กฎเหล็กของผู้กำกับเลือดเย็น

กลิ่นอายจางๆ ของชา Earl Grey และควันบุหรี่เมนทอลลอยวนอยู่กลางห้องโถงรับแขกของคฤหาสน์เก่าคร่ำคร่า รสา (รวินันท์) นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีชาด ตัวเอนพิงพนักอย่างเกียจคร้าน แต่ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นทรงวินเทจกลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมกรีดแทงทุกเมื่อ เบื้องหน้าของเธอคือพิมพ์พิศา นางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ร่างระหงสั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงโทสะจากประโยคทิ้งท้ายเมื่อครู่ “เจ้าของคฤหาสน์ตัวจริงกลับมาแล้วงั้นเหรอคะ?” พิมพ์พิศายทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเธอดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน “นี่คุณกำลังจะเล่นตบตาอะไรอีก รสา? ฉันบินมาที่กองถ่ายนี่เพื่อเล่นหนังดาร์กทริลเลอร์ ไม่ได้มาฟังเรื่องผีสางหรือละครฉากใหญ่ที่คุณกุขึ้นเพื่อจะไล่ฉันกลับกรุงเทพฯ หรอกนะคะ” รสาไม่ตอบทันที เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติขมฝาดช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบหัวใจคนตรงข้าม ดวงตาสีรัตติกาลมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทของซูเปอร์สตาร์สาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียบเฉย แต่มันกลับสร้างความอึดอัดให้พิมพ์พิศาราวกับตนเองกำลังถูกประเมินราคาบนตาชั่ง “ถ้าสมองอันปราดเปรื่องของคุณใช้คิดเรื่องบทบาทได้ดีเท่ากับจินตนาการเรื่องการหาข้ออ้าง ป่านนี้หนังฉันคงกวาดรางวัลปาล์มทองคำไปถึงไหนต่อไหนแล้วค่ะ พิม” รสาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก “นั่งลงซะเถอะค่ะ ยืนค้ำหัวผู้กำกับแบบนั้น นอกจากจะดูไม่มีมารยาทแล้ว มันยังทำให้ฉันเห็นรอยร้าวบนอีโก้ของคุณชัดเจนขึ้นด้วย” “รสา!” พิมพ์พิศากัดฟันกรอด ดวงตากลมโตคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอก้าวเข้าไปประชิดโซฟาที่รสนั่งลง โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน “อย่ามาลามปามฉันให้มากนักนะคะ! จำไว้ด้วยว่าฉันคือพิมพ์พิศา นางเอกที่ทำเงินให้สตูดิโอของคุณเป็นร้อยล้าน ถ้าไม่มีฉัน หนังอินดี้ง้องแง้งของคุณก็เป็นได้แค่ฟิล์มขยะที่นอนอับอยู่ในตู้เก็บของเท่านั้นแหละค่ะ!” ปฏิกิริยาตอบโต้ที่ดุเดือดและรวดเร็วดั่งพายุฝนทำให้รสายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับพราวเสน่ห์และเย้ายวนใจอย่างประหลาด จนพิมพ์พิศาเผลอชะงักไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำผสมกับกลิ่นชาอุ่นๆ แตะเข้าที่นาสิก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสของซูเปอร์สตาร์สาวให้ปั่นป่วนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “รู้ค่ะ… ว่าคุณคือพิมพ์พิศาตัวแม่” รสากระซิบเสียงพร่าทุ้ม แววตาลึกล้ำจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี “แต่จำ ‘กฎเหล็ก’ ข้อแรกของฉันไม่ได้หรือคะ? ในอาณาจักรของรวินันท์ ไม่มีคำว่าซูเปอร์สตาร์ ไม่มีนางเอกเบอร์หนึ่ง… มีแค่นักแสดงที่ต้องยอมถอดหัวโขนแล้วกลายร่างเป็นเหยื่อให้ฉันขยี้จนแหลกคามือเท่านั้น” คำพูดที่เปี่ยมด้วยอำนาจครอบงำทำให้หัวใจของพิมพ์พิศากระตุกวูบ เธออยากจะผละถอยหลังและด่าทอกลับไปให้สาสมกับความอวดดีนี้ แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอและอีโก้ที่สูงลิ่วทำให้เธอยังคงยืนหยัดสบตาคู่คมกริบนั้นอย่างไร้ความหวาดกลัว แม้ว่าภายในอกจะเต้นระรัวราวกับกลองเพลก็ตาม “ถ้าฉันไม่ยอมล่ะคะ?” พิมพ์พิศาเค้นเสียงถาม รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้เสียงสั่น “คุณจะทำไมฉัน? จะสั่งคัท? หรือจะไล่ฉันออกเหมือนเด็กฝึกงาน?” “ไล่ออกเหรอคะ? หึ…” รสาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบขึ้นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มเนียนของพิมพ์พิศาออกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วลากผ่านผิวแก้มร้อนผ่าวทำให้พิมพ์พิศาตัวแข็งทื่อราวกับโดนคำสาป “ฉันลงทุนลงแรงไปตั้งเท่าไหร่… จะให้เขี่ยคุณทิ้งง่ายๆ ได้ยังไงล่ะคะ พิม? ฉันจะทำให้คุณถอดหน้ากากนางเอกจอมปลอมออก แล้วร้องไห้คุกเข่าขอร้องให้ฉันเมตตาบนกองถ่ายนี้ต่างหาก… นั่นแหละคือบทบาทที่คุณต้องเล่น” “คุณมันซาดิสต์ โรคจิต!” พิมพ์พิศาปัดมือรสาออกทันที ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ “ฉันไม่เล่น! ฉันไม่ทางยอมรับบทบาทบ้าบอที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อ humiliat (ลดทอนคุณค่า) ฉันหรอกนะคะ!” “งั้นก็เชิญเก็บกระเป๋าแล้วไสหัวออกจากคฤหาสน์นี้ไปได้เลยค่ะ” รสาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มแผ่รังสีความเย็นชาและเด็ดขาดออกมาอย่างไร้ความปรานี “แต่เตือนไว้ก่อนนะ… ถ้าคุณก้าวพ้นประตูนั้นออกไปในฐานะผู้แพ้ ข่าวฉาวเรื่องที่คุณทำกองถ่ายล่มเพราะทนแรงกดดันไม่ไหว จะขึ้นหน้าหนึ่งทุกสำนักพิมพ์ในเช้าวันพรุ่งนี้… เลือกเอาค่ะ ระหว่างทน ‘เจ็บตัวและเจ็บใจ’ อยู่ในกำมือของฉัน กับ ‘ดับอนาถ’ ในฐานะดาราหมดไฟ… คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่าควรเลือกอะไรนะคะ พิม” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านหน้าต่างบานใหญ่ด้านนอกราวกับเสียงกระซิบของภูตผี พิมพ์พิศายืนนิ่งค้าง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเกรี้ยว ความอับอาย และความพ่ายแพ้ตีรันกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่เคยตกอยู่ในสถานะที่จนมุมขนาดนี้มาก่อนในชีวิต รสา… ผู้กำกับสาวคนนี้คือปีศาจในคราบมนุษย์อย่างแท้จริง ในจังหวะที่ซูเปอร์สตาร์สาวกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธที่เผ็ดร้อนที่สุดออกไปเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีของตนเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง พร้อมกับบานประตูไม้สักโบราณที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน “คุยอะไรกันเสียงดังเชียวครับ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันตั้งแต่ยังไม่เริ่มเปิดกล้องเลยนะเนี่ย” น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์ร้อยเล่ห์ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘คณิน’ โปรดิวเซอร์หนุ่มรูปงามที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้า เขากวาดสายตามองรสาที่ยืนตีหน้านิ่งกับพิมพ์พิศาที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นเคมีที่ปะทะกันรุนแรงระหว่างผู้กำกับสาวจอมเผด็จการกับนางเอกสาวตัวแม่ แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากทักทาย ร่างของใครอีกคนก็ก้าวตามหลังคณินเข้ามาหยุดยืนที่กรอบประตู รสาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินผ่านไป ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรก ขณะที่พิมพ์พิศาหันไปมองตามเสียง และลมหายใจของเธอก็พลันสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน— “สวัสดีค่ะทุกคน… หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญนะคะ?” …โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บในคฤหาสน์หลังนี้นะคะ!