้าๆ ขณะที่หลินชิงหว่านเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—ความลับเรื่องสมุนไพรในมิติลับกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าสามีผู้ฉลาดเป็นกรดคนนี้แล้ว! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ