ค่ำคืนอันแนบชิดใต้แสงตะเกียง

"วางอาวุธลงเสีย! อย่าให้ฉันต้องใช้มาตรการรุนแรงกับพวกคุณในเขตรับผิดชอบของกองทัพ!" เสียงตวาดกร้าวของลู่ถิงดังสะท้อนก้องไปทั่วแปลงสมุนไพร ความเย็นเยียบในแววตาของชายหนุ่มไม่ได้มาจากอากาศยามค่ำคืน แต่มันแผ่ซ่านออกมาจากจิตวิญญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน หลินชิงหว่านที่เพิ่งก้าวเท้ามาถึงฉากเหตุการณ์ต้องหยุดกะทันหัน เธอเห็นชายฉกรรจ์ห้าคนในชุดซาฟารีสีมอๆ กำลังถือจอบเสียมทำท่าจะขุดรากถอนโคนต้นสมุนไพรหายากที่เธอเฝ้าฟูมฟักมานับเดือน "หัวหน้าลู่... ใจเย็นก่อนค่ะ" ชิงหว่านรีบก้าวเข้ามาแทรกกลาง เธอไม่ได้ใช้กำลัง แต่เธอใช้ 'รอยยิ้ม' ที่เย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "ใครเป็นคนสั่งให้พวกคุณมาที่นี่? หรือว่ากฎหมายของรัฐเพิ่งเปลี่ยนเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ที่อนุญาตให้โจรขโมยของคนอื่นหน้าด้านๆ โดยอ้างคำว่า 'ของหลวง'?" "นังสะใภ้ปากดี! แกรู้อะไร? สมุนไพรพวกนี้มีร่องรอยการตัดแต่งที่ผิดแปลกไปจากธรรมชาติ มันต้องเป็นของผิดกฎหมายแน่ๆ พวกเราแค่มาทำหน้าที่ยึดคืน!" ชายหัวหน้ากลุ่มตอบโต้พลางถ่มน้ำลายลงพื้น หลินชิงหว่านแค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับกายเข้าไปใกล้พวกมัน กลิ่นหอมจางๆ จากมิติในตัวเธอฟุ้งกระจายออกไปโดยไม่มีใครสังเกต แต่มันคือสารสกัดจากเกสรดอกไม้ที่ทำหน้าที่เป็นยาสลบอ่อนๆ สำหรับพวกปากเสีย "ถ้าพวกคุณแน่จริง ก็ลองขุดดูสิคะ แต่เตือนไว้นะ ว่ารากสมุนไพรเหล่านี้มีพิษ หากผิวหนังสัมผัสโดยตรงภายในสามนาที ผิวจะลอกออกมาเป็นแผ่นๆ ใครอยากจะลองพิสูจน์ไหมคะ?" คำพูดเรียบๆ แต่ทรงพลังทำเอาชายฉกรรจ์ชะงัก ลู่ถิงฉวยโอกาสนั้นปลดอาวุธพวกมันในพริบตาเดียว ความชุลมุนจบลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้าน *** บรรยากาศภายในบ้านหลังน้อยหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายดูจะผิดแปลกไปจากทุกที ตะเกียงน้ำมันก๊าดบนโต๊ะไม้เก่าๆ ให้แสงสีส้มสลัว ลู่ถิงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม รอยแผลถลอกที่แขนเสื้อทำให้ชิงหว่านถอนหายใจ เธอหยิบกล่องยาไม้ที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา "นั่งนิ่งๆ ค่ะ ถ้าติดเชื้อขึ้นมา ใครจะไปรับผิดชอบ" ชิงหว่านบ่นอุบขณะใช้สำลีแตะแอลกอฮอล์เช็ดแผลให้สามี ลู่ถิงจ้องมองใบหน้าด้านข้างของภรรยา แสงตะเกียงที่เต้นระบำทำให้เสี้ยวหน้าของนางดูอ่อนหวานและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ความกล้าหาญที่นางแสดงออกมาเมื่อครู่ทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขาเต้นผิดจังหวะ "ชิงหว่าน... ทำไมต้องเสี่ยงเพื่อของพวกนี้?" เขาถามเสียงต่ำ "เพราะมันไม่ใช่แค่สมุนไพรค่ะ มันคือโอกาส... โอกาสที่ฉันจะพาคุณไปให้ไกลกว่าคำว่านายทหารเงินเดือนน้อย" นางตอบโดยไม่เงยหน้า แววตาของนางมุ่งมั่นจนเขารู้สึกละอายใจ "ฉันไม่อยากเป็นแค่สะใภ้ที่ถูกแม่คุณกดขี่ไปวันๆ ฉันอยากให้เราสองคนยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง" มือหนาของลู่ถิงเอื้อมไปกุมมือเล็กของหญิงสาวไว้แน่น "ผมจะไม่ให้ใครมารังแกคุณอีก... ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม แม้กระทั่งแม่ของผม" บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ชิงหว่านรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือที่สากระคายจากการฝึกฝน ความรู้สึกบางอย่างที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มสั่นคลอน นางเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เองว่า ความรักในยุค 70 ที่ไม่มีคำหวานหยาดเยิ้ม แต่มันกลับหนักแน่นดั่งขุนเขา "เอาล่ะ แผลทำเสร็จแล้ว" นางขยับตัวออกห่างด้วยความประหม่า "ฉันต้มน้ำแกงกระดูกหมูไว้ในครัว เดี๋ยวไปยกมาให้ดื่มนะคะ วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" ทว่าก่อนที่นางจะลุกขึ้น ลู่ถิงกลับดึงแขนไว้เบาๆ แล้วรั้งให้ร่างบางลงมานั่งบนตักของเขา ท่ามกลางแสงตะเกียงที่ริบหรี่ สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ไม่ต้องไปทำอะไรแล้ว... คืนนี้ เรามาคุยกันเรื่องแผนการในอนาคตของเราเถอะ" เสียงของเขากระซิบชิดใบหู ทำให้นางขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นแรง เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกทำลายความโรแมนติกจนสิ้นซาก! "ลู่ถิง! เปิดประตู! ฉันรู้ว่าพวกแกสองคนอยู่ข้างใน! แกกล้าดียังไงถึงเอาสมุนไพรไปซ่อนไว้ แล้วยังปล่อยให้คนพวกนั้นมาป่วนหมู่บ้าน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด!" เสียงของแม่สามีจอมเค็มดังแผดจ้าขึ้นพร้อมกับเสียงพังประตูไม้ ชิงหว่านขมวดคิ้วแน่น แววตาสั่นไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันที นางลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วหันไปมองลู่ถิง "ดูเหมือนว่า 'แม่ของคุณ' จะไม่ปล่อยให้เรามีความสุขง่ายๆ นะคะ... คุณจะจัดการเอง หรือจะให้ฉันเป็นคนจัดการให้จบในคืนนี้?" ลู่ถิงยืนขึ้น ร่างสูงใหญ่ของเขาดูน่าเกรงขาม เขากระชับเข็มขัดทหารแล้วเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางที่ไม่มีใครกล้าขวาง ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย "คืนนี้... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีคุณเถอะครับ แต่หากแม่ยังไม่หยุด ผมรับรองว่าคืนนี้จะมีคนไม่ได้นอน... แต่ไม่ใช่เรา" เขากระชากประตูออกเต็มแรง ร่างของแม่สามีที่กำลังง้างมือเตรียมด่าถอยกรูดด้วยความตกใจ แต่ทว่า สิ่งที่อยู่เบื้องหลังนางไม่ใช่แค่คนในหมู่บ้านที่มามุงดู แต่เป็นชายในชุดเครื่องแบบทางการที่ถือเอกสารปึกใหญ่ พร้อมกับแววตาที่จ้องมองมายังหลินชิงหว่านราวกับกำลังล่าเหยื่อ! "คุณหมอหลิน... พวกเรามีหมายเรียกตัวคุณเกี่ยวกับเรื่อง 'สินค้าต้องห้าม' ที่คุณแอบส่งออกนอกเขต... หวังว่าคุณคงจะไม่อ้างเรื่องสมุนไพรอีกนะ?" อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนลืมวางนิยายนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!