ชื่อเสียงระบือไกลในหมู่ทหาร

"หมอหลิน! ท่านดูนี่เถอะค่ะ ข้อมือสามีฉันบวมเป่งจนขยับไม่ได้แล้ว เขาตกจากรถบรรทุกขนเสบียงเมื่อเช้านี้เอง!" เสียงร้องระงมด้วยความร้อนใจของภรรชาทหารนายหนึ่งดังขึ้นแทรกเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำเข้ามาในเขตศูนย์พยาบาลประจำค่ายทหาร หลินชิงหว่านในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา—ซึ่งเธอดัดแปลงตัดเย็บเองจากผ้าฝ้ายเนื้อดีในมิติลับ—เงยหน้าขึ้นจากบันทึกการแพทย์ สมุนไพรกลิ่นหอมจางๆ ของโสมตังกุยที่เธอนำมาตากแห้งไว้บนชั้นไม้ไผ่โชยกลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง ปลุกความรู้สึกผ่อนคลายให้แก่ผู้ป่วยที่นั่งรอคิว ชิงหว่านไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายฉลาดเฉลียวคู่นั้นกวาดมองอาการของนายทหารหนุ่มร่างใหญ่ที่หน้าซีดเผือดด้วยความเจ็บปวดอย่างรวดเร็ว "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะคุณพี่ นั่งลงตรงนี้ก่อน" ชิงหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือเรียวบางหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นยื่นให้ผู้ป่วยเช็ดหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโหมดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในพริบตา "กระดูกไม่หักค่ะ แค่เอ็นอักเสบและกล้ามเนื้อกระตุกอย่างรุนแรงจากการกระแทก เดี๋ยวฉันจะฝังเข็มและพอกยาเชื่อมเอ็นสูตรพิเศษให้ รับรองว่าอีกสามวันก็กลับไปแบกกระสอบข้าวได้เหมือนเดิมค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็ดังขึ้นจากรอบด้าน ไม่เพียงแต่นายทหารผู้บาดเจ็บและภรรยาเท่านั้น แต่ยังมีกลุ่มนายทหารระดับผู้กองและนายแพทย์ทหารรุ่นพี่อีกสามคนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้อง ต่างก็พากันพยักหน้ารับด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและเลื่อมใส นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลินชิงหว่านแสดงฝีมืออันน่าอัศจรรย์ให้ประจักษ์แก่คนในค่ายทหารแห่งนี้ ตั้งแต่ที่เธอช่วยชีวิตผู้บัญชาการกองพันด้วยการผ่าตัดฉุกเฉินท่ามกลางสถานการณ์คับขันเมื่อเดือนก่อน ชื่อเสียงของ "หมอหลินแห่งบ้านพักนายทหารชั้นผู้น้อย" ก็ขจรขจายไปไกลราวกับติดปีก บรรดาภรรชาทหารที่เคยนินทาลับหลังเรื่องที่เธอเป็นสะใภ้บ้านตระกูลลู่ผู้เย่อหยิ่ง (ซึ่งเป็นข่าวลือที่แม่สามีตัวแสบอย่างเฝิงซื่อกละโหลกปล่อยออกมา) บัดนี้ต่างเปลี่ยนท่าทีหน้ามือเป็นหลังมือ พากันหิ้วไข่ไก่และผักสดมาฝากเธอไม่ขาดสาย "หมอหลิน ฝีมือการฝังเข็มของเธอนี่ช่างลึกล้ำยิ่งนัก!" นายแพทย์เฉิน แพทย์ทหารอาวุโสประจำค่ายผู้เคยหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีปริศนาแพทย์แผนปัจจุบัน ก้าวเข้ามาโค้งศีรษะให้เธอด้วยความเคารพอย่างแท้จริง "ตำรับยาพอกสมุนไพรของเธอก็ออกฤทธิ์รวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ฉันละอายใจนักที่ก่อนหน้านี้เคยปรามาสว่าเธอเป็นเพียงแม่บ้านชาวไร่... ถ้าไม่รังเกียจ วันนี้หลังเลิกงาน ฉันอยากขอคารวะท่านเป็นอาจารย์สักมื้อได้ไหม" คำพูดของนายแพทย์เฉินเรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าทหารหนุ่มที่ยืนมุงอยู่หน้าประตูทันที "โธ่ หมอเฉิน! จะขอเป็นศิษย์คนเดียวไม่ได้นะ พวกเราเหล่าทหารกล้าก็อยากเรียนวิชาแพทย์ฉุกเฉินจากหมอหลินไว้ป้องกันตัวยามออกสนามรบเหมือนกัน!" เสียงตะโกนของรองผู้กองจ้าวตัวแสบดังขึ้นเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่ ชิงหว่านอมยิ้มบางๆ เธอวางเข็มเงินลงในกล่องไม้บุสักอย่างประณีต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาทุกคนด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ "การช่วยชีวิตคนไม่แบ่งชนชั้นหรือตำรับตำราหรอกค่ะหมอเฉิน หากพวกท่านมีความตั้งใจจริงที่จะเรียนรู้เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์และสหายร่วมรบ ฉันยินดีถ่ายทอดเคล็ดลับการแพทย์แผนจีนและการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้พวกท่านทั้งหมดค่ะ... แต่มีข้อแม้ว่า หลังจากเลิกเรียนแล้ว ทุกคนต้องช่วยกันพรวนดินแปลงสมุนไพรหลังค่ายที่ฉันเพิ่งขยายใหม่นะเจ้าคะ!" เงื่อนไขน่ารักปนขันนี้ยิ่งทำให้ทุกคนหัวเราะชอบใจ บรรยากาศในศูนย์พยาบาลอบอวลไปด้วยความเคารพรักและชื่นชม ชิงหว่านไม่เพียงแต่ใช้ความรู้ทางการแพทย์ซื้อใจผู้คน แต่เธอยังใช้ความจริงใจและความสามารถพิสูจน์ให้เห็นว่า ผู้หญิงในยุค 70 คนนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่เธอยังเป็นเสาหลักทางจิตวิญญาณและสุขภาพของคนทั้งค่ายทหาร ในขณะที่ทุกคนกำลังชุลมุนกับการจองคิวฝากตัวเป็นศิษย์ สายตาคมกริบของลู่ถิงเฟิงที่เพิ่งเดินกลับจากการลาดตระเวนชายแดน ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย แต่ไหล่กว้างและท่าทางองอาจนั้นกลับดึงดูดสายตาของทุกคนในห้อง เขามองภรรยาคนสวยที่กำลังยืนยิ้มแย้มแจ่มใสท่ามกลางวงล้อมของนายทหารหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ หัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มพลلมกระตุกวูบด้วยความรู้สึกทั้งหวงแหนและภาคภูมิใจ ภรรยาตัวน้อยของเขาเวลานี้เปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขากลัวว่าจะมีใครมา "แย่ง" เธอกลับไป ลู่ถิงเฟิงก้าวเข้าไปใกล้ แขนแกร่งยื่นกล่องกระดาษห่อหนังสือสมุนไพรหายากที่เขาอุส่าห์ไปติดต่อหาซื้อมาจากพ่อค้าเร่ในเมืองชายแดนมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเธออย่างเงียบๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่องด้วยน้ำเสียงทุบต่ำที่เจือความเอาแต่ใจเล็กๆ "ภรรยา... วันนี้คนมาขอฝากตัวเป็นศิษย์เยอะขนาดนี้ คืนนี้ต้องให้รางวัลสามีเป็น 'ไก่ตุ๋นโสมป่า' ฝีมือเธอเป็นกรณีพิเศษแล้วกระมัง?" ชิงหว่านค้อนให้สามีหนุ่มวงใหญ่ หมั่นไส้กับความขี้หึงที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยเรื่องกินของเขา แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากหยอกล้อตอบกลับ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังแว่วมาจากหน้าค่ายทหารเสียก่อน "หลบไปนะ! หลบไปให้พ้น! ฉันเป็นแม่ของรองผู้กองลู่! ฉันมาหาลูกสะใภ้ตัวดีของฉัน!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าปวดหัวดังทะลุเข้ามา พร้อมกับร่างอวบอ้วนของเฝิงซื่อ (แม่สามีจอมเค็ม) ที่ผลักไสทหารยามหน้าประตูจนเซถลาเข้ามาในเขตศูนย์พยาบาลด้วยสภาพหัวกระเซิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยราวกับไปวิ่งลุยโคลนมา ใบหน้ายับยู่ยี่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและคราบน้ำตาแห่งความคับแค้น ทุกคนในห้องชะงักกึก บรรยากาศที่กำลังชื่นมื่นพลันเย็นเยียบลงในพริบตา เฝิงซื่อกวาดตามองกลุ่มนายทหารยศใหญ่และภรรยาที่ยืนล้อมรอบหลินชิงหว่าน ก่อนที่สายตาจอมตะกละและเจ้าคิดเจ้าแค้นจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของลูกชายและลูกสะใภ้ นางกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นพร้อมชี้หน้าชิงหว่าน "นังตัวดี! แกกินดีอยู่ดี เสวยสุขอยู่คนเดียวในค่ายทหารสุขสบาย ปล่อยให้ฉันที่บ้านต้องทนอดอยาก ปลูกผักจนหลังขดหลังแข็ง แถมยังโดนคนในหมู่บ้านหัวเราะเยาะเพราะแกไม่ยอมส่งเงินกลับบ้านแม้แต่เหมาเดียว! วันนี้ถ้าแกไม่เอาเงินค่าจ้างหมอทั้งหมดออกมาคายให้ฉัน แกกับไอ้ลูกอกตัญญู... อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป!" สายตาทุกคู่ในห้องหันขวับไปมองแม่สามีตัวแสบเป็นตาเดียว ความเงียบสงัดปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากของหลินชิงหว่านจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความอันตราย... เกมสนุกๆ ที่เธอรอคอยมานาน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!