แม่สามีบุกมาทวงส่วนบุญ

เสียงตบโต๊ะไม้ดังปัง! จนน้ำซุปกระดูกหมูในหม้อดินเผาของหลินชิงหว่านกระฉอกออกมาส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วตรอกตลาดมืด “นังตัวดี! ลูกชายฉันออกไปทำภารกิจรับใช้ชาติลำบากยากเข็ญที่ค่ายทหาร แต่แกกลับเอาเงินมาผลาญกินอยู่สุขสบาย ปรุงอาหารกลิ่นหอมยั่วยวนคนทั้งตลาด ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!” ร่างท้วมของเฝิงซื่อ แม่สามีจอมเค็ม ยืนเท้าสะเอวหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สองตาจ้องมองซาลาเปาไส้ทะลักและหม้อซุปยาจีนบำรุงกำลังบนแผงลอยของลูกสะใภ้ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รอบด้านมีชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้ามุงดูกันอย่างเนืองแน่น เสียงซุบซิบนินทาดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง หลินชิงหว่านตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบด้วยท่าทางเยือกเย็น เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกหมั่นไส้ระคนทึ่ง นางวางทัพพีลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแม่สามีผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัด “โอ๊ะ! ลมอะไรหอบคุณแม่มาถึงตลาดมืดแห่งนี้ได้ล่ะคะ หรือว่ากลิ่นซุปโสมตังกุยตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษของฉันมันหอมเตะจมูกจนท่านทนกลิ่นความโลภของตัวเองไม่ไหว ต้องเดินเท้ามาไกลหลายลี้เพื่อมาดมกลิ่นฟรีๆ กันแน่คะ?” คำพูดเหน็บแนมที่เจือรอยยิ้มเยาะทำให้เฝิงซื่อหน้าดำคร่ำเครียด นางพุ่งเข้ามาจะคว้าชามซุปตรงหน้าหมายจะปัดทิ้งให้สะใจ แต่หลินชิงหว่านไวกว่า นางขยับข้อมือเพียงนิดเดียว ชามซุปก็ถูกยกหลบพ้นรัศมีการทำลายล้างอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับที่นิ้วเรียวยาวแกล้งสะดุดเล็กน้อย ทำให้น้ำซุปอุ่นๆ กระเด็นไปโดนชายเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายสีหม่นของแม่สามีพอดีเป๊ะ “อุ๊ย! มือไม้ฉันนี่ช่างซุ่มซ่ามเสียจริงค่ะคุณแม่ โชคดีนะที่เป็นแค่ซุปอุ่นๆ ไม่ใช่น้ำต้มยาทะลวงลำไส้ที่ฉันใช้รักษาโรคริดสีดวงทวาร ไม่อย่างนั้นเสื้อผ้าชุดโปรดของคุณแม่คงได้ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปอีกแบบแน่ๆ” “นัง... นังสะใภ้ทรพี! แกกล้าดียังไงมาสาดน้ำใส่ฉัน!” เฝิงซื่อกรีดร้องเสียงแหลมสูงจนนกบนต้นไม้ริมทางบินหนีเตลิด นางทิ้งตัวลงนั่งแปะกับพื้นดินแล้วเริ่มตีโพยตีพาย ทุบ-อกชกตัวเสียงดังลั่นตลาด “พ่อแม่พี่น้องทุกท่านช่วยดูนังลูกสะใภ้อกตัญญูคนนี้ทีค่ะ! สามีไม่อยู่บ้าน มันก็แอบไปทำตัวสำส่อนหาเงินมาปรนเปรอตัวเอง ไม่เคยส่งเสียเงินทองเข้าบ้านตระกูลลู่เลยสักแดงเดียว! ฟ้าดินเป็นพยาน ฉันเลี้ยงลูกชายมาจนโต แต่งสะใภ้เข้ามาไม่ทันไร มันกลับรังแกแม่สามีจนแทบจะไม่มีแผ่นดินจะอยู่แล้ว!” บทละครดราม่าเรียกน้ำตาและคะแนนความน่าสงสารถูกงัดออกมาใช้อย่างคล่องแคล่วตามสไตล์แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ ชาวบ้านบางคนที่มาใหม่เริ่มหันมามองด้วยสายตากังขาและกระซิบกระซาบกัน หลินชิงหว่านไม่ได้ตื่นตระหนก นางเพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่กระโปรงออกเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังดิ้นเร่าอยู่บนพื้น ชั่วพริบตานั้น แววตาของแพทย์หญิงอัจฉริยะจากศตวรรษที่ 21 ก็เปลี่ยนเป็นประกายเย็นเยียบ นางย่อตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “คุณแม่คะ... ร้องไห้เสียงดังเกินไป ระวังลมปราณจะติดขัด เส้นโลหิตในสมองตีบตันไม่รู้ด้วยนะคะ ดูจากลักษณะการหายใจหอบถี่และใบหน้าที่แดงก่ำแบบนี้ อาการความดันโลหิตสูงกำเริบชัดๆ เลยค่ะ อยากให้ฉันฝังเข็มระบายเลือดเสียหน่อยไหมคะ รับรองว่าตื่นมาแล้วจะหายปวดหัวเป็นปลิดทิ้ง... แต่อาจจะเดินไม่ได้ไปสักสามเดือนนะฃะคะ” ประโยคคำขู่ที่แฝงด้วยวิชาแพทย์แผนจีนอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้เฝิงซื่อถึงกับสะดุ้งโหย่ง เสียงโหยหวนขาดห้วงไปทันที นางเบิกตากว้างมองลูกสะใภ้ที่ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตานั้นว่างเปล่าและน่ากลัวเสียยิ่งกว่าผีสาง “แก... แกจะทำอะไรฉัน?” เฝิงซื่อเสียงสั่น พยายามถอยกรูด “ฉันก็แค่จะกตัญญูต่อคุณแม่ตามธรรมเนียมไงคะ!” หลินชิงหว่านพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันไปทางฝูงชนที่กำลังมุงดู นางประกาศด้วยน้ำเสียงกังวานฟังชัดถ้อยชัดคำ “พี่น้องทุกท่านคะ! ที่คุณแม่สามีพูดมาเมื่อครู่ ไม่ใช่เรื่องจริงเลยแม้แต่น้อย สามีฉัน ‘ลู่ถิง’ เป็นทหารหาญผู้ซื่อสัตย์ เงินเดือนทุกหยวนที่เขาหามาได้ เขาแบ่งส่งให้ทางบ้านตระกูลลู่อย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาด แต่คุณแม่ท่านนี้ต่างหากล่ะคะ ที่นอกจากจะไม่เคยพอใจแล้ว ยังส่งจดหมายมาไถเงินฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกว่าถ้าไม่ให้ จะให้ลูกชายหย่ากับฉันเสียให้เข็ด! วันนี้ท่านบุกมาถึงตลาดมืด เพื่อหวังจะแย่งชิงเงินและข้าวสารที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย... ทุกท่านคิดดูเถอะค่ะ สะใภ้ตัวเล็กๆ อย่างฉัน ทำมาหากินสุจริต ต้องมาโดนรังแกแบบนี้ ยุติธรรมแล้วหรือคะ?” คำพูดฉะฉานและมีเหตุผลประกอบกับท่าทางน่าสงสารแต่มั่นเด็ดเดี่ยวของหลินชิงหว่าน พลิกสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือทันที บรรดาพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านที่ตอนแรกสงสารเฝิงซื่อ ต่างเปลี่ยนเป้าหมายมามองแม่สามีด้วยสายตำหนิและเหยียดหยัน “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแม่สามีใจร้ายนี่เอง ลูกชายส่งเงินให้ไม่พอ ยังจะมาไถเงินลูกสะใภ้ที่ทำมาหากินเองอีก หน้าหนาจริงๆ!” “นั่นสิ สะใภ้คนนี้ขยันขันแข็ง ทำซาลาเปาก็อร่อย ข้ายังซื้อกินประจำ แม่สามีคนนี้ใจดำอำมหิตชะมัด” “ละอายใจแทนตระกูลลู่จริงๆ มีแม่สามีแบบนี้” เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระรัวรอบทิศทาง เฝิงซื่อหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็หาคำพูดมาแก้ตัวไม่ได้ ความอับอายพุ่งขึ้นสูงจนสมองแทบระเบิด นางชี้หน้าหลินชิงหว่านด้วยความแค้นเคือง “นัง... นังสารเลว แกกล้าดียังไงมาประจานฉัน!” “ฉันพูดความจริงค่ะคุณแม่ ถ้าคุณแม่ยังไม่เลิกโวยวายและสร้างความวุ่นวายที่นี่ ฉันเกรงว่าภาพลักษณ์ของพี่ใหญ่ลู่ที่กำลังสร้างผลงานในกองทัพ คงจะต้องมัวหมองเพราะพฤติกรรมของมารดาตัวเองแน่ๆ ท่านอยากให้ลูกชายอนาคตไกลต้องหมดอนาคตเพราะความโลภของท่านเองใช่ไหมล่ะคะ?” หลินชิงหว่านโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ประโยคนี้เปรียบเสมือนเข็มเล่มยาวที่ปักลงกลางใจของเฝิงซื่อ เพราะลู่ถิงคือความภาคภูมิใจเดียวของบ้านตระกูลลู่ หากเขามีมลทินเพราะนาง ชีวิตคนแก่ในบั้นปลายคงไม่ต้องหวังพึ่งใครอีกแล้ว เฝิงซื่อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและความกลัวผสมปนเปกัน นางกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก สุดท้ายจึงจำใจต้องลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเนื้อตัวด้วยความทุรลักทุเล “ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้แน่!” นางตวาดแหวด้วยความแค้นเคืองก่อนจะวิ่งหนีหายไปจากตลาดมืดอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้าน หลินชิงหว่านถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ นางปัดมือแล้วหันกลับมาจัดการแผงลอยของตัวเองต่อ ทว่าความวุ่นวายยังไม่ทันจางหาย พลันมีเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มผู้หนึ่งก้าวแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผงลอยของนาง กลิ่นอายความเยือกเย็นและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุหมุน ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองภรรยาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความกังวลระคนดุดัน ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี “ชิงหว่าน... ใครกล้ามาหาเรื่องรังแกเธอตรงนี้?” ...ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!