ซ่อมแซมบ้านด้วยมือตนเอง

"กระดาษแผ่นเดียว... แต่กลับซ่อนเรื่องราวที่ชวนให้ขนลุกเกรียวไม่น้อยเลยนะคะ" หลินชิงหว่านพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้นิ้วเรียวเรียบเนียนดึงกระดาษพับชิ้นเล็กที่สอดผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ไผ่เข้ามา ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง กลิ่นอายความอับชื้นยามค่ำคืนของชนบทยุค 70 ลอยอบอวลเข้ามาทางหน้าต่าง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของแพทย์หญิงจากศตวรรษที่ 21เต้นแรง ไม่ใช่ความหนาวเย็นของอากาศภายนอก หากแต่เป็นข้อความหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทบนกระดาษห่อของชำ *‘ระวังตัวให้ดี... ยายแก่เฝิงซื่อกำลังแอบสุมหัวกับพี่สะใภ้ใหญ่ วางแผนจะแอบมาขโมยเสบียงในยามวิกาล คืนนี้ล็อคประตูให้แน่นหนา หากไม่อยากหมดตัว’* ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของกลิ่นอายที่คุ้นเคย แต่สำหรับหลินชิงหว่านแล้ว ข้อมูลชิ้นนี้เปรียบเสมือนยาสั่งชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอให้ตื่นเต็มตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างอดไม่ได้ หึ... คนตระกูลลู่ชุดนี้ช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริง กลางวันเพิ่งจะโดนเธอตอกกลับจนหน้าชา กลางคืนยังไม่วายคิดจะมาลักเล็กขโมยน้อยอีกหรือ? ฝันไปเถอะค่ะ! ในเมื่อพวกเขากล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้ เธอก็พร้อมที่จะต้อนรับขับสู้ด้วย "ยาสลบสูตรพิเศษ" จากในมิติลับเช่นกัน ชิงหว่านสะบัดข้อมือเบาๆ กระดาษแผ่นนั้นก็หายวับเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติส่วนตัวทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในห้องนอนที่ทรุดโทรม เมื่อจัดการกับแขกไม่ได้รับเชิญทางจดหมายเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายสำคัญอันดับแรกที่รอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวก็คือ "การซ่อมแซมบ้าน" ค่ะ! สภาพบ้านดินผสมไม้ไผ่ผุพังหลังนี้ หากปล่อยไว้ให้อยู่ในสภาพเดิม เกรงว่าลมพายุฤดูร้อนเพียงระลอกเดียวคงได้หอบเอาหลังคาสังกะสีเก่าๆ ปลิวหายไปทั้งแถบ ไหนจะรอยแยกตามฝาผนังที่ลมหนาวพัดลอดเข้ามาได้สบายๆ ถ้าเธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายและแอบผลิตยาสุนทรีย์หรือสินค้าออกมาขายในตลาดมืด บ้านหลังนี้จำต้องได้รับการ "รีโนเวทครั้งใหญ่" แบบด่วนจี๋ค่ะ หลินชิงหว่านกวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแอบมองผ่านรอยแตกของหน้าต่าง ร่างเพรียวระหงก็วับหายเข้าไปในมิติลับทันที *ยินดีต้อนรับกลับสู่ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะค่ะท่านประธานหลิน!* เสียงระบบอิเล็กทรอนิกส์หวานใสกล่าวต้อนรับดังขึ้นอัตโนมัติ ทว่าเวลานี้ ชิงหว่านไม่มีเวลามาทักทายระบบ เธอพุ่งตรงไปยังโซนวัสดุก่อสร้างและอุปกรณ์อเนกประสงค์ทันที ชั้นวางสินค้าที่เคยอัดแน่นไปด้วยเครื่องมือช่างสมัยใหม่จากโลกอนาคตถูกกวาดสายตาเลือกอย่างแม่นยำ ปืนยิงโฟมโพลียูรีเทนกันรั่วซึม แผ่นกันความร้อนและซับเสียงเกรดพรีเมียม วอลเปเปอร์ลายไม้กันน้ำความหนาพิเศษ ชุดเครื่องมือช่างไฟฟ้าไร้สายพลังงานสูง และที่ขาดไม่ได้คือแผ่นไม้อัดคอมโพสิตน้ำหนักเบาแต่แข็งแรงทนทานราวดังเหล็กกล้า "โชคดีจริงๆ ที่ตอนทะลุมิติมา ระบบดันแถมโหมดคลังสินค้าสำรองมาให้ด้วย ไม่อย่างนั้นงานนี้คงได้หลังคาพังคาบ้านกันจริงๆ แน่ค่ะ" ชิงหว่านพึมพำพร้อมกับใช้จิตควบคุมย้ายข้าวของกองโตออกมาไว้กลางห้องนอนในโลกความเป็นจริงทันที เสียงกองวัสดุกระทบพื้นดังตุ้บเบาๆ แต่ด้วยความที่ผนังบ้านเก่าเก็บและเก็บเสียงได้แย่มาก เธอจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษในการลงมือทำทุกขั้นตอน เวลาล่วงเลยไปจนเข้ายามดึกสงัด ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านหงXing แสงจันทร์สลัวสาดส่องผ่านเมฆหมอกลงมาทาบทับหลังคาบ้านเก่า กึก... เสียงฝีเท้าเบาหวิวดั่งแมียวย่องดังขึ้นที่บริเวณรั้วหน้าบ้าน หลินชิงหว่านที่กำลังงละม่อมกับการติดแผ่นไม้อัดเสริมความแข็งแกร่งให้ประตูห้องนอนชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นในยามค่ำคืน รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นบนใบหน้าสวยคม มาแล้วสินะคะ... แขกยามวิกาลที่รอคอย! ภายนอกบ้าน ร่างท้วมๆ ของเฝิงซื่อ (แม่สามี) กำลังก้าวเท้าเดินย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยมีสะใภ้ใหญ่จางซื่อเดินตามหลังมาติดๆ ในมือของทั้งคู่ถือกระสอบผ้ากระสอบเก่าสำหรับใส่ของขโมย ใบหน้าของสองแม่ลูกปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และโลภโมละเวทอย่างปิดไม่มิด "แม่คะ... ข้าว่านังเด็กชิงหว่านมันคงหลับเป็นตายไปแล้วล่ะค่ะ วันนี้มันเหนื่อยมาทั้งวันแถมยังกินเนื้อไปเสียเยอะ คงนอนอืดลุกไม่ไหวแน่ๆ" เสียงกระซิบแหบพร่าของจางซื่อดังลอดเข้ามาถึงหูของชิงหว่านที่ยืนรออยู่หลังประตู "ดีน่ะสิ! นังตัวดีนี่มันกล้าอวดดีกับฉันนัก วันนี้ฉันจะรื้อค้นข้าวของในห้องมันให้เกลี้ยง เอาแป้งสาลีกับน้ำตาลที่มันซ่อนไว้ออกมาให้หมด! ดูซิว่ามันจะมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้านตระกูลลู่อีกไหม!" เฝิงซื่อเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง มือเหี่ยวย่นเอื้อมไปหมายจะผลักประตูไม้ไผ่ที่คิดว่าผุพังและเปิดง่ายดาย ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นสัมผัสถูกบานประตู แอ๊ดดด—! เสียงประตูเปิดออกอย่างราบLื่นผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญใจอย่างที่ควรจะเป็น เฝิงซื่อขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ นางออกแรงผลักเพิ่มอีกนิด แต่แทนที่จะทะลุเข้าไปในห้องมืดๆ สกปรกๆ อย่างที่คุ้นเคย ปลายมือของนางกลับสัมผัสเข้ากับพื้นผิวเรียบเนียน เย็นเยียบ และแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็กกล้า! "เอ๊ะ? อะไรกันเนี่ย..." เฝิงซื่ออุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างเมื่อแสงจันทร์สาดส่องลอดเข้ามา ทำให้เห็นชัดเจนว่า ประตูไม้ไผ่เก่าๆ ที่ควรจะผุพังจนทะลุได้ด้วยหมัดเดียว บัดนี้กลับกลายเป็นบานประตูไม้อัดคอมโพสิตสีน้ำตาลเข้มเงางาม ไร้ซึ่งรอยแตก หรือร่องรอยความชื้นใดๆ ทั้งสิ้น! ไม่เพียงแต่ประตูเท่านั้น เมื่อจางซื่อชะเง้อมองผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ดวงตาก็ต้องแทบถลนนอกเบ้าด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ผนังห้องที่เคยมีรูพรุนจนลมโชก บัดนี้กลับถูกบุทับด้วยวอลเปเปอร์ลายไม้อบอุ่นสะอาดตา แถมภายในห้องยังดูสว่างไสว สะอาดสะอ้าน ราวกับไม่ใช่บ้านในชนบทที่ยากจนข้นแค้น แต่เป็นห้องพักของคุณหนูในเมืองใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน! "ผ... ผีหลอก! แม่คะ บ้านนี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ล่ะเพคะ!" จางซื่อร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัวจนก้าวถอยหลังกรูด "ผีสางอะไรกัน! นังเด็กนี่มันต้องแอบไปยักยอกเงินทองของตระกูลเรามาสร้างห้องใหม่แน่ๆ!" เฝิงซื่อหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโลภและริษยาที่ตีรวนขึ้นมาถึงอก นางเงื้อมือขึ้นหมายจะทุบประตูประท้วงให้คนทั้งหมู่บ้านตื่น แต่ทว่า... ก่อนที่กำปั้นเหี่ยวย่นจะได้กระทบลงบนเนื้อไม้ บานประตูกลับเปิดผางออกด้วยฝีมือของใครบางคนจากด้านใน! หลินชิงหว่านก้าวเท้าออกมาด้วยท่าทีสบายๆ สวมชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อดีสีนวล ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานแต่แฝงแววตาร้ายกาจไว้อย่างเต็มเปี่ยม เส้นผมยาวสลวยถูกปล่อยสยายเคลียไหล่บาง ขับให้เธอดูงดงามราวกับภูตสาวจำแลงกายมาในยามวิกาล "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... คุณแม่กับพี่สะใภ้ใหญ่ยังไม่ยอมนอนอีกหรือคะ? หรือว่า... ติดใจอยากจะมาฟังเพลงกล่อมเด็กจากสะใภ้คนนี้กันแน่คะ?" น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านทำเอาสองแม่ลูกตระกูลลู่ถึงกับผงะถอยหลังไปคนละก้าว หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกประหลาดที่ผสมผสานระหว่างความกลัวและความโกรธแค้น ชิงหว่านกอดอกพิงกรอบประตูใหม่เอี่ยมอย่างมั่นใจ สายตากวาดมองกระสอบผ้าในมือของทั้งสองคนด้วยแววตารู้ทัน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อุטส่าห์ถ่อสังขารมาเยี่ยมเยียนถึงหน้าห้องทั้งที... ถ้ามือเปล่ากลับไป เกรงว่าคงจะเสียน้ำใจแย่เลยนะคะ งั้นคืนนี้... ฉันมี "ของขวัญชิ้นพิเศษ" ที่เตรียมไว้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติอย่างพวกท่านโดยเฉพาะ... รับรองว่าได้รับไปแล้ว จะต้องนอนหลับฝันดีจนไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลยล่ะค่ะ!" สิ้นเสียงหวานหยดสะท้านทรวง หลินชิงหว่านก็ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับพลิกข้อมือซ่อนเข็มเงินเคลือบยาสลบฤทธิ์แรงไว้ระหว่างนิ้วเรียวอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ! -------------------- (ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มา ณ ที่นี้นะคะ)