เจอโสมป่าร้อยปีในตำนาน

"ถ้าแม่สามีจอมเขเค็มอย่างท่านยังกล้าโวยวายเรื่องเศษแป้งข้าวโพดในไหอีกแม้แต่ครึ่งคำ ฉันจะเอาสัญญาแบ่งครัวนี้ไปแปะประจานไว้กลางลานหมู่บ้าน ให้คนทั้งคอมมูนได้เห็นความตระหนี่ถี่เหนียวจนหน้ามืดตามัวของบ้านลู่ให้สะใจกันไปข้างหนึ่งเลยค่ะ!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมในห้องโถงบ้านตระกูลลู่ เฝิงซื่อผู้เป็นแม่สามีถึงกับหน้าเขียวคล้ำริมฝีปากสั่นระริก นางอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำแต่ไม่กล้าเปล่งเสียงโต้แย้งออกมาสักแอะ เมื่อเห็นหล,ชิงหว่านถือวิสาสะหยิบคู่มือบัญชีครัวเรือนเล่มเก่าขึ้นมาทำท่าจะฉีกทิ้งจริงๆ หลินชิงหว่านในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นแต่สะอาดสะอ้าน ปรายตามองหญิงสูงวัยด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางไม่ใช่สะใภ้หัวอ่อนคนเดิมที่ยอมให้ใครโขกสับอีกต่อไปแล้ว ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ทั้งที นอกจากจะต้องวางแผนหย่าเพื่อไปเสวยสุขกับเงินล้านในอนาคตแล้ว นางยังต้องใช้ความรู้ทางการแพทย์และมิติลับในมือ สั่งสอนคนพวกนี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง แต่ก่อนที่สงครามประสาทในบ้านจะลุقลามไปมากกว่านี้ ท้องไส้ที่ส่งเสียงร้องโครกครากของเจ้าเด็กน้อยสามคนที่แอบมองอยู่หลังประตู ก็ดึงสติของหลินชิงหว่านกลับมาเสียก่อน นางถอนหายใจเบาๆ ปัดฝุ่นบนมือแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยนขึ้นทันที "เอาล่ะค่ะ ในเมื่อตกลงกันได้แล้วว่าต่างคนต่างอยู่และแยกหม้อข้าวกันทำมาหากิน วันนี้ฉันจะเข้าป่าหลังหมู่บ้านไปเก็บสมุนไพรและหาของป่ามาบำรุงหลานๆ ของท่านเสียหน่อย ผอมแห้งแรงน้อยจนเหลือแต่กระดูกแบบนี้ เห็นแล้วแพทย์อย่างฉันปวดใจนัก" พูดจบ หลินชิงหว่านก็คว้าตะกร้าไม้ไผ่ใบเก่ากับมีดสั้นคู่ใจ เดินออกจากบ้านไปอย่างไร้ความอาลัย ทิ้งให้แม่สามีและคนอื่นๆ ยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง เขตหวงห้ามหลังภูเขาพยัคฆ์คำรณ... สถานที่ที่ชาวบ้านต่างพากันหวาดกลัวและหลีกเลี่ยง เนื่องจากเล่าลือกันว่ามีสัตว์ดุร้ายและหมอกพิษหนาทึบ แต่สำหรับหลินชิงหว่าน แพทย์หญิงอัจฉริยะจากศตวรรษที่ 21 ที่มีซูเปอร์มาร์เก็ตมิติและทักษะการแพทย์แผนจีนขั้นสูง ที่นี่ไม่ต่างอะไรจาก "ขุมทรัพย์เคลื่อนที่" ดีๆ นี่เอง ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้าสู่เขตหวงห้าม กลิ่นอายความชื้นของดินผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหายากก็ลอยแตะจมูก ประสาทสัมผัสของหลินชิงหว่านตื่นตัวขึ้นทันที ปลายนิ้วเรียวสวยสัมผัสพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากพืชพรรณเบื้องหน้า "หืม... พลังปราณธรรมชาติเข้มข้นขนาดนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ค่ะ" นางกวาดสายตาสำรวจรอบกายอย่างรวดเร็ว พลางใช้ทักษะการแพทย์ตรวจจับตัวยา สมุนไพรชั้นดี ไม่ว่าจะเป็นตังกุยป่า เห็ดหลินจืออายุหลายปี หรือแม้แต่รากหญ้าโสมบางชนิด ปรากฏให้เห็นตามซอกหินและโคนไม้ใหญ่ประปราย แต่นางยังไม่หยุดแค่นั้น สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้นางเดินลึกเข้าไปอีก... ลึกเข้าไปในเขตหมอกหนาที่ชาวบ้านต่างขนานนามว่าแดนมรณะ ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ตะกร้าใน 10 ของหลินชิงหว่านเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าที่หากนำไปขายในตลาดมืดเมืองหลวง คงทำเงินได้มหาศาลจนซื้อบ้านหลังใหญ่ได้สบายๆ แต่ในขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับ ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นพุ่มไม้รกทึบใต้เงาไม้สนโบราณ ดินบริเวณนั้นมีความร่วนซุยผิดปกติ และมีไอน้ำบางเบาลอยกรุ่นขึ้นมา ราวกับมันกำลัง "หายใจ" หัวใจของหลินชิงหว่านเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นางรีบก้าวเข้าไปใกล้ ใช้มีดสั้นขุดคุ้ยดินรอบๆ อย่างระมัดระวังด้วยความทะนุถนอมราวกับกำลังผ่าตัดคนไข้เคสวิกฤต ผ่านไปสิบนาทีเต็ม รากสีขาวนวลอวบออ่นขนาดเท่าแขนเด็ก ที่มีร่องรอยเส้นใยละเอียดละออและข้อปล้องนับร้อย ปรากฏแก่สายตา! "พระเจ้า... นี่มัน... โสมป่าร้อยปีในตำนาน!" หลินชิงหว่านอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง ลมหายใจสะดุดกึก โสมป่าอายุร้อยปีที่มีสภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติเช่นนี้ ในยุค 70 ที่การแพทย์ยังขาดแคลน มันไม่ใช่แค่ยารักษาโรคชั้นยอด แต่มันคือ "ตั๋วเงินมูลค่ามหาศาล" ที่สามารถพลิกชีวิตของนางให้กลายเป็นเศรษฐีพันล้านได้ในชั่วข้ามคืน! นางค่อยๆ ใช้มือประคองรากโสมล้ำค่าขึ้นมาจากดินอย่างเบามือที่สุด รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นที่มุมปาก นางกำลังจะเก็บมันลงในกล่องหยกมิติเพื่อรักษาความสดใหม่ แต่มือที่กำลังเอื้อมไปนั้นพลانชะงักกึก กรอบแกรบ... เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนพุ่งแหวกพุ่มไม้ออกมาอย่างรวดเร็วราวดุดัน พริบตาเดียว ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบก็จ่อตรงมาที่ขมับของนาง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอמהคำรามลอดไรฟัน "ห้ามขยับ! ส่งโสมต้นนั้นมาให้ฉันซะ มิฉะนั้น... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" หลินชิงหว่านตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกลิ่นอายบุรุษคุ้นเคยลอยปะทะจมูก นางก้มลงมองปลายกระบอกปืน แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับนายทหารหนุ่มรูปงามที่ยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่เบื้องหน้า—ลู่ถิงเฟย สามีผู้ขึ้นชื่อว่าไปปฏิบัติภารกิจลับต่างเมือง เหตุใดเขาถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ได้! -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "อวี้ซินหมอยายุค 70" นะคะ