ตบหน้าญาติผู้พี่ที่ชอบดูถูก

"ของล้ำค่าเช่นนี้... คนบ้านนอกคอกนาอย่างพวกเธอ มีปัญญาจ่ายเงินซื้อหรือไง?" เสียงแหลมสูงบาดหูของ 'หลินชุ่ยเฟิง' ลูกพี่ลูกน้องสายรองดังแทรกเข้ามาในห้องโถงแคบๆ ของบ้านตระกูลลู่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา โดยไม่ต้องรอให้เจ้าบ้านเชิญ ร่างท้วมในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นพยายามเชิดหน้าขึ้นสูง ดวงตาเรียวรีมองกวาดไปรอบห้องด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่กล่องไม้ขัดเงาบนโต๊ะ ซึ่งเป็นพัสดุลึกลับที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากโรงเตี๊ยมท้ายตลาดเมื่อครู่ หลินชิงหว่านที่กำลังยืนถือจดหมายกำกับสินค้าอยู่ในมือชะงักฝีมือลงเล็กน้อย นางค่อยๆ วางกระดาษแผ่นนั้นลงอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงพิจารณาญาติผู้พี่ตัวแสบที่นานทีปีหนจะโผล่หัวมาเหยียบเรือน ทว่าทุกครั้งที่มามักจะมีเรื่องเดือดร้อนหรือความอิจฉาริษยาติดมาด้วยเสมอ "เงินซื้อหรือเปล่าไม่รู้ค่ะ แต่ที่แน่ๆ... ไม่ได้ไปขโมยใครกินเหมือนของที่พี่สะใภ้เอาติดมือกลับบ้านเดิมไปคราวก่อนหรอกนะคะ" หลินชิงหว่านสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่นิ่มนวลเชือดเฉือนจนหลินชุ่ยเฟิงหน้าเจื่อนสีเลือดสูบฉีดขึ้นหน้าทันที "นี่นังชิงหว่าน! แกกล้าดียังไงมาพูดจา – " "พูดความจริงเขาไม่เรียกว่ากล้าหรอกค่ะ เรียกว่า 'สติ' ต่างหาก" ยังไม่ทันที่หลินชุ่ยเฟิงจะได้แผדเสียงโวยวายต่อ แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านมาจากหน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ของลู่ถิงที่เพิ่งเดินกลับจากการตรวจเวรในค่ายก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังภรรยาโดยไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองผู้บุกรุกด้วยแววตาเย็นเยียบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา บรรยากาศรอบกายของนายทหารหนุ่มผู้สร้างชื่อเสียงจากสนามรบไม่ได้เอ่ยคำขู่ขวัญอันใดออกมาเลยแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าไหล่กว้างและท่าทีนิ่งขรึมราภูเขาผา กลับทำให้หลินชุ่ยเฟิงถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาเรียวสั่นเทาโดยอัตโนมัติ "บ้านตระกูลลู่... ไม่ใช่ตลาดสดข้างทาง ที่ใครอยากจะเข้ามาส่งเสียงเห่าหอนตามใจชอบ" ลู่ถิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวาน ทรงพลัง และกดดันจนคนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เขาขยับตัวก้าวเข้ามาบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกน้อย แต่เป็นแม่ไก่ที่ดุร้ายและพร้อมขย้ำผู้รุกรานได้ทุกเมื่อ "ทะ... ทหารลู่! ฉันเป็นญาติผู้พี่ของชิงหว่านนะ นายจะมาใช้อำนาจข่มเหงชาวบ้านรึไง!" หลินชุ่ยเฟิงพยายามเชิดคอเถียงด้วยความอับอายต่อหน้าคนมุงที่เริ่มชะโงกหน้ามาดูเหตุการณ์ที่หน้าต่าง "ญาติ?" ลู่ถิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "วันที่ภรรยาผมป่วยหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด พวกคุณเคยส่งข้าวสักมื้อ หรือยื่นมือมาช่วยสักนิดไหม? ตอนนี้เห็นเขามีของส่งมาจากในเมือง มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นหน่อย ถึงวิ่งแจ้นมาหาผลประโยชน์... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าญาติหรอกครับ เขาเรียกว่า 'ปลิง' ต่างหาก" คำว่า 'ปลิง' หลุดออกมาจากปากนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา ทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ด้านนอกถึงกับแอบหลุดหัวเราะคิกคัก หลินชุ่ยเฟิงหน้าชาดังก้นกระทะถูกไฟเผา นางอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เจอสายตาดุจคมมีดของลู่ถิงจ้องกลับมาจนต้องหดคอกลับ "ถ้ายังไม่อยากให้ผมแจ้งกองรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน มาข้อหาบุกรุกและสร้างความวุ่นวาย... เชิญไสหัวออกไปจากบ้านของผมซะ" สิ้นเสียงคำสั่งเฉียบขาด หลินชุ่ยเฟิงก็ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว นางสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะวิ่งเตลิดหนีหายไปจากบริเวณบ้านตระกูลลู่ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้าน ความเงียบสงบกลับคืนมาสู่ห้องโถงอีกครั้ง หลินชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่ข้างๆ ก่อนจะมุมปากจะยกย่องรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "ไม่คิดเลยนะคะว่านายทหารผู้เคร่งขัดระเบียบวินัยอย่างคุณ จะพูดจาเชือดเฉือนคนเก่งขนาดนี้" ลู่ถิงถอนหายใจยาว แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยทันทีที่หันมามองภรรยา มือหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่ไหล่ของนางเบาๆ "เพื่อปกป้องภรรยาและสมบัติของบ้านเรา ต่อให้ต้องร้ายกว่านี้ผมก็ทำได้... ว่าแต่ ของในกล่องนั่นคืออะไรหรือครับ?" สายตาทั้งคู่ผสานไปยังกล่องไม้ขัดเงาบนโต๊ะอีกครั้ง หลินชิงหว่านยิ้มกริ่ม นางหยิบกรรไกรขนาดเล็กมาตัดเชือกฟางออก เปิดฝากล่องไม้ออกเผยให้เห็นขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวนวลหลายสิบขวดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมเย็นชื่นใจของสมุนไพรหายากลอยฟุ้งกระจายออกมาทันที นี่คือ 'โสมหิมะพันปี' และหัวเชื้อสมุนไพรสกัดบริสุทธิ์จากมิติส่วนตัวที่นางให้คนเชื่อใจไปรับมาจากโรงเตี๊ยม เพื่อเตรียมนำมาปรุงเป็น 'ยาสมานแผลและบำรุงผิวพรรณ' สูตรลับเฉพาะของศตวรรษที่ 21 ซึ่งรับรองว่าจะต้องสร้างรายได้มหาศาลในตลาดมืดเมืองหลวงได้อย่างแน่นอน! ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังตรวจสอบวัตถุดิบด้วยความตื่นเต้น เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนหอบแฮกของเด็กส่งสารประจำหมู่บ้านที่หน้าซีดเผือก "คุณหมอหลิน! ท่านหัวหน้ากอง... แย่แล้วครับ! ที่แปลงสมุนไพรท้ายหมู่บ้าน... จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปทำลาย แถมยังบอกกว่าสมุนไพรทั้งหมดเป็นของหลวง ห้ามใครแตะต้องเด็ดขาด!" อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานมาโดยตลอดนะคะ