ฉากจูบที่ไม่มีในบท

“สวัสดีค่ะทุกคน… หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญนะคะ?” เสียงหวานฉ่ำที่จงใจลากเสียงยาวอย่างเย้ายวนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้องในห้องซ้อมการแสดง ร่างเพรียวระหงของนางเอกเบอร์หนึ่งอย่าง พิมพ์พิศา ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมานั้นไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของ “ผู้ล่า” ที่พร้อมจะขย้ำทุกสายตาให้สยบแทบเท้า รวินันท์ หรือที่ใครๆ ในกองถ่ายเรียกเธอว่า “ผู้กำกับรสา” ค่อยๆ ลดปลายกระบองซ้อมในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงวินเทจหรี่แคบลงเล็กน้อย ปะทะเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยที่พราวระยับด้วยความท้าทาย บรรยากาศในห้องซ้อมสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เดิมทีก็อบอวลไปด้วยความอึดอัดจากคิวบู๊ประชิดตัวเมื่อครู่ ยิ่งทวีความเข้มข้นจนแทบจะจุดไฟติดได้ด้วยก้านไม้ขีดเพียงก้านเดียว มีน ผู้จัดการส่วนตัวของพิมพ์พิศาที่เดินตามหลังมาติดๆ รีบยกมือขึ้นประสานกันพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ แก้เก้อ “แหม… พอดีพิมเขาเป็นห่วงคิวบู๊ฉากวันนี้ค่ะ ผู้กำกับรสาขา ก็เลยรีบมาดูให้แน่ใจว่านักแสดงตัวประกอบอย่างเราจะซ้อมได้สมบูรณ์แบบอย่างที่ท่านผู้กำกับต้องการหรือเปล่า” พิมพ์พิศาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความจิกกัดอย่างแนบเนียน เธอจงใจทิ้งน้ำหนักคำว่า ‘ท่านผู้กำกับ’ ให้ฟังดูเหมือนคำประชดประชันกลายๆ รสาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงพลังพอที่จะทำให้คนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ผู้กำกับสาวก้าวเท้าเข้ามาหาซูเปอร์สตาร์สาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อที่จงใจเดินเข้ากรงมาเอง “ถ้าหมายถึงคิวบู๊เมื่อครู่… ฉันเกรงว่าคุณพิศาคงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ” รสากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าดวงตากลับพ่นประกายไฟออกมาเงียบๆ “เพราะเท่าที่เห็นเมื่อกี้ คุณดูจะถนัดเรื่อง ‘ล้ม’ มากกว่าเรื่อง ‘สู้’เสียด้วยซ้ำ” รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มของพิมพ์พิศากระตุกวูบ ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวผู้กำกับสาวชนิดที่ว่าระยะห่างระหว่างกันแทบจะไม่มีเหลือ ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะเฉียดแก้มเนียนของอีกฝ่ายอยู่รอมร่อ “อ๋อเหรอคะ? แต่ถ้าจำไม่ผิด คนที่เกือบจะรับฉันไว้ไม่ทัน จนต้องเซถลาล้มลงไปด้วยกันเมื่อกี้… ก็คือ ‘ท่านผู้กำกับ’ คนเก่งไม่ใช่เหรอคะ?” พิมพ์พิศากระซิบเสียงพร่า แกล้งโน้มใบเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ รสาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของพิมพ์พิศา—กลิ่นวานิลลาเจือความเย้ายวนของดอกไม้ป่า—กำลังรุกรานประสาทสัมผัสของเธออย่างรุนแรง นิ้วเรียวที่ถือกระบองซ้อมอยู่เผลอกำแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ผู้กำกับสาวขบกรามแน่น พยายามดึงสติและเกราะป้องกันความเย็นชาของตัวเองกลับมาให้เร็วที่สุด “นั่นเป็นเพราะฉันไม่อยากให้ ‘ซูเปอร์สตาร์ราคาแพง’ ต้องมาหัวฟาดพื้นตายคาห้องซ้อมของฉันต่างหากค่ะ ถ้าคุณพิศาเจ็บตัวขึ้นมา เดี๋ยวโปรดิวเซอร์หน้าเงินอย่างคุณคณินคงวิ่งมาโวยวายจนหูฉันชาแน่ๆ” รสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น พยายามดันไหล่บางให้ออกห่าง แต่ทว่า… พิมพ์พิศากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังเลยสักนิด “หึ… ปากร้ายเป็นบ้าเลยนะคะผู้กำกับรสา” พิมพ์พิศายิ้มเยาะ ดวงตาส่อแววแพรวพราว “แต่แปลกจัง… เวลาที่ปากร้ายใส่ฉันทีไร หน้าของคุณมักจะขึ้นสีแดงระเรื่อทุกทีสิน่า” “ฉันแค่ร้อนค่ะ ห้องซ้อมนี้แอร์เสีย” รสาแก้ตัวเสียงแข็งอย่างไร้ความน่าเชื่อถือ “อ๋อเหรอคะ? งั้นแปลว่าแอร์คงเสียเฉพาะจุดสินะคะ… เพราะตรงที่คุณยืนอยู่เนี่ย มันร้อนจนคุณต้องกลืนน้ำลายติดต่อกันเป็นรอบที่สามแล้วนะคะ” พิมพ์พิศาจงใจก้มมองลำคอระหงของอีกฝ่ายที่กำลังขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เริ่มติดขัด บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น มีนที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นยิ้มจนแก้มปริกับลีลาการหยอดของศิลปินสาวในสังกัด ขณะที่คณินซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาสมทบพร้อมแฟ้มบทในมือถึงกับต้องหยุดชะงัก แล้วส่งเสียงกระแอมเบาๆ เพื่อขัดจังหวะความตึงเครียดที่เจือปนความหวานเลี่ยนนี้ “อะแฮ่ม! ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะการติวเข้มรอบพิเศษสินะครับ” คณินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์โปรดิวเซอร์ตัวแสบ “แต่ไหนๆ คุณพิมก็อุตส่าห์ลงทุนมาถึงนี่แล้ว… ไม่ลองซ้อม ‘ฉากสำคัญ’ ในบทตอนที่สามดูสักรอบล่ะครับ?” รสาหันขวับไปมองคณินด้วยสายตาพิฆาต “บทตอนที่สามอะไรของคุณคณิน? ในตารางวันนี้ไม่มีคิวซ้อมฉากนั้น!” “โอ๊ะ! มีสครับ… พอดีผมเพิ่งแก้บทใหม่สดๆ ร้อนเมื่อกี้เอง” คณินชูแฟ้มในมือขึ้นยิ้มๆ “ฉากที่ตัวละครของพิมต้องถูกตัวละครของรสา ‘ลงโทษ’ ด้วยการ… บังคับให้สารภาพความจริงในระยะประชิดไงครับ” พิมพ์พิศาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธหันกลับมามองรสาที่ตอนนี้ใบหน้าสวยคมเริ่มขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “น่าสนใจดีนี่คะ… ไหนๆ ท่านผู้กำกับก็ว่างพอที่จะมาต่อปากต่อคำกับฉันแล้ว ลองซ้อมฉากนี้ดูหน่อยไหมคะ? เผื่อว่าผู้กำกับมือรางวัลอย่างคุณ จะได้รู้ว่า ‘การแสดงสด’ แบบไม่ต้องท่องบทเนี่ย… มันเร้าใจกว่าที่คิดเยอะ” รสาเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง หัวใจในอกเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปหมด เธอเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของพิมพ์พิศา เกลียดแววตาท้าทายที่เหมือนจะอ่านความคิดเธอทะลุปรุโปร่ง และเหนือสิ่งอื่นใด… เกลียดที่ร่างกายของตัวเองดันทรยศด้วยการตอบสนองต่อกลิ่นหอมและสัมผัสใกล้ชิดนั้นอย่างรวดเร็วเกินไป “ก็ได้ค่ะ…” รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ “ในเมื่อคุณอยากลองนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้คุณรู้ซึ้งเองว่า… การเล่นกับไฟน่ะมันรู้สึกยังไง” พูดจบ รสาก็พุ่งเข้าประชิดตัวพิมพ์พิศารวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน มือเรียวคว้าหมับเข้าที่เอวบางของซูเปอร์สตาร์สาวแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกอั่นแน่น แรงปะทะกะทันหันทำให้พิมพ์พิศาหลุดอุทานออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีนั้นเองที่รสาใช้จังหวะนี้ก้มลงกระซิบชิดริมหูของคนในอ้อมแขน เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยือกกระแทกเข้าโสตประสาทจนพิมพ์พิศาถึงกับขนลุกซู่ “จำไว้นะคะคุณพิม… ว่านี่คือ ‘ฉากจูบที่ไม่มีในบท’ ที่คุณเป็นคนเรียกร้องเอง” รสาไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว เธอเป็นฝ่ายประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของซูเปอร์สตาร์สาวอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน พิมพ์พิศาเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง สมองขาวโพลนไปหมด ชั่วพริบตาที่ริมฝีปากของพวกเธอบดเบียดเข้าหากัน ความหวานล้ำที่เจือด้วยความดุดันและเอาแต่ใจทำให้หัวใจของนางเอกสาวตัวแม่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ทว่า… ในวินาทีที่รสาผละใบหน้าออกมาช้าๆ เพื่อจะทอดมองปฏิกิริยาของคนในอ้อมแขน ประตูห้องซ้อมด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ… ฉันคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญ… ระหว่างคุณผู้กำกับกับ ‘ว่าที่ภรรยา’ ของฉันอยู่ใช่ไหมคะ?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและฟินของพวกเธอนะคะ!